ഒരു കാലത്ത്, മഹാനായ രാമന്റെ കഥയുടെ തുടക്കം കുറിച്ച മഹർഷി വാൽമീകി, അവന്റെ രാജ്യം നേടിയ കഥയെ അതിശയകരമായ വാക്കുകളിലും അർത്ഥങ്ങളിലും എഴുതാൻ തീരുമാനിച്ചു. അദ്ദേഹം ഇരുപത്തിരണ്ട് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങൾ, അഞ്ചു നാടകങ്ങൾ, ആറു കാഠങ്ങൾ, കൂടാതെ ഉത്തരം എന്ന ഉപവിഭാഗം ഉൾപ്പെടെ, ഈ മഹത്വം നിറഞ്ഞ കാവ്യം സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ മഹാനായ കൃതിയെ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, അദ്ദേഹം ആലോചിച്ചു, “ഈ കഥ ആരാണ് പാരായണം ചെയ്യുന്നത്?” അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചയിൽ, കുശനും ലവനും എന്ന രാജകുമാരന്മാർ, ധർമ്മം പാലിക്കുന്ന, പ്രശസ്തനായ, സംഗീതത്തിൽ കഴിവുള്ള, വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, ആശ്രമത്തിൽ താമസിക്കുന്ന അനുനയശീലമായ സഹോദരന്മാർ കാണപ്പെട്ടു. അവർക്ക് വേദങ്ങളെ കൂടുതൽ സമൃദ്ധമാക്കാൻ, മഹർഷി അവർക്കു ഈ കാവ്യം പഠിപ്പിച്ചു. ആയിരം എളുപ്പത്തിൽ പാരായണം ചെയ്യാനും ഗായനത്തിനും അനുയോജ്യമായ ഈ കാവ്യത്തിൽ, സ്നേഹം, കരുണ, ഹാസ്യം, കോപം, ഭയം, നായകത്വം എന്നിവയുടെ വികാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. കുശനും ലവനും സംഗീതത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, മധുരമായ ശബ്ദങ്ങൾ ഉള്ള, ഗന്ധർവന്മാരെ പോലെ ദർശനമുള്ള ഇരുവരും ഈ കാവ്യം പാടിയപ്പോൾ, അവരുടെ പാടലത്തിൽ എല്ലാവരെയും ആകർഷിച്ചു. സംഗീതം കേൾക്കുമ്പോൾ, മഹർഷിമാർ കണ്ണുകളിൽ കനത്ത കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു. അവർ, “ശ്രേഷ്ഠം! ശ്രേഷ്ഠം!” എന്നു പറഞ്ഞു, അതിന്റെ മഹിമയിൽ വിചിത്രമായ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. “ഈ പാട്ടിന്റെ മധുരം, പ്രത്യേകിച്ച് ഈ ശ്ലോകങ്ങളുടെ മധുരം!” എന്നു അവർ പ്രശംസിച്ചു. ഈ സംഭവങ്ങൾ നടന്നത് ഏറെ കാലം മുമ്പായിരുന്നെങ്കിലും, അവയെല്ലാം ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് നടന്നതുപോലെയായിരുന്നു, ഇരുവരും കഥയെ സാക്ഷാത്കരിച്ച് പാടിയതുകൊണ്ടു. അവർ പാടിയപ്പോൾ, മഹർഷിമാർ അവരുടെ കഴിവുകൾക്കു അനുസൃതമായി അവരെ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി. ഒരു മഹർഷി വെള്ളം നൽകുകയും, മറ്റൊന്ന് തോട്ടവസ്ത്രം നൽകുകയും, മറ്റൊന്ന് കറുത്ത ആനക്കൊമ്പൻ നൽകുകയും ചെയ്തു. മറ്റൊരു മഹർഷി അവർക്കു സ്നാനവസ്ത്രം നൽകി, മറ്റൊന്ന് വൃക്ഷത്തിന്റെ തൊലിയും, മറ്റൊന്ന് ഒരു മഞ്ഞുകുടം നൽകി. അവരുടെ പാടലത്തിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞ മഹർഷിമാർ, “ഈ അത്ഭുതകഥ മഹർഷിയാൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട്, അവർക്കു സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി. ഇങ്ങനെ, ഈ മഹാനായ കാവ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ആ സംഗീതം, എല്ലാ ഗായനങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരുടെ കൈകളിൽ പൂർത്തിയാവുകയും, സൃഷ്ടിയുടെ മഹിമയെ ആഴത്തിൽ പകർന്നു നൽകുകയും ചെയ്തു.