കുമ്പകര്ണന് തന്റെ സഹോദരന് ആയ രാജാവിനോടു സമീപം ഇരുന്ന് പറഞ്ഞു: "രാജാ, എനിക്ക് ഉറക്കം വലിയൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; എനിക്ക് ഒരു താമസസ്ഥലം ഒരുക്കി തരിക." രാജാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, വിശ്വകർമയെപ്പോലെ പ്രാവീണ്യമുള്ള ശില്പികള് നിയുക്തരായി, ഒരു യോജന വീതിയും അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം ദൈര്ഘ്യമുള്ള, വിശാലവും പ്രഭയുള്ളതുമായ ഒരു ഹാളിന് നിര്മാണം ആരംഭിച്ചു. കുമ്പകര്ണന് വേണ്ടി, ആ ഹാള് സുന്ദരവും, തടസ്സമില്ലാത്തതും, സ്ഫടികവും പൊന്നും കൊണ്ട് നിര്മിച്ച തൂണുകള് കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, എല്ലായിടത്തും മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങള് നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. ബെരില് കൊണ്ടുള്ള കയറ്റുമാറുകള്, മണികള് കൊണ്ടുള്ള ജാലകങ്ങള്, ആനയിലത്തുകൊണ്ടുള്ള വാതിലുകള്, വജ്രവും സ്ഫടികവും കൊണ്ടുള്ള പടികളുകള്—ഇവയൊക്കെ ആ ഹാളില് ഉണ്ടാക്കി. ആ റാക്ഷസന് അതിനെ അതിശയകരമായ ഒരു ഗുഹയെപ്പോലെ, എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും നിറഞ്ഞതും, എപ്പോഴും സന്തോഷകരമായതും, മേരു പര്വതത്തിലെ ദൈവിക ഗുഹയെപ്പോലെ, രമണീയമായതും ആക്കി. അതില് ശക്തനായ കുമ്പകര്ണന് ഉറക്കത്തിലായപ്പോള്, ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങള് അവന് ഉണരാതെ കിടന്നു. കുമ്പകര്ണന് ഉറക്കത്തിലായതോടെ, ദശാനനന് നിയന്ത്രണമില്ലാതെ, ദേവന്മാരെയും, ഋഷിമാരെയും, യക്ഷന്മാരെയും, ഗന്ധര്വന്മാരെയും തോല്പ്പിച്ചു. ആ കുപിതനായ ദശാനനന് നന്ദനാദി അതിശയകരമായ തോട്ടങ്ങളിലേക്ക് പോയി അവയെ നശിപ്പിച്ചു. ഒരു ആന നദിയില് കളിക്കുന്നതുപോലും, കാറ്റ് വൃക്ഷങ്ങള് തറയുന്നതുപോലും, ഇടിമുഴക്കില് പര്വതങ്ങള് തകര്ന്നുപോകുന്നതുപോലും, ആ റാക്ഷസന് എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു. ഈ സംഭവങ്ങള് അറിയുമ്പോള്, ധനാധിപനായ കുബേരന്, ധര്മം അറിയുന്നവനും, തന്റെ വംശത്തിന് യോജിച്ച രീതിയില് പെരുമാറേണ്ടതിന്റെ ഓര്മ്മയോടെ, ദശഗ്രീവനെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. സഹോദരസ്നേഹത്തിന്റെ പേരില്, വൈശ്രവണന് ദശഗ്രീവന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി ലങ്കയിലേക്ക് ഒരു ദൂതനെ അയച്ചു. ആ ദൂതന് ലങ്ക നഗരത്തിലെത്തിയപ്പോള്, വിപീഷണനെ കണ്ടു; വിപീഷണന് അവനെ ധര്മാനുസൃതമായി ആദരിച്ച്, വരവിന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചു. രാജാവും കുടുംബവും സുഖമാണോ എന്ന് ചോദിച്ച ശേഷം, വിപീഷണന് ദൂതനെ ദശാനനന് ഇരിക്കുന്ന സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ, തന്റെ സ്വപ്രഭയാല് തിളങ്ങുന്ന രാജാവിനെ കണ്ട ദൂതന് "വിജയം!" എന്ന് ആദരിച്ച്, മൗനമായി നിന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോള്, മനോഹരമായ പാളികളാല് അലങ്കരിച്ച ഉത്തമമായ കട്ടിലില് ഇരുന്ന ദൂതന് പത്തു തലകളുള്ള ദശാനനനോടു പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ സഹോദരന് പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാന് അറിയിക്കും; ഇത് നിങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റത്തിനും, വംശത്തിനും യോജിച്ചതാണ്, വീരനേ. വളരെ നന്നായി—ഇത്രയധികം മതിയാകും; ഗുണങ്ങളുടെ സമാഹാരം പൂര്ത്തിയായി. നന്നായി—സാധ്യമായെങ്കില് ധര്മത്തില് സ്ഥിരതയോടെ തുടരുക. നന്ദന തോട്ടം നശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന് കണ്ടു; ഋഷിമാര് കൊല്ലപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടു; ദേവന്മാര് നിങ്ങളുടെ നേരെ ഒരുക്കങ്ങള് നടത്തുന്നതായി