വാനരരാജാവ് സుగ്രീവന് അങ്കദന്റെ മാമനായാണ്, വനത്തില് ഉണ്ടായ കലഹം കേട്ടപ്പോള് അദ്ദേഹം ക്രുദ്ധനല്ല, സന്തോഷം നിറഞ്ഞവനായിരുന്നു. ദധിമുഖന് വാനരന്മാരുടെ മനോഹരമായ വാക്കുകള് കേട്ട സుగ്രീവന് രാജാവ്, “വേഗം അവരെ വിളിക്കൂ,” എന്ന് കല്യാണം നിറഞ്ഞ വാക്കുകള് പറഞ്ഞു. അങ്കദന്, വാനരന്മാരുടെ മികവുള്ള വചനങ്ങള് അറിയുന്നവനും, അവരുടെ ഇടയില് മികച്ചവനുമായവന്, കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു: “ഈ വാര്ത്ത രാമനും വാനരസേനാപതിമാരും അറിയാന് പോകുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്.” അങ്കദന് സന്തോഷത്തോടെ ഈ വാര്ത്ത അറിയിക്കുന്നതില് നിന്നാണ് അവന് അതു മനസ്സിലാക്കിയത്. “നമുക്ക് വേണ്ടത് ഇവിടെ ഇനി നില്ക്കുന്നത് അല്ല; ദുഷ്മനുകളെ കീഴടക്കുന്നവരേ, ദൗത്യം പൂര്ത്തിയായി കഴിഞ്ഞു, നമുക്ക് സുഖമായി തേന് കുടിച്ചു, ഇനി ബാക്കി എന്താണ്? സుగ്രീവന് രാജാവിന്റെ അടുക്കളിലേക്കാണ് പോകേണ്ടത്.” അങ്കദന് കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങള് എല്ലാവരും എങ്ങനെ പറയുന്നോ, അതുപോലെ ഞാന് ചെയ്യും; ഞാന് നിങ്ങളില് ആശ്രിതനാണ്.” “ഞാന് രാജകുമാരനാണെങ്കിലും, നിങ്ങളോട് നിര്ബന്ധിച്ച് കമാന് ചെയ്യാന് കഴിയില്ല; ദൗത്യം പൂര്ത്തിയാക്കിയ നിങ്ങളോട് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് ശരിയല്ല,” എന്ന് അങ്കദന് പറഞ്ഞു. അങ്കദന്റെ ഈ ഉത്തമമായ വാക്കുകള് കേട്ട് വനവാസികള് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടെ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, വാനരങ്ങളില് ശക്തനായ യഥാര്ത്ഥ നേതാവായവന് മാത്രമേ ഇങ്ങനെ പറയൂ; അധികാരത്തിന്റെ അഭിമാനത്തില് എല്ലാവരും ‘ഞാനാണ് എല്ലാം’ എന്നാണ് കരുതുന്നത്.” “നിങ്ങളുടെ ഈ വാക്കുകള് യഥാര്ത്ഥമായും നിങ്ങള്ക്ക് മാത്രമാണ് അനുയോജ്യം; നിങ്ങളുടെ വിനയം നിങ്ങളുടെ ഭാവിയിലെ ഭാഗ്യത്തിന് അര്ഹതയാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു.” “ഞങ്ങളും എല്ലാവരും സുഖദായകമായ, വാനരവീരന്മാരുടെ ശാശ്വതനായ സഗ്രീവന് രാജാവിന്റെ അടുക്കളിലേക്കാണ് പോകാന് തയ്യാറാണ്.” “നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ കൂടാതെ, വാനരങ്ങള് എവിടെയും ഒരു പടി പോലും നീങ്ങില്ല; ഞങ്ങള് സത്യം പറയുന്നു.” അങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോള് അങ്കദന് പറഞ്ഞു: “അപ്പൊ, നമുക്ക് പോകാം!” അതോടെ ശക്തരായ വാനരന്മാര് ആകാശത്തിലേക്ക് ചാടിത്തിരിയുകയായിരുന്നു. എല്ലാ വാനരനേതാക്കളും ഒരുമിച്ച് ആകാശം ശൂന്യമായതുപോലെ, യന്ത്രത്തില് നിന്ന് പാറകള് എറിഞ്ഞതുപോലെ ചാടിയതായിരുന്നു. അങ്കദനെ മുന്നില് വച്ചും ഹനുമാനെയും കൂട്ടത്തില് ചേര്ത്തും, അതിവേഗം ആ വാനരന്മാര് ആകാശത്തിലേക്ക് ചാടിയെടുത്തു. അവരുടെ ആ മികവുറ്റ ഗര്ജന, കാറ്റ് കൊണ്ടുപോകുന്ന മേഘങ്ങള് പോലെ, അങ്കദന് എത്തിയപ്പോള് സഗ്രീവന് വാനരരാജാവ് രാമനോടും, ദുഃഖത്തില് ആയിരുന്ന പദ്മാക്ഷനായ രാമനോടും പറഞ്ഞു: “ധൈര്യപ്പെടുക, ഭാഗ്യവാൻ ആയിരിക്കുക; ദേവി കണ്ടു കഴിഞ്ഞു, സംശയമില്ല.” “അവരെ സമയം മറികടന്ന് തിരികെ വരുന്നത് സാധ്യമായിരുന്നില്ല, ഭാഗ്യവതിയായവനെ; അങ്കദന്റെ സന്തോഷം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്, ദേവിയെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു.” “ശക്ത腕നായ അങ്കദന്, വാനരങ്ങളില് ഏറ്റവും മികച്ചവനും രാജകുമാരനുമാണ്, ദൗത്യം പരാജയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കില് അവന് എന്റെ അടുക്കളിലേക്കു വന്നിരിക്കില്ല.” “ദൗത്യം വിജയിച്ചില്ലെങ്കില് അവരുടെ വരവു ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കും: മുഖം താഴ്ത്തി, മനസ്സില് ആശങ്കയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ്.” “മധുവന, എന്റെ പിതൃപുരുഷന്മാരുടെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ള ഈ വനം, ജനകപുത്രിയെ കണ്ടില്ലെങ്കില് അവര് നശിപ്പിച്ചിരിക്കില്ല.” “കൗസല്യയുടെ മഹാനായ പുത്രനായ രാമാ, ധൈര്യപ്പെടു, ദേവിയെ കണ്ടു, സംശയമില്ല, ഹനുമാനാണ് കണ്ടത്.” “ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ വിജയത്തിന് ഹനുമാനെ കൂടാതെ മറ്റേതൊരു കാരണമില്ല; ഹനുമാനില് വിജയവും ഉത്തമബുദ്ധിയും ഉണ്ട്.” “ജാംബവാന് നേതാവായിടത്ത്, അങ്കദന് വാനരരാജാവായിടത്ത്, ഹനുമാന് തലവനായിടത്ത്, അവിടെ ദൃഢതയും ധൈര്യവും ജ്ഞാനവും ഉറപ്പുണ്ട്.” “ഹനുമാന് നേതൃത്വം നല്കുന്നിടത്ത് മറ്റേതൊരു ഫലവും ഉണ്ടാകില്ല; ഇനി ആശങ്കയോടെ ഇരിക്കേണ്ടതില്ല, ധീരനായവനേ.” “വനവാസികള് അഭിമാനത്തോടും ഉല്ലാസത്തോടും ഒന്നിച്ചെത്തുമ്പോള്, ദൗത്യം പൂര്ത്തിയാക്കിയില്ലെങ്കില് ഇവരുടെ വരവ് ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കില്ല.” “വനത്തിന്റെ നാശവും തേന് ഭക്ഷണവും കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്; പിന്നെ, ആകാശത്തില് അടുത്ത് ഒരു ശബ്ദം, ഗര്ജന കേട്ടു.” “വനവാസി വാനരന്മാര് ഹനുമാന്റെ കൃത്യത്തില് ഉല്ലാസത്തോടെ, കിഷ്കിന്ദയിലേക്കുള്ള വിജയവാര്ത്ത പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ ഗര്ജിച്ചു.” ആ ഗര്ജന കേട്ട്, വാനരങ്ങളില് ഏറ്റവും മികച്ചവന് ദീര്ഘമായ ഉയര്ന്ന വാലോടെ, ഹൃദയത്തില് ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞു. ആ വാനരന്മാര് രാമനെ കാണാന് ആഗ്രഹിച്ച്, അങ്കദനെ മുന്നില് വച്ചും ഹനുമാനെയും കൂട്ടത്തില് ചേര്ത്തും എത്തി. അങ്കദന്റെ നേതൃത്വത്തില് ആ വീരന്മാര് സന്തോഷം നിറഞ്ഞ്, വാനരരാജാവിന്റെ അടുക്കളിലും രഘുവന് അടുക്കളിലും ഇറങ്ങി. അതിനുശേഷം ഹനുമാന്, ശക്ത腕നായവന്, തലകൂക്കി, ദേവി സുരക്ഷിതവും ദൃഢമായവളുമാണ് എന്ന് രാമനോട് അറിയിച്ചു. “ദേവിയെ കണ്ടു,” എന്ന ഹനുമാന്റെ അമൃതം പോലെ സന്തോഷം നല്കുന്ന വാക്കുകള് കേട്ട രാമനും ലക്ഷ്മണനും ആനന്ദം നിറഞ്ഞു. ലക്ഷ്മണന് സത്യം ഉറപ്പിച്ച്, സഗ്രീവനെയും വാതസുതനായ ഹനുമാനെയും സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞ് നോക്കി. രാമന്, ശത്രുവീരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവന്, പരമാനന്ദവും വലിയ ആദരവും കൊണ്ട് ഹനുമാനെ നോക്കി. ഇതോടെ മഹത്വമുള്ള വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയുടെ അമ്പത്തിയഞ്ചാമത്തെ സര്ഗം ആരംഭിക്കുന്നു. അവരെല്ലാം പ്രസ്രവണപര്വതത്തെയും മനോഹരമായ വനത്തെയും എത്തി, രാമനും ശക്ത腕നായ ലക്ഷ്മണനുമോടു തലകൂക്കി വന്ദിച്ചു. സഗ്രീവന് രാജകുമാരനെ മുന്നില് വച്ചു ബഹുമാനത്തോടെ, സീതയുടെ വാര്ത്ത വിശദമായി പറയാന് തുടങ്ങി. രാവണന്റെ അകത്തെ കാമറകളില് സീതയെ തടവിലാക്കിയത്, ദാനവസ്ത്രീകളുടെ ഭീഷണികള്, രാമനോടുള്ള സീതയുടെ ഭക്തിയും വ്രതനിഷ്ഠയും ഇവര് രാമന് മുന്നില് വിശദമായി പറഞ്ഞു. സീത ദേവി സുരക്ഷിതമാണെന്ന് കേട്ട വാനരന്മാര് രാമന്റെ അടുത്ത് കാത്തുനിന്നു, അവന്റെ അടുത്ത വാക്കുകള് പ്രതീക്ഷിച്ചു.