സൗമിത്രി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് തന്നെ, വിവീഷണന് അവനെ തടഞ്ഞു നിര്ത്തി, അചേതനനായ രാമനോടു വളരെ ഗൗരവപൂര്വ്വമായ വാക്കുകള് പറഞ്ഞു. "ഹനുമാന് ദുഖിതനായി വന്നു നിന്നോട് പറഞ്ഞത് എനിക്ക് യോജിച്ചതായി തോന്നുന്നില്ല; അതു സമുദ്രം ഉണങ്ങുന്നതുപോലെയാണ്, അസാധാരണവും അശാസ്ത്രീയവുമാണ്. ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള രാവണന് സീതയെ കൊല്ലില്ലെന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല, മഹാബാഹുവേ. അവളെ മോചിപ്പിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആവർത്തിച്ച് അപേക്ഷിച്ചിട്ടും, അവന് എന്റെ വാക്കുകള് ചെവികൊണ്ടില്ല. സമാധാനത്തിലൂടെയോ, സമ്മാനത്തിലൂടെയോ, വിഭജനത്തിലൂടെയോ, യുദ്ധത്തിലൂടെയോ മറ്റാരും അവളെ കാണാന് പോലും കഴിയില്ല. അവന് വാനരരെ ഭ്രമിപ്പിച്ച് പോയതും അതാണ്; മഹാബാഹുവേ, നീ അറിയുക, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സീതാ ജനകപുത്രിയാണ്, മായയാല് രൂപം കൊടുത്തതത്രേ. ഇന്ന് രാവണപുത്രന് നികുംബിലാ ക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയാണ് യാഗം നടത്തുന്നത്; അവന് ഹവികള് അർപ്പിച്ചു ദേവന്മാരോടും ഇന്ദ്രനോടും കൂടിയാണ് വന്നത്. ഈ രാവണപുത്രന് യുദ്ധത്തില് അജേയനാവും; അവന്റെ മായയാലാണ് ഈ മായാസൃഷ്ടി ഉണ്ടായത്. വാനരരുടെ വീര്യം തടയാനാണ് അവിടെയെത്തുന്നത്; അതിനാല് നമുക്ക് സൈന്യത്തോടൊപ്പം അവിടെയ്ക്ക് പോകാം. മനുഷ്യസിംഹനേ, നിന്നിൽ പിടികൂടിയ ഈ മിഥ്യാദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കണം; കാരണം, നിന്നെ ദുഃഖം കീഴടക്കുന്നത് കണ്ടു എല്ലാവരുടെയും ധൈര്യം തളരുകയാണ്. ഇവിടെ മനസ്സു ശാന്തയോടെ, ഉന്മേഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ; സൈന്യാധിപന്മാരോടൊപ്പം ലക്ഷ്മണനെ അയക്കാം. ഈ പുരുഷസിംഹന് കൂര്മ്മയുള്ള അമ്പുകളാല് രാവണപുത്രനെ തോല്പ്പിക്കും; അതിന് ശേഷം അവന് കൊല്ലപ്പെടാന് യോഗ്യനാകും. ഈ കൂര്മ്മവും വേഗതയുമുള്ള, പക്ഷികളെപ്പോലും സ്നിഗ്ധമായ ഈ അമ്പുകള് അവന്റെ രക്തം കുടിക്കും. അതിനാല്, മഹാബാഹുവേ, ദൈവായുധമായ വജ്രം കൈവശമുള്ള ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ, ദുഷ്ടനെ സംഹരിക്കാനായി ലക്ഷ്മണനെ ആജ്ഞാപിക്കണം. ശത്രുവിനെ സംഹരിക്കാനായി വൈകിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല; ഇന്നുതന്നെ അതിന് കഴിയും. മഹേന്ദ്രന് ദേവശത്രുവിനെ സംഹരിച്ചതുപോലെ നീയും വജ്രം പ്രയോഗിക്കണം. അവന് യാഗം പൂര്ത്തിയാക്കിയാല്, ആ ദാനവശ്രേഷ്ഠന് ദേവന്മാര്ക്കും അസുരന്മാര്ക്കും യുദ്ധത്തില് അവനെ കാണാനാവില്ല; യാഗം കഴിഞ്ഞ് അവനോടു യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോള് ദേവന്മാര്ക്കു പോലും ജയിക്കാമോ എന്നതില് സംശയമേകും." ഇതിനു ശേഷമാണ് അദ്ധ്യായം അഞ്ച്പത്തിയഞ്ചാം ഭാഗം തുടങ്ങുന്നത്. വിവീഷണന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട രാമന് ദുഃഖം കൊണ്ടു മനസ്സു മങ്ങി, അവന് പറഞ്ഞതെല്ലാം വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കാനാവാതെ പോയി. പിന്നെ ധൈര്യം കണ്ടെത്തി, ശത്രുനഗരങ്ങളെ ജയിച്ച രാമന്, വാനരസൈന്യത്തിനിടയില് ഇരുന്ന വിവീഷണനോട് പറഞ്ഞു: "രാത്രിചരന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, നീ പറഞ്ഞത് വീണ്ടും പറയണം; നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് വീണ്ടും