അപ്പോള് ആ രഥത്തിന്റെ ശബ്ദവും, മൃദംഗം, പാറ, തബല എന്നിവയുടെ ഗംഭീരധ്വനിയും, വില്ലിന്റെ ഞാണിന്റെ ശബ്ദവും കേട്ടുതുടങ്ങിയപ്പോള്, ആ മഹാവീരന് വീണ്ടും ഉയര്ന്നു നിന്നു. വാനരശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാന് അതിവേഗത്തില് അമ്പുകള്ക്കിടയിലൂടെ കയറി, അമ്പയോദ്ധാവിന്റെ ലക്ഷ്യം തെറ്റിച്ചു, അവന്റെ കൌശലം തകര്ത്തു. വീണ്ടും വായുപുത്രന് തന്റെ കൈകള് വ്യാപിച്ചു, ആ അമ്പുകളുടെ പ്രവാഹത്തിനു മുമ്പില് ചാടിക്കയറി. രണ്ടുപേരും, അതിവേഗവും യുദ്ധവിദ്യയില് പ്രാവീണ്യവും ഉള്ളവരായി, ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളെയും ആകര്ഷിക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു മഹായുദ്ധം നടത്തി. രാക്ഷസന്ക്ക് ഹനുമാനില് ഒരു ദൗര്ബല്യവും കാണാനായില്ല, അതുപോലെ വായുദേവനും ആ മഹാത്മാവില് യാതൊരു ദുർബലതയും കണ്ടില്ല; രണ്ടുപേരും ദേവതകളെപ്പോലെയുള്ള ശക്തിയോടെ പരസ്പരം തുല്യരായി, ഒരാളും മറ്റൊരാളെ അതിജയിക്കാനാവാത്തവരായി. അപ്പോള്, തന്റെ ലക്ഷ്യം തറപ്പിക്കപ്പെടുകയും, അമ്പുകളുടെ പ്രവാഹം തീരാതെ വരികയും ചെയ്തതിനാല്, ആ മഹാത്മാവ് ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനത്തിലേക്ക് കടന്നു, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി ചിന്തിച്ചു. പിന്നെ, രാക്ഷസരാജാവിന്റെ പുത്രന്, ആ വാനരന്റെ അവിഭേദ്യത കണ്ടു, അവനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും കീഴടക്കാമെന്ന് ആലോചിച്ചു. ശസ്ത്രവിദ്യകളില് പ്രാവീണ്യവും ധൈര്യവും ഉള്ളവന്, തന്റെ താതയായ ബ്രഹ്മാവില് നിന്നു ലഭിച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ആ വാനരശ്രേഷ്ഠനു നേരെ പ്രയോഗിച്ചു. ഹനുമാന്റെ അവിഭേദ്യത അറിഞ്ഞ്, ആയുധജ്ഞനായ ഇന്ദ്രജിത്, ആ മഹാബാഹുവായ വായുപുത്രനെ ആ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ബന്ധിച്ചു. ആ രാക്ഷസന്റെ ആയുധത്തിലൂടെ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട വാനരന് അപ്രാണനായി നില്ക്കുകയും നിലംതൊടുകയും ചെയ്തു. ആ ആയുധബന്ധനം മനസ്സിലാക്കി, സ്വബലത്തില് കുറവുണ്ടായതും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹവും ഓര്ത്തുകൊണ്ട്, ആ വാനരശ്രേഷ്ഠന് ആഴമായി ചിന്തിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹവും, ബ്രഹ്മമന്ത്രങ്ങളാല് ശുദ്ധീകരിച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രവും ഓര്ത്തു, “ലോകഗുരുവിന്റെ ശക്തിയാല് ഈ ബന്ധനം എനിക്ക് ഭേദിക്കാനാവില്ല; അതിനാല് സ്വയംഭുവിന്റെ ഇച്ഛയനുസരിച്ച് ഈ ബന്ധനം