കുമ്പകര്ണന്റെ മരണഭയത്തെ കുറിച്ച് മഹോദരന് പറഞ്ഞതുകേട്ട്, അവന്റെ ഭയത്തെ അകറ്റാന് രാക്ഷസാധിപന് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ഭയങ്കരമായ ആശങ്ക ഞാന് നീക്കിക്കളയാം. രാമന് എന്ന ദുഷ്ടന്റെ കയ്യില് നിന്നു മരിക്കുമെന്ന ഭയം ഇനി വേണ്ട. ഞാന് നിന്നോടു വൈരമില്ല; സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ.” പിന്നീട് കുംബകര്ണന് പറഞ്ഞു: “വീരന്മാര് വെറുതെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയോ, ജലമില്ലാത്ത മേഘങ്ങളെപ്പോലെ വെറുതെ വാഗ്ദാനങ്ങള് നല്കുകയോ ചെയ്യില്ല. യുദ്ധഭൂമിയില് എന്റെ വാക്കുകള് എങ്ങനെ സത്യമായിത്തീരുന്നുവെന്നു നീ കാണും. യഥാര്ത്ഥ വീരന്മാര് സ്വയം പ്രശംസിക്കുകയോ, തങ്ങളുടെ കഴിവ് പ്രദര്ശിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല; പകരം, അവര് ദുഷ്കരമായ കര്മ്മങ്ങള് നിർവഹിക്കുന്നു, അതും ആവേശമില്ലാതെ.” കുമ്പകര്ണന് മഹോദരനോട് പറഞ്ഞു: “മഹോദര, നീ പറയുന്ന വാക്കുകള് ബുദ്ധിയില്ലാത്ത, ദുർബലരായ രാജാക്കന്മാരെ മാത്രം സന്തോഷിപ്പിക്കും. നിന്നുപോലെയുള്ള ഭീരുക്കളാണ്, രാജാവിന് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ മാത്രം സംസാരിച്ച് യുദ്ധത്തിലെ എല്ലാ കര്ത്തവ്യങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നത്. ലങ്കയില് ഇനി രാജാവിനല്ലാതെ ആരുമില്ല; ധനശേഖരം ഇല്ല, സൈന്യം നശിച്ചു; ഈ രാജാവ്, ഒരിക്കല് സ്നേഹിതനായിരുന്നത്, ഇപ്പോള് ശത്രുവായി മാറി.” അവന് തുടര്ന്നു: “ഇപ്പോള് ഞാന് യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെടുന്നു. ശത്രുവിനെ കീഴടക്കി, ഈ മഹായുദ്ധത്തില് നിന്റെ ദുഷ്പ്രഭാഷണം ശരിയാക്കും.” ഇങ്ങനെ ജ്ഞാനിയായ കുംബകര്ണന് പറഞ്ഞതുകേട്ട്, രാക്ഷസാധിപന് രാവണന് പുഞ്ചിരിച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഈ മഹോദരന് രാമനെ ഭയക്കുന്നു, അതില് സംശയമില്ല. യുദ്ധത്തില് പ്രാവീണ്യമുള്ളവന് ആയതിനാല് അവന് യുദ്ധം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, പ്രിയ സഹോദരാ. സൗഹൃദത്തിലും ശക്തിയിലും നിന്നെ തുല്യനായവന് ഇല്ല; കുംബകര്ണ, നീ പോയി ശത്രുവിനെ സംഹരിച്ച് വിജയിക്കൂ.” രാവണന് തുടര്ന്നു: “നീ ശത്രുനാശത്തിനായി ഉണര്ത്തപ്പെട്ടവനാണ്; ഇപ്പോള് രാക്ഷസന്മാരുടെ മഹാസമയമാണ്, ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്നവനേ. നീ കുന്തം കൈവശം എടുത്ത്, യമന് കയര് കൈവശം എടുക്കുന്നപോലെ, വാനരന്മാരെയും സൂര്യപ്രഭയുള്ള ഇരുവിരുതുകളായ രാമനും ലക്ഷ്മണനെയും സംഹരിക്കൂ. നീയെന്നെ കാണുമ്പോള് വാനരന്മാര് ഭയത്തോടെ ഓടി രക്ഷപ്പെടും; രാമന്റെയും ലക്ഷ്മണന്റെയും ഹൃദയത്തില് പോലും കനത്ത ഭയം ഉണ്ടാകും.” ഇങ്ങനെ രാക്ഷസാധിപന് പറഞ്ഞതുകേട്ട്, മഹാബലശാലിയായ കുംബകര്ണന് പുതുതായി ജനിച്ചവനായി താനെ അനുഭവിച്ചു. കുംബകര്ണന്റെ ശക്തിയും വീര്യവും മനസിലാക്കി രാജാവ് രവണന് ചന്ദ്രനുപോലെ സന്തോഷിച്ചു. രാജാവിന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട സന്തോഷഭരിതനായ കുംബകര്ണന് യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. അവന് കനല്പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന, കറുത്ത ഇരുമ്പില് പൂര്ണ്ണമായും നിര്മ്മിച്ച, ചൂടുള്ള പൊന്നാല് അലങ്കരിച്ച, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാന് ശേഷിയുള്ള ഒരു കുന്തം കൈവശമെടുത്തു. ആ കുന്തം ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലെയും, വജ്രത്തിന്റെ ഭാരവും, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ഗന്ധര്വന്മാരെയും