രാഘവന് എന്ന മഹാത്മാവിന്റെ വാക്കുകള് കേട്ട ശേഷം, ഹനുമാന് സീതാദേവി പറഞ്ഞതെല്ലാം രാമന് മുന്നില് വിശദമായി പറഞ്ഞു. ജനകാതന് നായികയായ സീതാ, ചിത്രകൂറ്റില് സംഭവിച്ച പഴയ കാര്യങ്ങള് ഓര്മ്മിച്ച് രാമന് എന്ന പുരുഷോത്തമനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “രാമാ, ഒരിക്കല് ഞാന് നിനക്കൊപ്പം സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കാക്ക വന്നു എന്റെ മുലയില് കുത്തി പരിക്കേല്പ്പിച്ചു. പിന്നീട് നീ എന്റെ മടിയില് ഉറങ്ങുമ്പോഴും ആ കാക്ക വീണ്ടും വന്നു എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നതോടു, അതേ കാക്ക അതിക്രൂരമായി എന്നെ ആക്രമിച്ചു. എന്റെ രക്തം കൊണ്ട് നീ ഉണര്ന്നുവന്നു. ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനായ രാമാ, ആ കാക്കയാല് വീണ്ടും വീണ്ടും ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ട് ഞാന് നിന്നെ ഉണര്ത്തി. അതിനുശേഷം, നീ എന്റെ മുലക്കിടയില് പരിക്കേറ്റത് കണ്ടു, കോപംകൊണ്ടു പുളകിതനായ ഒരു പാമ്പുപോലെ നീ ചോദിച്ചു: ‘ഭയക്കരമായ ഈ പഞ്ചമുഖ പാമ്പുപോലെയുള്ളവന് ആരാണ് നിന്റെ മുലക്കിടയില് നോക്കുന്നത്?’ അപ്പോള് നീ ചുറ്റും നോക്കി, കുരുത്തരക്തം 묻ിയ കുത്തുള്ളികളുമായി ആ കാക്കയെ നേരില് കണ്ടു. ആ കാക്ക, ഇന്ദ്രന്റെ മകനാണ്, പക്ഷികളിലേയും ശ്രേഷ്ഠന്, വേഗത്തില് കാറ്റിനെപ്പോലെയാണ് പറക്കുന്നത്; ഭൂമിയില് വന്നവനാണ്. അതിനുശേഷം, രാമാ, നീ കോപത്താല് കണ്ണുകള് ചുവന്നവനായി, ആ കാക്കയോട് ക്രൂരമായ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. ദർഭമറ്റു ഒരു കുശതൃണമെടുത്ത് ബ്രഹ്മാസ്ത്രമായി അർപ്പിച്ചു; അസ്ത്രം അഗ്നിപോലെ കത്തിയതായിരുന്നു. നീ ആ ദർഭം കാക്കയെ향െ എറിഞ്ഞു; അഗ്നിപോലെയുള്ള അസ്ത്രം കാക്കയെ പിന്തുടർന്നു. ഭയത്താൽ ദേവന്മാരും ഉപേക്ഷിച്ച ആ കാക്ക മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും രക്ഷ തേടി അലയുകയും, ആരെയും രക്ഷകനായി കണ്ടെത്താനാവാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവില് വീണ്ടും നിന്നോടു, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, കാക്ക വീണു സംരക്ഷണം തേടി. മരണയോഗ്യനാണെങ്കിലും, കാകുത്സ്ഥവംശജനായ നീ ദയവുകൊണ്ട് അവനെ രക്ഷിച്ചു; കാരണം, ഒരിക്കൽ വിട്ട അസ്ത്രം തിരികെ വിളിക്കാനാവില്ല. അവന്റെ വലതുകണ്ണ് നീ നശിപ്പിച്ചു; പിന്നീട് കാക്ക രാമനെയും ദശരഥരാജാവിനെയും വണങ്ങി, മോചിതനായി സ്വന്തം ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി. ആയിട്ടും, ആയുധവിദ്യയിലും ധര്മത്തിലും ശ്രേഷ്ഠനായ നീ, രാമാ, ദാനവന്മാരെയും ഗന്ധര്വന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും മരുത്സംഘത്തെയും പോലും ജയിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണ്; എങ്കിലും നീ കക്ഷസുരന്മാരോട് ആയുധം ഉപയോഗിക്കാത്തതെന്ത്? എന്തുകൊണ്ട്, രാമാ, നീ എന്നെ രക്ഷിക്കുന്നില്ല? ആ ഇരുവരും—വായുവിനെയും അഗ്നിയെയുംപോലെ തേജസ്സുള്ള പുരുഷസിംഹന്മാര്—എന്നെ രക്ഷിക്കാന് പ്രാപ്തരാണ്. ദേവന്മാരാലും ജയിക്കാനാവാത്തവരാണെങ്കിലും, നീ എന്നെ അവഗണിക്കുന്നതെന്ത്? ഞാൻ നിർവ്യാജമായി കുറ്റം ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകേണ്ടതില്ല; അതിൽ സംശയമില്ല. രാമനും ലക്ഷ്മണനും യുദ്ധത്തിൽ ശക്തരായിട്ടും, വൈദേഹിയുടെ ദുഖവും ധര്മവും കേട്ടിട്ടും, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവരായ അവര് എന്നെ രക്ഷിക്കാത്തതെന്ത്? അവളോടു ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ‘ദേവി, സത്യത്താൽ ഞാൻ ഉറപ്പു പറയുന്നു—നിന്റെ ദുഃഖം മൂലം രാമന് സകല സുഖങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. രാമന് ദുഃഖത്തിലായതുപോലെ തന്നെ ലക്ഷ്മണനും ദുഃഖത്തിലാണ്. എങ്കിലും, ദേവി, ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത് ഭാഗ്യവശാൽ മാത്രമാണ്; ഇനിയും വിലാപം വേണ്ട.’ ‘ഇപ്പോൾ തന്നെ, സുന്ദരി, നിന്റെ ദുഃഖത്തിന് അവസാനമാകും. ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ ഇരുപ്രഭുക്കളും, നിന്നെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ പ്രചോദിതരായി, ലങ്കയെ ചാരാക്കി, രാവണനെയും അവന്റെ ബന്ധുക്കളെയും യുദ്ധത്തിൽ സംഹരിക്കും.’ ‘നിശ്ചയമായും, സുന്ദരി, രാഘവന് നിന്നെ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോകും. എന്നാൽ, നിര്ദോഷയേ, രാമന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ഒരു അടയാളം അവനു നൽകണം. അവന് സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒന്നായിരിക്കണം അതു.’ അവൾ ചുറ്റും നോക്കി, തന്റെ മനോഹരമായ ജട തുറന്നു. വസ്ത്രത്തിൽ നിന്നു ഒരു മനോഹരമായ മാണിക്യം എടുത്ത് എനിക്ക് നൽകി. രഘുകുലത്തിലെ പ്രിയനായ രാമനു വേണ്ടി, ഞാൻ ആ മാണിക്യം രണ്ടു കൈകൊണ്ടും സ്വീകരിച്ചു. അവളെ വണങ്ങി, യാത്ര തിരിക്കാൻ ഉത്സാഹത്തോടെ ഞാൻ തയ്യാറായി. എന്റെ ഉത്സാഹം കണ്ടു, ദീപ്തമായ സീതാദേവി, കണ്ണീരോടെ, ശബ്ദം തടഞ്ഞു, ദുഃഖം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടു എന്നോട് പറഞ്ഞു. എന്റെ യാത്രയോടുള്ള ആകുലത കാണുമ്പോള്, ദുഃഖത്തിന്റെ ആഴത്തില് മുങ്ങിയ സീതാ പറഞ്ഞു: ‘ഭാഗ്യവതിയായവനാണ് നീ, മഹാബലശാലിയായ വാനരാ, നീ മഹാബാഹുവായ രാമനെയും, കമലനയനനായവനെയും, എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ അനുജനായ ലക്ഷ്മണനെയും കാണാൻ പോകുന്നു.’ സീതാദേവി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ മിഥിലാപുത്രിയായ അവളോടു പറഞ്ഞു: ‘ദേവി, ജനകാതൻ മകളും, വേഗത്തിൽ എന്റെ പുറത്ത് കയറി. ഇന്ന് തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ രാഘവനും സുഗ്രീവനും ലക്ഷ്മണനും കാണിക്കും, കൃഷ്ണനയനയുള്ള ഭാഗ്യശാലിനേ.’ അപ്പോൾ സീതാദേവി മറുപടി പറഞ്ഞു: ‘മഹാബലശാലിയായ വാനരാ, ഞാൻ സ്വമേധയാ നിന്റെ പുറത്ത് കയറുന്നതു യുക്തിയല്ല. മുമ്പ്, അസുരന് എന്നെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, ദൈവികവിധിയാൽ ഞാൻ അതിനെ തടയാനാവാതെ പോയി.