അപ്പോള് ആ മഹാവീരന് ഹനുമാന് വാനരന്റെ ശക്തിയാല് ഉണര്ന്ന മരങ്ങളിലെ അത്ഭുതകരമായ, വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള പുഷ്പങ്ങള് സമുദ്രത്തിന്റെ മേല് സാവധാനം വീണു. ആ പുഷ്പങ്ങള് വീണതോടെ മഹാസമുദ്രം നക്ഷത്രങ്ങളാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആകാശംപോലെയായി ദീപ്തിയായി. അനേകം സുഗന്ധവും നിറങ്ങളും നിറഞ്ഞ പുഷ്പപ്രവാഹത്തില് കുളിച്ച ഹനുമാന് മിന്നുന്ന മേഘം പോലെ, അതിന്മേല് മിന്നല്തുള്ളികള് വിരിഞ്ഞതുപോലെ പ്രകാശിച്ചു. അവന്റെ ശക്തിയില് പടര്ന്നുപോയ പുഷ്പങ്ങള് വെള്ളത്തില് പരന്നുനിന്നു, ആകാശത്തില് നക്ഷത്രങ്ങളോ ദീപങ്ങളോ പടര്ന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ ദൃശ്യമായി. ആകാശത്ത് നീട്ടി പിടിച്ച അവന്റെ ഭുജങ്ങള് അഞ്ചു വായുള്ള രണ്ട് പാമ്പുകള് പര്വതശിഖരത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് വരുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു. ആ മഹാവാനരന് തിരമാലകളോടെ ഉള്ള സമുദ്രം കുടിക്കുകയാണോ എന്നപോലെ, ആകാശം കുടിക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവനെന്നപോലെ ദൃശ്യമായി. അവന്റെ കണ്ണുകള് കാറ്റിന്റെ വഴിയെ പിന്തുടര്ന്ന് മിന്നലുപോലെ പ്രകാശിച്ചു; പര്വതശിഖരത്തില് വെച്ച തീപോലെ ജ്വലിച്ചു. പിണ്ഡവതും വൃത്താകൃതിയിലുള്ള അവന്റെ കണ്ണുകള് ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെയാണ് ഉറപ്പായി തെളിഞ്ഞത്. ചുവപ്പുനിറം നിറഞ്ഞ മൂക്കും മുഖവും സൂര്യന്റെ ചക്രം സന്ധ്യാസമയത്ത് തൊട്ടതുപോലെ ചുവപ്പായി ദീപിച്ചു. അവന് ചാടുമ്പോള് ഉയര്ത്തിയ വാല് ആകാശത്ത് ഇന്ദ്രന്റെ പതാകപോലെ തെളിഞ്ഞു. വാലിന്റെ വലയവും വെളുത്ത പല്ലുകളും കാട്ടി ഹനുമാന് പ്രകാശവലയത്തില് ചുറ്റപ്പെട്ട സൂര്യനെപ്പോലെ ഭംഗിയായി ദൃശ്യമായി. അത്യന്തം ചുവപ്പായ അരപ്രദേശത്തോടുകൂടിയ ആ മഹാവാനരന് ചുവപ്പു മണല് പടര്ന്നു പൊട്ടിയ പര്വതംപോലെ തിളങ്ങി. വാനരസിംഹന് സമുദ്രം ചാടിക്കടക്കുമ്പോള് അവന്റെ ഇരുപുറവും കാറ്റ് ഇടിച്ചുപോയതുകൊണ്ട് ഇടിമേഘങ്ങള് ഗര്ജിച്ചുപോലെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. വടക്കേ ദിക്കില് നിന്നു വീഴുന്ന ഉല്കാപാതംപോലെ ആ മഹാബലശാലി വാനരന് ദൃശ്യമായിരുന്നു. തീക്കൊണ്ടു കത്തുന്ന ഒരു ദണ്ഡംപോലെ ദീപിക്കുന്നു; വലുതായി വളര്ന്ന ഒരു വലിയാനെ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ അവന് ദൃശ്യമാകുന്നു. ശരീരവും അതിന്റെ തണലും ആകാശത്ത് വിസ്തൃതമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു; കാറ്റ് തള്ളുന്ന ഒരു ബോട്ടുപോലെ സമുദ്രത്തില് മുങ്ങിയവനായി അവന് ദൃശ്യമായി. അവന് എത്തുന്ന സമുദ്രഭാഗം അവന്റെ അസ്ഥിവലത്തിന്റെ ശക്തിയില് ആകുലമായതുപോലെ തോന്നി. അത്യന്തം വേഗത്തില് ആ മഹാവാനരന് മലപോലെയുള്ള തിരമലകള് ചാടിക്കടന്നു. വാനരന്റെ ശക്തികാറ്റും, മേഘങ്ങളുടെ കാറ്റും ഒരുമിച്ചു സമുദ്രത്തെ കുലുക്കി, അതി ഭയങ്കരമായ ഗര്ജനയുണ്ടാക്കി. ഉപ്പുനിറഞ്ഞ വെള്ളത്തില് വലിയ തിരമലകളെ വലപോലെ വലിച്ചുകൊണ്ടു വാനരസിംഹന് ചാടിക്കളിച്ചു; ആകാശവും ഭൂമിയും പടര്ന്നു പോകുന്നതുപോലെ. വലിയ സമുദ്രത്തിലെ തിരമലകള് മെറു, മന്ദരപര്വതങ്ങള്പോലെയായി ഉയര്ന്നതും അവന് അതിന്മേല് വേഗത്തില് കടന്നുപോയതും കണ്ടു. ആ സമയത്ത്, അവന്റെ ശക്തിയില് മുഴങ്ങുന്ന വെള്ളവും