അനുഭവിക്കണം,” എന്ന് ഹനുമാന് വിചാരിച്ചു. ആ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹവും, സ്വബലവും ആലോചിച്ച്, grandsire-ന്റെ കല്പന അനുസരിച്ച് ബന്ധനം അനുഭവിക്കാന് ഹനുമാന് തീരുമാനിച്ചു. “ഞാന് ബ്രഹ്മാവും മഹേന്ദ്രനും വായുദേവനും എന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ടു ഭയപ്പെടുന്നില്ല. രാക്ഷസന്മാര്ക്ക് പിടിക്കപ്പെടുമ്പോള് എന്റെ ഗുണങ്ങള് വെളിപ്പെടും; രാക്ഷസരാജാവുമായി സംസാരിക്കാനുള്ള അവസരവും ലഭിക്കും. അതിനാല് മറ്റുള്ളവര് എന്നെ പിടിക്കട്ടെ,” എന്ന് ഹനുമാന് മനസ്സില് ഉറപ്പാക്കി. അവന് ദൃഢനിശ്ചയം കൊണ്ട്, ശത്രുസൈന്യത്തെ സംഹരിക്കാന് കഴിവുള്ളവനായി, ആലോചനയോടെ ചലനം നിര്ത്തി നിന്നു. അതിനുശേഷം ശക്തിയോടെ സമീപിച്ച രാക്ഷസന്മാര് അവനെ പിടിച്ചു, അവനെ അപമാനിച്ച് അവന് ഗര്ജിച്ചു. ശത്രുവിനെ അപ്രാണനാക്കുന്നവനായ ആ വാനരനെ അപ്രാണനായി കണ്ട രാക്ഷസന്മാര് കയര്, മരച്ചീരം എന്നിവകൊണ്ട് ബന്ധിച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ ബന്ധനവും അവരുടേതായ അപമാനങ്ങളും ഹനുമാന് മനസ്സില് ഉറപ്പോടെ അംഗീകരിച്ചു; “രാക്ഷസരാജാവ് എന്നെ കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചാല്,” എന്ന് വിചാരിച്ചു. മരച്ചീരം കൊണ്ട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, തന്റെ ശക്തിയാല് ആയുധബന്ധനം ഭേദിച്ചവന്, ആയുധത്തിന്റെ ബന്ധനം മറ്റൊരു ബന്ധനത്തോട് ചേര്ന്നില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. മരച്ചീരത്തില് ബന്ധിച്ചിട്ടും ആയുധബന്ധനം വിട്ടുപോയതും കണ്ട ഇന്ദ്രജിത് വിചാരിച്ചു: “മറ്റൊന്നുകൊണ്ട് ബന്ധിക്കുമ്പോഴും ആയുധത്തിന്റെ ഫലം തുടരുന്നു.” “വലിയ ഒരു പ്രവര്ത്തി നടന്നു, പക്ഷേ ഫലമില്ല; രാക്ഷസന്മാര് മന്ത്രത്തിന്റെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കിയില്ല. ആയുധം അവസാനിച്ചാല് മറ്റൊരു ആയുധം പ്രവര്ത്തിക്കില്ല; നമ്മള് എല്ലാവരും സംശയത്തിലാണ്.” ആയുധബന്ധനത്തില് നിന്ന് മോചിതനായ ഹനുമാന് സ്വയം അതറിയാതെ, രാക്ഷസന്മാര് അവനെ വലിച്ചിഴച്ച് ബന്ധനത്തില് നിര്ബ്ബന്ധനമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ക്രൂരരായ രാക്ഷസന്മാര് കനത്ത കയ്യടികൊണ്ട് അവനെ അടിച്ചു, അവനെ രാക്ഷസാധിപന് സമീപം കൊണ്ടുപോയി. പിന്നീട്, ഇന്ദ്രജിത്, ആയുധബന്ധനം വിട്ടു മരച്ചീരത്തില് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ആ മഹാവീരനയെ തന്റെ അനുചരന്മാരുമായി ചേര്ന്ന് രാക്ഷസാധിപന് കാണിച്ചു. രാക്ഷസന്മാര് രാക്ഷസരാജാവായ രാവണനോട്, “ഇവന് വാനരശ്രേഷ്ഠനാണ്, കോപം കൊണ്ടു കാട്ടുപൂച്ചയെപ്പോലെ ഉഗ്രനാണ്,” എന്ന് അറിയിച്ചു. “ഇവന് ആര്? ആരുടേതാണ്? എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? എന്താണ് ഉദ്ദേശ്യം? ആരെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്?” എന്നിങ്ങനെ, അവനെ കണ്ട രാക്ഷസസൈനികര് തമ്മില് ചര്ച്ച ചെയ്തു. “ഇവനെ കൊല്ലണം, കത്തിക്കളയണം, അല്ലെങ്കില് തിന്നണം!” എന്ന് ചില കോപിതരായ രാക്ഷസന്മാര് പരസ്പരം പറഞ്ഞു. വേഗത്തില് വഴികടന്ന്, ആ മഹാത്മാവ് രാക്ഷസാധിപന്റെ പാദസമീപത്ത് എത്തി, രാജാവിന്റെ പ്രായമായ സേവകരെയും, മഹാമാണിക്യങ്ങളാല് അലങ്കരിച്ച ഭവനത്തെയും കണ്ടു. മഹോജ്വലനായ രാവണന്, രാക്ഷസന്മാര് രൂപഭേദമുള്ളവനായി ആ വാനരശ്രേഷ്ഠനെ ഇവിടെ അവിടെ വലിച്ചിഴക്കുന്നത് കണ്ടു. വാനരശ്രേഷ്ഠനായ ഹനുമാന് ശക്തിയും തേജസ്സും നിറഞ്ഞ, സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള രാക്ഷസാധിപനെയും കണ്ടു. ദശമുഖനായ, കോപാഗ്നിയില് കണ്ണുകള് ചുവന്ന, ആ രാജാവ്, തന്റെ മന്ത്രിമാരോട്, വംശപരമ്പരയും ആചാരവും ഉള്ള മുതിര്ന്നവരോടും ആ വാനരനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. അവരവനോടു യോഗ്യമായ രീതിയില് ഉദ്ദേശവും ദൗത്യത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ചോദിച്ചു. ഹനുമാന് പറഞ്ഞു: “ഞാന് വാനരാധിപന്റെ ദൂതനായി വന്നിരിക്കുന്നു.” ഇവിടെ മഹാത്മാവായ വാല്മീകി രാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയിലെ ഒമ്പത്പത്തൊമ്പതാം സര്ഗ്ഗം ആരംഭിക്കുന്നു. ശത്രുക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വീരനായ ഹനുമാന്, കോപാഗ്നിയില് കണ്ണുകള് ചുവപ്പിച്ച്, രാക്ഷസാധിപനായി രാവണനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. അവന് അത്യന്തം വിലയേറിയ പൊന്നിന്റെ കിരീടം ധരിച്ച, മുത്തുകളുടെ ജാലകത്തില് മൂടപ്പെട്ട, മഹത്തായ തേജസ്സോടെ പ്രകാശിക്കുന്നതായും കണ്ടു. പൊന്നിലും വിലയേറിയ രത്നങ്ങളിലും ആകൃതിയിലുള്ള, വജ്രംകൊണ്ട് ബന്ധിപ്പിച്ച അത്ഭുതകരമായ ആഭരണങ്ങളാല് അലങ്കരിച്ചവനായി, മനസ്സില് സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെ അതിമനോഹരമായവനായി. ഉയര്ന്ന വിലയുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച, ചുവന്ന ചന്ദനം പുരട്ടിയ, വിവിധ സുഗന്ധങ്ങളാല് സ്വയം അലങ്കരിച്ചവനായി, ഭയാനകമായ രൂപം, രക്തവര്ണ്ണമായ കണ്ണുകള്, വലുതും കൂറ്റനുമായ കുരുതിക്കൊമ്പുകളും നീണ്ട പല്ലുകളും ഉള്ളവനായി. പത്ത് തലകളോടെ, അതിവിശാലമായ ഊര്ജ്ജം നിറഞ്ഞ, അനേകം പാമ്പുകള് ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന മന്ദരപര്വ്വതംപോലെയുള്ള മഹാശക്തിയോടെ പ്രകാശിക്കുന്നവനായി രാവണനെ ഹനുമാന് അവിടെ കണ്ടു.