പറയൂ." രാമന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട വിവീഷണന് വീണ്ടും പ്രസാദപൂര്വ്വം പറഞ്ഞു: "മഹാബാഹുവേ, നീ കല്പിച്ച പ്രകാരം സൈന്യത്തിന്റെ ക്രമീകരണം ഉടനെ തന്നെ നടപ്പാക്കി, വീരനേ. എല്ലാ സൈന്യങ്ങളും എല്ലാ ദിശകളിലും ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; സൈന്യാധിപന്മാരും തത്തുല്യമായ സ്ഥാനങ്ങളില് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, മഹാപ്രഭുവേ, വേറൊരു കാര്യവും പറയേണ്ടതുണ്ട്; നീ ദുഃഖം കൊണ്ടു അലഞ്ഞു പോകുമ്പോള്, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയവും വിഷമത്തിലാണ്. രാജാവേ, ഈ ദുഃഖവും ആവശ്യമില്ലാത്ത വിഷമവും ഉപേക്ഷിക്കണം; ഈ വിഷമം ശത്രുക്കളുടെ സന്തോഷം മാത്രം വര്ധിപ്പിക്കും. വീരനേ, പരിശ്രമിക്കണം, ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകണം; സീതയെ തിരിച്ചു നേടാനും, നിശാചരന്മാരെ സംഹരിക്കാനുമാണ് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം. രഘുവംശജനായ രാമനേ, ഞാന് ഉപദേശമൊന്നു പറയുന്നു: സൗമിത്രിയെ വലിയൊരു സൈന്യത്തോടൊപ്പം അയക്കണം. അവന് നികുംബിലയില് എത്തി, മഹാവിഷമുള്ള പാമ്പുകളെപ്പോലെ കടുത്ത അമ്പുകള് പ്രയോഗിച്ച്, യുദ്ധത്തില് രാവണപുത്രനെ സംഹരിക്കണം. ആ മഹായോദ്ധാവിന് തപസ്സിന്റെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിന്റെയും ഫലമായി ബ്രഹ്മശിരസ്സായുധവും ഇഷ്ടാനുസൃതമായി പോകുന്ന കുതിരകളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവനും അവന്റെ സൈന്യവും ഇപ്പോള് നികുംബിലയില് എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവന് യാഗം പൂര്ത്തിയാക്കിയാല്, നമ്മളെല്ലാവരും കൊല്ലപ്പെട്ടവരാണെന്ന് കരുതണം. എങ്കില്, ശത്രു നികുംബിലയില് എത്താതെ, ഹോമം നടത്താതെ തന്നെ അവനെ സംഹരിച്ചാല് അതാണ് അവന്റെ മരണം. ലോകങ്ങളുടെ പ്രഭുവായ ബ്രഹ്മാവു നല്കിയ വരമാണ് ഇതിന് കാരണം; അതിനാല് രാജാവേ, അതാണ് അവന്റെ മരണത്തിനുള്ള മാര്ഗം. രാമാ, ശക്തനായ സൈന്യത്തെ ഇന്ദ്രജിത്തിനെ സംഹരിക്കാന് നിയോഗിക്കണം; അവന് കൊല്ലപ്പെടുമ്പോള് രാവണനും അവന്റെ കൂട്ടരും നശിച്ചവരാണ്. വിവീഷണന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട രാമന് പറഞ്ഞു: "ആ കഠിനനായവന്റെ മായയും യഥാര്ത്ഥ വീര്യവും എനിക്ക് അറിയാം. ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തില് പ്രാവീണ്യവും, വലിയ മായയും ശക്തിയും അവനുണ്ട്; യുദ്ധത്തില് ദേവന്മാരെയും വരുണനെയും അവന് അചേതനരാക്കും. അവന് തന്റെ രഥത്തില് ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്, അവന്റെ ഗതിയറിയാന് കഴിയില്ല; മേഘത്തില് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ. ദുഷ്ടശത്രുവിന്റെ മായയും ശക്തിയും അറിഞ്ഞ രാമന്, ധര്മ്മശീലനായ ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു: "ലക്ഷ്മണാ, വാനരരാജാവിന്റെ മുഴുവന് സൈന്യത്തോടും ഹനുമാന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സൈന്യാധിപന്മാരോടും കൂടെ നീ പുറപ്പെടണം. ജാംബവാന് അടക്കമുള്ള സൈന്യത്തോടൊപ്പം, മായയും ബലവും ഉള്ള ആ രാവണപുത്രനെ സംഹരിക്കണം. ഈ മഹാത്മാവായ നിശാചരന് അവന്റെ ഉപദേഷ്ടാക്കളോടൊപ്പം നിന്നെ പിന്തുടരും." ഇങ്ങനെ വിവീഷണനും രാമനും തമ്മിലുള്ള ഗൗരവപൂര്വ്വമായ ആലോചനകളും, ലക്ഷ്മണനും വാനരസൈന്യവും മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള തീരുമാനവും അവിടെയുണ്ടായി.