അറിഞ്ഞു. റാക്ഷസാധിപതിയേ, നിങ്ങളാല് പലതവണ ഞാന് നിരസിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; ബാല്യകാലത്ത് തന്നെ, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പ്രിയ ബന്ധുക്കളോടു നീതി പാലിച്ചില്ല. എങ്കിലും, ഞാന് ഹിമവതിന്റെ ഉച്ചിയിലേക്ക് പോയി, ധര്മം അനുഷ്ഠിക്കാന്, കഠിന വ്രതം സ്വീകരിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങള് നിയന്ത്രിച്ച്. അവിടെ, മഹാദേവനെയും അവന്റെ പത്തിയെയും കണ്ടു; ദൈവികമായ ഇച്ഛപ്രകാരം, എന്റെ ഇടത് കണ്ണ് ദേവിയുടെ മേല് വീണു. 'ഇവള് ആര്കാണാകും?' എന്ന് ഞാന് വിചാരിച്ചു; മറ്റേതൊരു കാരണവുമില്ലാതെ, രുദ്രാണി അതുല്യമായ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവിടെ നിന്നു. ദേവിയുടെ ദൈവിക പ്രഭയാല്, എന്റെ ഇടത് കണ്ണ് ദഹിച്ചു, പൊടിക്കെട്ടിനുള്ളില് വെളിച്ചം പോലെ മഞ്ഞ നിറം കൈവന്നു. പിന്നീട്, ആ പര്വതത്തിലെ മറ്റൊരു വിശാലമായ ഭാഗത്തേക്ക് പോയി, മൗനത്തില് എട്ട് നൂറ് വര്ഷങ്ങള് വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു. ആ വ്രതം പൂര്ത്തിയായപ്പോള്, മഹേശ്വരന് സന്തോഷത്തോടെ, സന്തുഷ്ട മനസ്സോടെ, എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'ദേവിയുടെ രൂപം നോക്കി മഞ്ഞ നിറം ലഭിച്ചുവെന്ന്, നിന്റെ വ്രതത്തില് ഞാന് സന്തുഷ്ടനാണ്, ധര്മം അറിയുന്നവനേ. ഈ വ്രതം ഞാനും നീയും ചെയ്തതാണ്, ധനാധിപതിയേ; മൂന്നാമതൊരാള് ഇതുപോലുള്ള വ്രതം ചെയ്തിട്ടില്ല. ഈ ഉറച്ച വ്രതം ഞാന് പഴയകാലത്ത് തന്നെ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്; അതിനാല്, ധനാധിപതിയേ, എന്റെ സൗഹൃദം സ്വീകരിക്ക.' 'നിന്റെ വ്രതം കൊണ്ടു ഞാന് കീഴടങ്ങുന്നു, എന്റെ സൗഹൃദം സ്വീകരിക്ക, നീതിമാനേ; ദേവിയുടെ പ്രഭയാല് ദഹിച്ച നിന്റെ ഇടത് കണ്ണിന്, 'മഞ്ഞ ഇടത് കണ്ണുള്ളവന്' എന്ന പേര് എക്കാലവും നിലനില്ക്കും.' അങ്ങനെ, ശങ്കരന്റെ സൗഹൃദവും അനുമതിയും ലഭിച്ച്, ഞാന് തിരിച്ച് വന്നപ്പോള്, നിന്റെ ദുഷ്ടതയിലേക്കുള്ള ഉദ്ദേശം അറിഞ്ഞു. അതിനാല്, ഈ അധര്മപരമായ കൂട്ടുകെട്ടില് നിന്നും, വംശത്തിന്റെ അപമാനത്തില് നിന്നും പിന്തിരിയുക; ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും ഒന്നിച്ച്, നിന്റെ നാശത്തിനായി മാര്ഗങ്ങള് ആലോചിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ ദൂതന് പറഞ്ഞപ്പോള്, പത്ത് തലകളുള്ള ദശാനനന് കോപത്തില് കണ്ണുകള് ചുവന്നതും, കൈകളും പല്ലുകളും അടിച്ചും, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ദൂതനേ, നീ പറഞ്ഞതും, നീ കൊണ്ടുവന്ന സന്ദേശവും ഞാന് മനസ്സിലാക്കി; നീ അതിന് യോജിച്ച വ്യക്തിയല്ല, എന്റെ സഹോദരന് നിന്നെ അയച്ചതുമല്ല. ധനാധിപന് ഇതൊന്നും എന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി പറയുന്നില്ല; ഭ്രാന്തനേ, മഹാദേവനുമായി സൗഹൃദം ഉണ്ടെന്നു മാത്രം അവന് അഭിമാനിക്കുന്നു. നീ പറഞ്ഞതൊന്നും ഞാന് സഹിക്കേണ്ടതല്ല; എങ്കിലും, ദൂതനേ, ഇത്രയും നേരം ഞാന് സഹിച്ചു. 'അവന് എന്റെ മൂത്തവന്, ഗുരു, അതിനാല് കൊല്ലരുത്' എന്ന് ഞാന് വിചാരിക്കുന്നു; പക്ഷേ, ഇപ്പോള് അവന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, എന്റെ മനസ്സ് തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ ഭുജബലത്തില് ആശ്രയിച്ച്, മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ഞാന് കീഴടക്കും. ഈ കണത്തില് അവന്റെ പേരില് മാത്രം, ലോകങ്ങളുടെ നാലു രക്ഷകരെയും യമലോകത്തിലേക്ക് അയക്കും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ദശാനനന്, ലങ്കയുടെ അധിപന്, ദൂതനെ വാളുകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു, പിന്നെ ദുഷ്ട റാക്ഷസന്മാര്ക്ക് അവനെ ഭക്ഷിക്കാന് കൊടുത്തു.