രാക്ഷസരാജാവായ രാവണന് സീതയെ ഭാര്യയാക്കാന് അര്ഹയല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അതികോപത്തോടെ തങ്ങളുടെ മൂര്ച്ചയുള്ള കൊത്തുപരികള് പിടിച്ചെടുത്ത് രാക്ഷസികള് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. ഭയാനകമായ ആ രാക്ഷസിമാരുടെ ഭീഷണികളാല് ഭയപ്പെട്ട സീത, കണ്ണീരൊപ്പി ശിംശപാവൃക്ഷത്തിങ്കല് സമീപിച്ചു. ആ വിശാലവിലോചനിയായ സീത, രാക്ഷസിമാരാല് ചുറ്റപ്പെട്ട്, ദുഃഖത്തില് മുഴുകി, ശിംശപാവൃക്ഷത്തിനു കീഴില് നില്ക്കുന്നു. ചുറ്റും ഭയാനകരൂപങ്ങളായ രാക്ഷസിമാര് അവളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി; അവള് ക്ഷീണിച്ച ദുഃഖഭരിതമായ മുഖവും മലിനവസ്ത്രവും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോള് വിനതാ എന്ന ഭയാനകരൂപവതിയായ, ഭയങ്കരമുഖവും കുഴിഞ്ഞ വയറും ഉള്ള രാക്ഷസി കോപത്തോടെ സംസാരിച്ചു: "സീതേ, നിന്റെ ഭര്ത്താവിന്റെ സ്നേഹം ഇതുവരെ മതിയാക്കണം; എല്ലായിടത്തും അതിക്രമം ദോഷം വരുത്തും. ഞാന് സംതൃപ്തയാകുന്നു; നിനക്ക് ശുഭം സംഭവിക്കട്ടെ. മനുഷ്യജീവിതം പൂര്ത്തിയായി. ഇനി, മൈഥിലി, ഞാന് പറയുന്നത് ചെയ്യുക, അതാണ് നിനക്ക് ഉത്തമം. രാക്ഷസന്മാരുടെ അധിപനായ രാവണനെ ഭര്ത്താവായി അംഗീകരിക്കൂ; ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ ശക്തനും മഹത്വവാനും ആയവനെയാണ് നീ സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. വൈദേഹി, ദിവ്യഗന്ധവും ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, ഇന്നുമുതല് ലോകങ്ങളുടെ ഭവാനി ആയിരിക്കൂ. അഗ്നിക്കു സ്വാഹയും, ഇന്ദ്രന് സച്ചിയും ആയതുപോലെ, ഭഗ്നനും ജീവഹീനനുമായ രാമനില് നിന്നെന്ത് പ്രയോജനം? ഞാന് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് നീ പ്രവര്ത്തിക്കാതിരിക്കുകയാണെങ്കില്, ഈ നിമിഷം തന്നെ ഞങ്ങള് നിന്നെ ഉപഭോജിക്കും." അതിനുശേഷം വികട എന്ന മറ്റൊരു രാക്ഷസി, തള്ളിവീണ മുലകകളും കോപത്തോടെ ഉയര്ത്തിയ കൈയും കൊണ്ടു സീതയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി: "മൈഥിലി, നിന്റെ ദുഷ്ടബുദ്ധി അറിഞ്ഞിട്ടും, കരുണയും സാവധാനവും കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങള് ഇത്രയും അനാവശ്യവാക്കുകള് സഹിച്ചത്. ഞങ്ങളുടെ കാലോചിതവും ഹിതകരവുമായ ഉപദേശങ്ങള് നീ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല; കടലാക്രമണം ആര്ക്കും എളുപ്പമല്ല, പക്ഷേ നിന്നെ കടല്ക്കപ്പുറം കൊണ്ടുവന്നു. രാവണന്റെ ഭയാനകമായ അന്തഃപുരത്തില് നീ പ്രവേശിച്ചു; അവന്റെ വീട്ടില് ഞങ്ങളുടെ കാവലില് നീ തടവിലായി. പുരന്ദരന് തന്നെ നിന്നെ രക്ഷിക്കാനാവില്ല; എന്റെ വാക്കുകള് കേള്കൂ, മൈഥിലി, നിന്റെ ഭവാനിയ്ക്ക് വേണ്ടി തന്നെയാണ് ഞാന് പറയുന്നത്. ഇനിയൊന്നും കണ്ണീര് ഒഴിക്കേണ്ട; ഈ നിരര്ത്ഥകമായ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കൂ. സന്തോഷവും ആനന്ദവും തേടൂ, സ്ഥിരമായ ദുഃഖം തള്ളിക്കളയൂ. രാക്ഷസരാജാവിനൊപ്പം ഇഷ്ടംപോലെ വിനോദം ചെയ്യൂ; സ്ത്രീകളുടെ യൗവനം ക്ഷണികമാണെന്നത് ഞങ്ങള്ക്കറിയാം. നിന്റെ കാലം കഴിയുന്നതുവരെ ആനന്ദം അനുഭവിക്കൂ; മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങളും മലനിരകളും നിനക്കാണ്. രാക്ഷസരാജാവിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കൂ, മദനമയമായ കണ്ണുകളുള്ളവളേ; ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകള് നിന്റെ സേവയിലായിരിക്കും, മനോഹരിയായവളേ. രാക്ഷസന്മാരുടെ അധിപനായ രാവണനെ ഭര്ത്താവായി സ്വീകരിക്കൂ; അല്ലെങ്കില് മൈഥിലി, നിന്റെ ഹൃദയം ഞാന് കീറി ഭക്ഷിക്കും. ഞാന് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് നീ ചെയ്യാതിരിക്കുകയാണെങ്കില്, ഭയാനകരൂപവതിയായ ചണ്ഡോദരി എന്ന രാക്ഷസി— വലിയ കുന്തം പിടിച്ച്— ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'ഈ മൃഗശാവകക്കണ്ണുള്ളവളെ, ഭയത്തില് വിറയുന്ന മുലകളുള്ളവളെ…' രാവണന് സീതയെ അപഹരിച്ചതറിഞ്ഞ്, എന്റെ മനസ്സില് വലിയ കോപം ഉണര്ന്നിരിക്കുന്നു; അവളുടെ കരള്, പ്ളിഹ, ഹൃദയം, എല്ലാം ഞാന് ഭക്ഷിക്കണമെന്നുണ്ട്. അവളുടെ അവയവങ്ങളും തലയും വരെ ഞാന് ഭക്ഷിക്കാനാണ് മനസ്സു. പിന്നെ പ്രഘാസ എന്ന രാക്ഷസി പറഞ്ഞു: 'ഈ ക്രൂര സ്ത്രീയുടെ കഴുത്ത് ഞങ്ങള് ഞെരിക്കൂ—എന്തിനാണിത് വൈകീല്? രാജാവിന് ഈ മനുഷ്യസ്ത്രീ മരിച്ചുവെന്നു അറിയിക്കാം. സംശയമില്ല, അവന് പറയും: അവളെ ഭക്ഷിക്കൂ.' അജാമുഖി എന്ന രാക്ഷസി പറഞ്ഞു: 'അവളെ ഞങ്ങള് കഷ്ണങ്ങളാക്കാം, എല്ലാവര്ക്കും തുല്യമായി വിഭജിക്കാം; വിവാദങ്ങള് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.' പാനീയവും വിവിധവക ഗന്ധകളും വേഗം കൊണ്ടുവരിക, അപ്പോള് ശൂര്പണഖ എന്ന രാക്ഷസി പറഞ്ഞു: 'അജാമുഖി പറഞ്ഞതെനിക്കാണ് ഇഷ്ടം; വേഗം മദ്യം കൊണ്ടുവരൂ, എല്ലാ ദുഃഖവും നശിപ്പിക്കുന്നതാണത്. മനുഷ്യമാംസം രുചിച്ചു, നികുംബിലയില് നാം നൃത്തം ചെയ്യാം.' ഇങ്ങനെ, ദേവകന്യയോട് സമമായ സീതയെ ഭയാനകരൂപങ്ങളായ രാക്ഷസിമാര് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുമ്പോള്, അവള് ധൈര്യം വിട്ടു, കരയാന് തുടങ്ങി. ഇതിനുശേഷം, വാല്മീകിയുടെ മഹാരാമായണത്തിലെ സുന്ദരകാണ്ഡയില് ഇരുപത്തിയഞ്ചാം സര്ഗം തുടങ്ങുന്നു. ക്രൂരരായ രാക്ഷസിമാര് സീതയോട് കഠിനവും ഭീഷണകരവുമായ അനേകം വാക്കുകള് പറഞ്ഞപ്പോള്, ജനകപുത്രിയായ സീത കരയാന് തുടങ്ങി. രാക്ഷസിമാര് ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോള്, മനസ്സില് സ്ഥിരതയുള്ള വൈദേഹി, ഭയത്തില് മുഴുകി, കണ്ണുനീര് തടഞ്ഞു സംസാരിച്ചു: "ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീ ഒരു രാക്ഷസനെ ഭര്ത്താവായി സ്വീകരിക്കേണ്ടതല്ല. നിങ്ങള് ആഗ്രഹിക്കുന്നതു പോലെ എന്നെ ഭക്ഷിക്കൂ, പക്ഷേ ഞാന് നിങ്ങളുടെ കല്പന അനുസരിക്കില്ല." രാക്ഷസിമാരാല് ചുറ്റപ്പെട്ട്, ദേവകന്യയോട് സമമായ സീത, ദുഃഖത്തില് പെടുകയും രാവണന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നതാല് സമാധാനം ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. സീത അത്യന്തം വിറയച്ചു, ശരീരം വിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി; വന്യജീവികളാല് പീഡിതമായ കൂട്ടം വിട്ട മാൻപോലെയായിരുന്നു അവളുടെ അവസ്ഥ. അപ്പോള് അവള് വലിയ, പുഷ്പിതമായ അശോകവൃക്ഷശാഖ പിടിച്ചു, മനസ്സു ദുഃഖത്തില് തളർന്ന് ഭര്ത്താവിനെ ഓര്ത്തു. കണ്ണുനീര് ഒഴിച്ച്, തന്റെ വക്ഷസ്സില് ഒഴുകിച്ചു; ദുഃഖത്തിന് ഒരവസാനവും കാണാനാവാതെ അവള് വിചാരിച്ചു. ഭയത്തില് വിറയുന്ന അവള് കാറ്റില് വീഴുന്ന വാഴച്ചെടിപോലെ വീണു; രാക്ഷസിമാരുടെ ഭീഷണിയില് അവളുടെ മുഖം നിറം വിട്ടുപോയി.