അത് വേണോ? ഇതാ കഥ: വാനരന്മാർ മധുവനത്തിൽ അത്യന്തം ഉല്ലാസത്തോടെ പച്ചമധു കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അഗ്നി പോലെ കാടിനെ വിഴുങ്ങുന്ന ദൃശ്യവും, ഇലകളും പൂക്കളും നശിച്ചുപോകുന്ന കാഴ്ചയും ദധിമുഖൻ കാണുന്നു. കാടിന്റെ മുതിർന്ന രക്ഷകന് ദധിമുഖന് അത്യന്തം കോപം വരുന്നു; വാനരന്മാരെ തടയാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നു. ചിലരോടു കഠിനമായി സംസാരിച്ച്, ചിലരെ കൈകൊണ്ട് അടിച്ചു, ചിലരുമായി വഴക്കിടുകയും, മറ്റുള്ളവരോടു സമാധാനപരമായി സമീപിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ വാനരന്മാരുടെ അതിരുകടന്ന ശക്തിയും ആവേശവും കൊണ്ട് overwhelmed ആയ ദധിമുഖന്, ഭയമില്ലാതെ ആക്രമിച്ച വാനരന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റം നോക്കാതെ വലിച്ചിഴുക്കുന്നു. വാനരന്മാർ കൊമ്പും പല്ലും കൈയും കാലും ഉപയോഗിച്ച് ദധിമുഖനെ ചുറ്റി, മധുവനം ആസ്വാദനരഹിതമാക്കി. അങ്ങനെ അദ്ധ്യായം 62 ആരംഭിക്കുന്നു. ഹനുമാൻ, വാനരന്മാരിൽ പ്രഥമൻ, എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു: "നിശ്ചല മനസ്സോടെ മധു ആസ്വദിക്കൂ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ തടസ്സങ്ങൾ അകറ്റും." ഹനുമാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു അങ്കദൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: "വാനരന്മാർക്ക് മധു കുടിക്കാം; ഹനുമാന്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിക്കേണ്ടതുണ്ട്, അവൻ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അന്യായമായതും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്; അങ്ങനെയാകുമ്പോൾ ഇതുപോലെയുള്ളത് എത്രയധികം ചെയ്യേണ്ടതായിരിക്കും!" വാനരന്മാർ അങ്കദനെ പ്രശംസിച്ചു: "അരുക, അരുക!" അങ്കദനെ ആദരിച്ച്, എല്ലാവരും വാനരനാഥനെ ആദരിച്ചു. അവർ മധുവനത്തിലേക്ക് ഒഴുകി, കാവൽക്കാരെ തങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ കീഴടക്കി. സീതയെ കണ്ടതിന്റെ ആവേശത്താൽ, എല്ലാവരും മധു കുടിച്ചു, രസമുള്ള ഫലങ്ങൾ എടുത്തു. വാനരന്മാർ കാവൽക്കാരെ നൂറ് നൂറായി അടിച്ചു, മധുവനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്. ചിലർ കൈകൊണ്ട് മധുപാത്രങ്ങൾ പിടിച്ചു, ഒരുമിച്ച് മധു കുടിച്ചു സന്തോഷിച്ചു. എല്ലാവരും അടിച്ചു, ചിലർ ഭക്ഷിച്ചു; ചിലർ മധു കുടിച്ചു, മധുസംഹിതകൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു, വായിൽ മധു നിറഞ്ഞു. ചിലർ ആവേശത്തിൽ പരസ്പരം മധുസംശിഷ്ടം കൊണ്ട് അടിച്ചു; മറ്റു ചിലർ ശാഖകൾ പിടിച്ച്, വൃക്ഷങ്ങളുടെ വേരിൽ വിശ്രമിച്ചു. മധു കുടിച്ചുള്ള മദത്തിൽ, വാനരന്മാർ ഇലകൾ വിരിച്ചു, സന്തോഷത്തോടെ കിടന്നു. ചിലർ പരസ്പരം വലിച്ചെറിഞ്ഞു, മറ്റുള്ളവർ തളർന്നു; ചിലർ വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി, മറ്റു ചിലർ സന്തോഷത്തോടെ കൂകി. ചിലർ മധു കുടിച്ച് മദത്തിൽ നിലത്ത് ഉറങ്ങി; ചിലർ ധൈര്യത്തോടെ ചിരിച്ചു, മറ്റു ചിലർ വിവിധ പ്രവർത്തികൾ നടത്തി. ചിലർ പ്രവർത്തിച്ച ശേഷം സംസാരിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ ഉണർന്നുവന്നു; ഇവിടെയുള്ള മധുവന കാവൽക്കാരായ ദധിമുഖന്റെ സേവകർ, അതിക്രൂര വാനരന്മാർ കൊണ്ട് തട്ടി, എല്ലാ ദിശകളിലും ഓടി, മുട്ടുകൾ പിഴിഞ്ഞു, ദേവതകളുടെ പാത കാണിച്ചു. അവരെല്ലാം ദധിമുഖനെ സമീപിച്ചു: "ഹനുമാനും അവന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവരും മധുവനം തകർത്തു; ഞങ്ങൾ മുട്ടുകൾ പിഴിഞ്ഞു, ദേവതകളുടെ പാത കാണിച്ചു." അതു കേട്ടു മധുവന കാവൽക്കാരനായ ദധിമുഖന് കോപം വന്നു, അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: "വരൂ, നാം പോകാം! മധുവനം ആസ്വദിക്കുന്ന അതിക്രൂര വാനരന്മാരെ ബലംകൊണ്ട് തടയാം." ദധിമുഖന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, പ്രധാന വാനരന്മാർ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം വീണ്ടും മധുവനത്തിലേക്ക് പോയി. അവരുടെ ഇടയിൽ, ദധിമുഖൻ വലിയ ഒരു വൃക്ഷം പിടിച്ചു, വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് ഓടി, വാനരന്മാർ പിന്തുടർന്നു. വാനരന്മാർ കല്ലും വൃക്ഷവും പിടിച്ചു, കോപത്തോടെ ആനപോലെ വാനരന്മാർക്കിടയിലേക്ക് പോയി. അവർ ശക്തിയോടെ വാനരന്മാരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു, കോപത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു, ഭീഷണികൾ വിളിച്ചു. ദധിമുഖനെ കോപത്തിൽ കണ്ടു, ഹനുമാന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ പ്രധാന വാനരന്മാർ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് ഓടി. അങ്കദൻ, കോപത്തിൽ, ശക്തിയുള്ള, വൃക്ഷം പിടിച്ച ദധിമുഖനെ രണ്ടുകൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, "ഇവൻ എന്റെ മുതിർന്നവൻ" എന്ന ചിന്തയില്ലാതെ, കരുണ കാണിക്കാതെ, ശക്തിയായി നിലത്ത് ഇടിച്ചു. ദധിമുഖന്റെ കൈ, തണ്ട, മുഖം പൊട്ടിപ്പോയി, രക്തം കയറിപ്പോയി; ആ ധീരവാനരൻ തലകറങ്ങി, ഒരു നിമിഷം ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്തോ വിധത്തിൽ വാനരന്മാരിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ദധിമുഖൻ, തനിക്കു ചേർന്ന സേവകരോട് ഒറ്റയ്ക്ക് പറഞ്ഞു: "വരൂ, നാം നമ്മുടെ നാഥനായ വിശാലകണ്ഠൻ സുഖ്രീവനും രാമനും കൂടെ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോകാം. അങ്കദന്റെ കൃത്യം രാജാവിനോട് അറിയിക്കും; രാജാവ് കേൾക്കുമ്പോൾ വാനരന്മാരെ നശിപ്പിക്കും." "ഈ മധുവനം മഹാത്മാ സുഖ്രീവന്റെ സ്വന്തം; പിതാവിൽ നിന്നും പിതാമഹനിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ദൈവീകമായ, ദേവന്മാർക്കും സമീപിക്കാനാവാത്തതാണ്." "സുഖ്രീവൻ ദണ്ഡം കൊണ്ട് ഈ വാനരന്മാരെയും അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളെയും, മധുവിനോടു ലോഭംകൊണ്ടു ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയവരെ ശിക്ഷിക്കും." "രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ ലംഘിച്ച ഈ ദുഷ്ടന്മാർ മരണത്തിന് അർഹരാണ്; എന്റെ കോപത്തിൽ ജനിച്ച ക്രോധം ഫലിക്കും." അങ്ങനെ ദധിമുഖൻ കാവൽക്കാരോട് പറഞ്ഞു, ശക്തിയോടെ, കാവൽക്കാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.