യക്ഷന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും സംഹരിക്കുന്നതുപോലെയും ആയിരുന്നു. മഹത്തായ ചുവപ്പുനൂലും തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്നതുമായ ആ കുന്തം എടുത്ത്, കുംബകര്ണന് രാവണനോട് പറഞ്ഞു: “ഞാന് ഒറ്റയ്ക്കു പോകുന്നു; എന്റെ സൈന്യം ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. ഇന്ന് ഞാന് വിശപ്പും കോപവുംകൊണ്ട് ആ വാനരന്മാരെ തിന്നു തീര്ക്കും.” കുംബകര്ണന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട് രാവണന് പറഞ്ഞു: “സൈന്യവും, കുന്തം കൈവശമുള്ള യോദ്ധാക്കളും കൂടെ കൊണ്ടുപോ. വാനരന്മാര് മഹാത്മാക്കളാണ്, വീര്യശാലികളും ദൃഢനിശ്ചയപ്രാപ്തരുമാണ്. നീ ഒറ്റയ്ക്കും, അശ്രദ്ധയോടെയും പോയാല്, അവര് നിന്നെ പല്ലുകൊണ്ട് സംഹരിച്ചേക്കാം. അതുകൊണ്ട്, ജയിക്കാനാവാത്ത സൈന്യവുമായി നീ പോയ്, പൂർണ്ണശക്തിയോടെ ശത്രുസൈന്യത്തെ സംഹരിക്കൂ.” അതിനുശേഷം രാവണന് തന്റെ സീറ്റില് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, കുംബകര്ണന്റെ കഴുത്തില് രത്നങ്ങളാല് അലങ്കരിച്ച ഒരു മാല കെട്ടി. മനോഹരമായ വലയം, വിരല്മുദ്ര, ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ള ഒരു മാലയും അവന്റെ ശരീരത്തില് അണിയിച്ചു. ദിവ്യവും സുഗന്ധവുമുള്ള പുഷ്പമാലകളും കുമ്പകര്ണന് ധരിച്ച ശേഷം കാതില് കുണ്ണുകളും ചാർത്തി. പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള വലയം, കങ്കണം, ഭൂഷണങ്ങള് അണിഞ്ഞ കുംബകര്ണന് വേദിയില് സമര്പ്പിച്ച അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിച്ചു. വിവിധ നിറത്തിലുള്ള വലിയ അരക്കച്ചയുമായി, അമൃതമഥനസമയത്ത് മന്ദരപര്വ്വതം വാസുകി പാമ്പ് ചുറ്റിയതുപോലെ അവന് തിളങ്ങി. പൊന്നിനാല് നിര്മ്മിച്ച, ഭാരം വഹിക്കുന്ന, മിന്നുന്ന കവര് അണിയിച്ചപ്പോള് അവന് സന്ധ്യാമേഘം ചുറ്റിയ മലനാഥനെപ്പോലെ ദൃശ്യമായി. മുഴുവന് ഭൂഷണങ്ങളും അണിഞ്ഞ് കുന്തം കൈവശമെടുത്ത്, കുംബകര്ണന് ത്രിവിക്രമം നടത്താന് ഉത്സുകനായ നാരായണനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു. അവന് സഹോദരനെ അണച്ചു, വലത്തുചുറ്റി, തല വണങ്ങി യാത്രയായി. രാവണന് ശുഭാശംസകള് നേര്ന്നു, ശംഖവും മൃദംഗവും മുഴങ്ങുമ്പോള് ഉത്തമായായുധങ്ങളുമായി സൈന്യങ്ങളും പുറപ്പെട്ടു. മഹാത്മാക്കളായ രഥികന്മാര്, ഉത്തമയോദ്ധാക്കള്, ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും ഇടിമേഘം പോലെ ഗര്ജിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ അനുഗമിച്ചു. പാമ്പുകള്, ഒട്ടകങ്ങള്, കഴുതകള്, സിംഹങ്ങള്, ആനകള്, കാട്ടുമൃഗങ്ങള്, പക്ഷികള് തുടങ്ങി ഭയാനകവും ശക്തിയുള്ള കുംബകര്ണനെ അനുഗമിച്ചു. പുഷ്പവൃഷ്ടിയിലൂടെയും, കുടയുമേറ്റും, കുന്തം കൈവശമെടുത്തും, രക്തഗന്ധം കൊണ്ടു മദിച്ചും, ദേവാസുരശത്രുവായി കുംബകര്ണന് പുറപ്പെട്ടു. ശക്തിയുള്ള പലപടയാളികളും കഠിനശബ്ദമുണ്ടാക്കി; ഭയാനകമായ കണ്ണുകളുള്ള രാക്ഷസന്മാര് ആയുധങ്ങളുമായി അവനെ പിന്തുടര്ന്നു. ചുവന്ന കണ്ണുകളും വിശാലമായ ഭുജങ്ങളും കരിമ്പൊടി കൂട്ടംപോലെയുള്ള ശരീരവും, കുന്തം, വാള്, ഉഗ്രമായ പരശു എന്നിവ ഉയര്ത്തി, അവര് മുന്നേറി. അവര് കയറുവള, ഇരുമ്പ് വടി, ഗദ, മുഷ്ടിക, വലിയ താളവൃക്ഷം തുടങ്ങിയ ഭയാനകമായ ആയുധങ്ങള് വഹിച്ചു. അതിനുശേഷം, കുംബകര്ണന് ഭയാനകവും ഭീതികരവുമായ മറ്റൊരു രൂപം ധരിച്ചു. അവന്റെ വില്ലിന് നൂറ് മുഴം നീളവും, ശരീരത്തിന് അറുനൂറ് മുഴം ഉയരവും ഉണ്ടായിരുന്നു; ഭയാനകമായ കണ്പൊട്ടുകളും, രഥചക്രംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, മഹാപര്വ്വതത്തെപ്പോലെ ഭയാനകമായ രൂപവുമായിരുന്നു.