മേഘങ്ങള് നിറഞ്ഞ ആകാശവും ശരദ്കാലത്തെ മേഘങ്ങള് പടര്ന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ തിളങ്ങി. അവിടെ, വെള്ളത്തില് പുറംതൊലിപോലെ പുറത്തു വന്നിരുന്ന ശല്യങ്ങള്, മകരങ്ങള്, മീനുകള്, ആമകള് എന്നിവ കാണാം. അവന് മുന്നോട്ട് പോവുന്നത് കണ്ടു, സമുദ്രവാസികളായ പാമ്പുകള് ആ വാനരസിംഹനെ ആകാശത്തില് പറക്കുന്ന ഗരുഡപോലെയാണ് കരുതിയത്. അത്യന്തം വേഗത്തില് ചാടുന്ന ആ വാനരന്റെ തണല് പത്ത് യോജന വീതിയും, മുപ്പത് യോജന ദൈര്ഘ്യവും ഉള്ള ഭംഗിയുള്ള വലുപ്പത്തിലായിരുന്നു. വായുപുത്രനെ പിന്തുടരുന്ന ആ തണല് ഉപ്പുനിറഞ്ഞ വെള്ളത്തില് വെളുത്ത കനത്ത മേഘങ്ങളുടെ വരിപോലെ തെളിഞ്ഞു. അത്യന്തം വലിയ ശരീരവും പ്രകാശവുംകൊണ്ട് ആ മഹാവാനരന് കാറ്റിന്റെ വഴി പിന്തുടര്ന്ന്, ആകാശത്തില് ആരുടേയും സഹായമില്ലാതെ പറക്കുന്ന ചിറകുള്ള പര്വതംപോലെ ദൃശ്യമായി. വാനരഗജന് വേഗത്തില് മുന്നേറി; അവന് കടന്നുപോകുന്ന വഴി സമുദ്രം തണുത്ത ഒരു ആഴക്കുളമായതുപോലെ തോന്നി. കിളികളുടെ കൂട്ടങ്ങള്ക്കിടയിലൂടെ ചാടുമ്പോള് ഹനുമാന് പക്ഷിരാജാവുപോലെയും, കാറ്റുപോലെ മേഘക്കൂട്ടങ്ങള് തള്ളിക്കളയുന്നവനായി ദൃശ്യമാകുന്നു. വെളുത്തത്, ചുവപ്പ്, നീല, മഞ്ഞ, ഇങ്ങനെ പല നിറത്തിലുള്ള വലിയ മേഘങ്ങള് വാനരന് തള്ളിക്കൊണ്ടുപോയതോടെ പ്രകാശിച്ചു. മേഘക്കൂട്ടങ്ങള്ക്കുള്ളില് കടന്നിറങ്ങി വീണ്ടും പുറത്തു വരുമ്പോള് ഹനുമാന് ഒറ്റപ്പാടെ മറഞ്ഞും പ്രത്യക്ഷവുമാകുന്നു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് പൗര്ണമി ചന്ദ്രന് മേഘങ്ങള്ക്കിടയില് മറഞ്ഞ് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്. ആ വേഗത്തില് ചാടുന്ന വാനരനെ ദേവതകളും ഗന്ധര്വന്മാരും ചരണമാരും പുഷ്പവര്ഷം നടത്തി ആദരിച്ചു. സൂര്യന് ആ വാനരാധിപതിയെ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചില്ല; കാറ്റ് രാമന്റെ കാര്യസിദ്ധിക്കായി അവനെ സേവിച്ചു. ആകാശം കടന്നു പറക്കുന്ന ഹനുമാനെ പ്രത്യക്ഷമായി കണ്ടു, സപ്തര്ഷിമാര് സ്തുതിച്ചു; ദേവതകളും ഗന്ധര്വന്മാരും വനവാസിയെ പാടിപ്പൊന്മഴ വര്ഷിച്ചു. നാഗന്മാര്, യക്ഷന്മാര്, വിവിധ രാക്ഷസന്മാര് എല്ലാം അത്ഭുതത്തോടെ, ക്ഷീണമില്ലാതെ മുന്നോട്ട് പോവുന്ന വാനരശ്രേഷ്ഠനെ സ്തുതിച്ചു. അപ്പോള് വാനരസിംഹന് ഹനുമാന് ചാടിക്കടക്കുമ്പോള് ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തെ ആദരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു സമുദ്രം ചിന്തിച്ചു. "ഞാന് ഹനുമാനെ സഹായിക്കാതെ അവനെ തടഞ്ഞാല് എല്ലാവരും എന്നെ കുറ്റം ചൊല്ലും. ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിന്റെ അധിപനായ സഗരന് എന്നെ വര്ദ്ധിപ്പിച്ചു; ഈ ഹനുമാന് ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിന് ഉപദേശകനാണ്. അതിനാല് അവനെ ഞാന് തടയാന് യോഗ്യമല്ല. അവന് എന്നില് വിശ്രമിക്കാനും ശേഷിച്ച ദൂരം സന്തോഷത്തോടെ കടക്കാനുമാണ് ഞാന് ചെയ്യേണ്ടത്," എന്ന് സമുദ്രം മനസ്സില് ധരിച്ചു. അങ്ങനെ ധരിച്ചശേഷം, സമുദ്രം വെള്ളത്തിനടിയില് മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന, സ്വര്ണ്ണനാഭിയായ പര്വതശ്രേഷ്ഠനായ മൈനാകനോട് പറഞ്ഞു: "ദേവേന്ദ്രന് എന്ന മഹാത്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അസുരരുടെ കൂട്ടങ്ങള് പാതാളത്തില് താമസിക്കുന്നതിനായി നീ ഇവിടെ ഒരു തടസ്സമായി നിലകൊള്ളുന്നു.