രാവണന്റെ ആജ്ഞയും ഹനുമാന്റെ ധൈര്യവും സുഗ്രീവന്റെ ദൂതനായ ഹനുമാനെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നപ്പോള്, രാക്ഷസരാജാവായ ദശമുഖി രാവണന് തന്റെ സഹോദരന്റെ വാക്കുകള് ശ്രദ്ധിച്ചു. സഹോദരന് പറഞ്ഞതില് സത്യമുണ്ടെന്ന് രാവണന് സമ്മതിച്ചു—ദൂതനെ കൊല്ലുന്നത് അശുഭമാണെന്നു പറഞ്ഞു. എന്നിരുന്നാലും, മറ്റൊരു ശിക്ഷ അവന് അനുഭവിക്കേണ്ടതാണെന്നും രാവണന് പറഞ്ഞു. കുരങ്ങന്മാരുടെ അലങ്കാരമായ വാലിന് തീ കൊളുത്തി, അതു കത്തിച്ചു അവനെ നഗരത്തിലൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ രാക്ഷസന്മാരോട് അദ്ദേഹം ആജ്ഞാപിച്ചു. അങ്ങനെ ഹനുമാൻ ദു:ഖിതനായി, അവന്റെ ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും മുഴുവൻ അവനെ ഈ അവസ്ഥയിൽ കാണട്ടെ എന്ന് രാവണൻ നിർദേശിച്ചു. രാവണന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രാക്ഷസന്മാർ, ക്രൂരതയോടെ, പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ടു ഹനുമാന്റെ വാലിൽ ചുറ്റി. വാലിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ചുറ്റുമ്പോൾ, ഹനുമാൻ തന്റെ രൂപം വലുതാക്കി—വനം കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തീപോലെ അവൻ വളർന്നു. പിന്നെ, വാലിൽ എണ്ണ ഒഴിച്ച് തീ കൊളുത്തി, അതിന്റെ ജ്വാലകൊണ്ട് അവൻ രാക്ഷസന്മാരെ തട്ടിമാറ്റി. ഹനുമാന്റെ മുഖം ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു; രോഷവും അപമാനവും നിറഞ്ഞ അവൻ വീണ്ടും ശക്തരായ രാക്ഷസന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടു. നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരും ആഹ്ലാദത്തോടെ ഈ കാഴ്ച കാണാൻ ഒത്തുകൂടി. ബദ്ധനായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടുമ്പോഴും, ഹനുമാൻ ചിന്തിച്ചു: "ഈ രാക്ഷസന്മാർ എനിക്കെതിരെ ബലപ്രയോഗം ചെയ്താലും, അവർക്ക് എന്നെ പിടിച്ചിടാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ ഈ ബന്ധനങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് ഇവരെ മുഴുവൻ കൊല്ലാനും കഴിയും." എന്നിരുന്നാലും, രാമന്റെ കാര്യത്തിനും അവന്റെ ആജ്ഞയ്ക്കും വേണ്ടി സഹിക്കേണ്ടത് തന്നെയെന്ന് ഹനുമാൻ തീരുമാനിച്ചു. "ഇനി ഞാൻ ലങ്കയെ വീണ്ടും പരിശോധിക്കണം," ഹനുമാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. "രാത്രിയിൽ അതിന്റെ കോട്ടകൾ ഞാൻ നന്നായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പുലർച്ചെ വീണ്ടും ഞാൻ നഗരമാകെ കാണണം. അവർ വീണ്ടും എന്റെ വാലിൽ തീ കൊളുത്തട്ടെ." രാക്ഷസന്മാർ ഹനുമാനെ വലിച്ചിഴച്ച് നഗരത്തിലൂടെ കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ വാലിൽ തീകൊളുത്തിയ അവസ്ഥയിൽ, അവർ ശംഖവും മൃദംഗവും മുഴക്കി തന്റെ വിജയം പ്രഖ്യാപിച്ചു. രാക്ഷസന്മാർ ഹനുമാനെ നഗരത്തിലെ പ്രധാനവീഥികളിലും ചുറ്റുവഴികളിലും കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ അവൻ അദ്ഭുതകരമായ മന്ദിരങ്ങളും, മതിലുകൾ കൊണ്ടു വേർതിരിച്ച സ്ഥലങ്ങളും, ഗൃഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ വീഥികളും, വിപണികളും കണ്ടു. "ഇവൻ ദൂതനായ കുരങ്ങാണ്!" എന്ന് രാക്ഷസന്മാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരും ഹനുമാന്റെ കത്തുന്ന വാലും അവനെ കാണാൻ ഉത്സാഹത്തോടെ പുറത്ത് എത്തി. ഹനുമാന്റെ വാലിന്റെ അഗ്രം തീപോലെ കത്തുമ്പോൾ, രാക്ഷസസ്ത്രീകൾ സീതയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി, "നിന്റെ കൂടെ സംസാരിച്ച ചെമ്പൻമുഖമുള്ള കുരങ്ങന്— അവന്റെ വാലിൽ തീകൊളുത്തി നഗരത്തിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു," എന്ന് പറഞ്ഞു. ഈ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് സീത ദു:ഖത്തിൽ അകന്നു. അവൾ അഗ്നിദേവന്റെ സമീപം ചെന്നു, ഹനുമാനെ രക്ഷിക്കാനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു: "ഞാൻ ഭർത്താവിന് സേവനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, എനിക്ക് ഭർത്താവിനോടു മാത്രം ഭക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ, ഹനുമാൻ ശീതളനാകട്ടെ. രാമൻ എന്നെ സ്മരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടെങ്കിൽ, ഹനുമാൻ ശീതളനാകട്ടെ. ധാർമ്മികനായ രാമൻ എന്നെ നന്മയുള്ളവളായി അറിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഹനുമാൻ ശീതളനാകട്ടെ. സത്യത്തിൽ ഉറച്ച സുഗ്രീവൻ എന്നെ ഈ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുമെങ്കിൽ, ഹനുമാൻ ശീതളനാകട്ടെ." അങ്ങനെ doe-eyed സീതയുടെ ചുറ്റും അഗ്നിജ്വാലകൾ വലയം തീർത്തു; അതു ഹനുമാന്ക്ക് ശുഭസൂചകമായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഹനുമാനും അവന്റെ പിതാവായ വായുവും അഗ്നിയും ചേർന്നു സീതയ്ക്ക് ശീതളവും ആരോഗ്യമുള്ളതുമായ കാറ്റ് പൂട്ടി. ഹനുമാൻ വിചാരിച്ചു: "എന്റെ വാൽ കത്തുമ്പോഴും എനിക്ക് ഒരു വേദനയും തോന്നുന്നില്ല! തീയുടെ ജ്വാലകൾ കാണാം, പക്ഷേ എന്റെ വാലിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ശീതളമായ ഒരു നീരൊഴുക്ക് വീണതുപോലെ തോന്നുന്നു." പിന്നെ അവൻ ഓർത്തു: "നാന്ദ്യാഗിരി കടന്നപ്പോൾ രാമന്റെ ശക്തിയാൽ മലയും സമുദ്രവും എനിക്കു സഹായം ചെയ്തില്ലേ? അങ്ങനെ, സീതയുടെ കരുണയും രാമന്റെ ശക്തിയും പിതാവിന്റെ സൗഹൃദവും കൊണ്ടു തന്നെയാണ് ഈ തീ എനിക്ക് ദോഷം ചെയ്യാത്തത്." ഹനുമാൻ വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു: "എനിക്ക് ശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ ദുർജ്ജനരായ രാക്ഷസന്മാരുടെ ബന്ധനങ്ങൾ പൊട്ടിക്കണം." അപ്പോൾ അതിവേഗത്തിൽ അവൻ ബന്ധനങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചു, വലിച്ചെറിഞ്ഞു, ഉഗ്രമായി മുഴക്കി, പർവ്വതശിഖരത്തെപ്പോലെ ഉയർന്ന് നഗരവാതിലിലേക്കു ചാടിപ്പോയി.