മഹേന്ദ്രപര്വതത്തില് ഹനുമാന് തന്റെ ശക്തിയോടെ അമര്ത്തിയപ്പോള്, ആ മല ഒരു നിമിഷം വേഗത്തില് നടുങ്ങി. പൂത്തുനിന്നിരുന്ന മരങ്ങളുടെ മുകളിലാകെ പുഷ്പങ്ങള് പെയ്തു വീണു. ആ മനോഹരമായ പുഷ്പവൃഷ്ടിയില് മുഴുവന് പര്വതം പുഷ്പങ്ങളാല് പൊതിഞ്ഞതുപോലെത്തി, അതൊരു പുഷ്പപര്വതം തന്നെയെന്നതുപോലെ തിളങ്ങി. ഹനുമാന്റെ അതിവിശാലമായ ശക്തിയില് അമര്ത്തപ്പെട്ട മല, കാട്ടുകാടായി വെള്ളം പുറത്തുവിട്ടു, അതൊരു കാളയാനയുടെ മദംപോലെത്തി. അതേപോലെ, ആ ശക്തിയുള്ള വാനരന് അമര്ത്തിയതോടെ മഹേന്ദ്രപര്വതത്തില് നിന്ന് സ്വര്ണ്ണം, കജ്ജല്, വെള്ളി എന്നിവയുടെ ഒഴുക്കുകള് പുറത്തുവന്നു. വലിയ, തുല്യമായ കല്ലുകള് പുറത്തുവിട്ടു; അവയുടെ നടുവില് തീപോലുള്ള തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു, പുകവരികള് ഉള്ള തീപോലെത്തി ആ മല ഭംഗിയായി തെളിഞ്ഞു. ഹനുമാന് അമര്ത്തിയതോടെ, പര്വതത്തിലെ ഗുഹകളില് ഒളിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ജീവികളും വിചിത്രമായ ശബ്ദങ്ങളുമായി നിലവിളിച്ചു. ആ ജീവികളുടെ വലിയ കലഹം പര്വതം മുഴുവന്, ഭൂമി, ദിശകള്, കാടുകള് എന്നിവയിലേക്കും പടര്ന്നു. വിശാലമായ തലയും സ്വസ്തിക ചിഹ്നം പതിച്ചിരിക്കുന്ന വിഷസര്പ്പങ്ങള് കല്ലുകള് കടിച്ചു, തീ പുറത്തുവിട്ടു. ആ കല്ലുകള്, വിഷം നിറഞ്ഞ സര്പ്പങ്ങള് കടിച്ചതോടെ, തീപൊളിച്ചു, ആയിരക്കണക്കിന് കഷ്ണങ്ങളായി പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു. പര്വതത്തില് വളരുന്ന ഔഷധികള് വിഷംകുറയ്ക്കുന്ന ശക്തിയുള്ളവയാണെങ്കിലും, ആ സര്പ്പങ്ങളുടെ വിഷം ദമനം ചെയ്യാന് അവയ്ക്കും കഴിയില്ലായിരുന്നു. "ഈ പര്വതം അതിക്രമശക്തിയുള്ള ദൈവികപ്രാണികള് ചിതറിക്കുന്നു," എന്ന ചിന്തയോടെ ഭയപ്പെട്ട സന്യാസികളും സ്ത്രീകളുടെയും കൂട്ടങ്ങളുമൊടുവില് ഓടി മാറി. അവർ സ്വർണ്ണപാത്രങ്ങളിലായ മദ്യം, വിലപ്പെട്ട കുപ്പികളും സ്വർണ്ണപാനപാത്രങ്ങളും കുടിവെള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. വിവിധ മധുരങ്ങളും ഭക്ഷണങ്ങളും, വിവിധ മാംസങ്ങൾ, കാളയുടെ ചർമ്മങ്ങൾ, സ്വർണ്ണം പതിച്ച വാളുകൾ—ഇവയും അവർ ഉപേക്ഷിച്ചു. നിർമ്മിത മാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച, മദ്യപാനത്തിൽ മയങ്ങിയ, ചുവന്ന പുഷ്പമാലകളും ഉണക്കണയും പുരണ്ട, ചുവന്ന കണ്ണുകളും താമരപ്പൂക്കണ്ണുകളും ഉള്ളവർ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. സ്ത്രീകൾ മാലകളും കാൽവളകളും കൈവളകളും അലങ്കാരങ്ങളുമായി, ആകാശത്തിൽ അവരുടെ പ്രിയരോടൊപ്പം ചിരിച്ചും അത്ഭുതത്തോടെ നിന്നു. വിദ്യാധരന്മാരിൽ മഹാശക്തിയുള്ള സന്യാസികൾ ആകാശത്തിൽ ഒന്നിച്ചു നിന്നു, പര്വതത്തെ നോക്കി. ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ള സന്യാസികളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ, ചാരണന്മാരുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ശബ്ദങ്ങൾ, അവർ ആകാശത്തിൽ നിന്നു കേട്ടു. "വായുവിന്റെ പുത്രനായ ഹനുമാന്, ഒരു പര്വതംപോലെത്തി, അതിവേഗതയോടെ വാരുണന്റെ വാസസ്ഥലമായ സമുദ്രം കടക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു," എന്നതായിരുന്നു ആ ശബ്ദങ്ങൾ. "രാമനും വാനരന്മാരും വേണ്ടി, ദുഷ്കരമായ ഈ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ, ലങ്കയുടെ അപ്രാപ്യമായ അറ്റത്തേക്ക് പോകാൻ ഹനുമാന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നു," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. വിദ്യാധരന്മാരുടെയും സന്യാസികളുടെയും ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടവർ, അളവുകേടായ വാനരനാഥനെ പര്വതത്തില് കണ്ടു. ഹനുമാന് തന്റെ രോമം തിരിച്ചും, തീപോലെ നടുങ്ങിയും, ഇടിമുഴക്കമുള്ള ഒരു മഹാശബ്ദം മുഴക്കിയും നിന്നു. അവന്റെ വാലിൽ രോമം നിറഞ്ഞതും, അനുക്രമമായി വളഞ്ഞതും, അതിനെ കിംഗരുഡന് പാമ്പിനെ പിടിച്ചുപോകുന്നതുപോലെത്തി, ചലിച്ചു. വാലിന്റെ അറ്റം അതിവേഗത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് വളഞ്ഞപ്പോൾ, ഗരുഡന് ഒരു വലിയ പാമ്പിനെ കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. വാനരന് തന്റെ ഭീമമായ കൈകൾ, ഇരുമ്പ് ദണ്ഡംപോലെത്തി, അരയിലേക്ക് ചേർത്തു, കാലുകൾ ചുരുക്കി. കൈകളും കഴുത്തും സമ്പൂർണ്ണ ബലവും വീര്യവും ഉണർത്തി, അതിന്റെ ശക്തിയിൽ ചേര്ത്തു. ദൂരത്ത് വഴി നിരീക്ഷിച്ചു, ദിശയിലേക്കും ആകാശത്തിലേക്കും നോക്കി, ശ്വാസം ഹൃദയത്തിൽ പിടിച്ചു. അവന് കാലുകൾ ഉറപ്പിച്ച് നിലകൊണ്ടു, കാത് താഴ്ത്തി, ചാടാൻ തയ്യാറായി. ഹനുമാന്, വാനരന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠന്, മറ്റു വാനരന്മാരോട് പറഞ്ഞു: "രാഘവന് അമ്പ് വിട്ടതുപോലെ, അതിവേഗതയോടെ ഞാൻ ലങ്കയിലേക്ക് പോകും, അവിടെ രാവണന് ഭരിക്കുന്ന ലങ്കയിലേക്ക്." "അവിടെ ലങ്കയിൽ ഞാൻ ജനകയുടെ മകളെ കാണുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ വേഗതയോടെ ഞാൻ ദേവന്മാരുടെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്കും പോകും, എന്റെ ശ്രമം കഴിഞ്ഞാലും." "അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ രാക്ഷസരാജാവിനെ ബന്ധിച്ച് രാവണനെ കൊണ്ടുവരും; എങ്ങനെ ആയാലും, ഞാൻ സീതയോടൊപ്പം എന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി മടങ്ങും." "അല്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ലങ്കയെ രാവണനോടൊപ്പം തന്നെ ഉproot ചെയ്തു കൊണ്ടുവരും." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഹനുമാന്, വാനരश्रेष्ठന്, മനസ്സ് ഉറപ്പിച്ച്, ഗരുഡനെപോലെത്തി ചാടാൻ തയ്യാറായി. ഹനുമാന് ശക്തിയോടെ ചാടിയപ്പോൾ, പര്വതത്തിലെ മരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശാഖകൾ കൂട്ടി, ചാടിയതുപോലെ ചുറ്റും ഉയർന്നു. പൂക്കളും തേൻപാനത്തിൽ മയങ്ങിയ പക്ഷികളും നിറഞ്ഞ മരങ്ങൾ ഹനുമാനോടൊപ്പം ആകാശത്തിലൂടെ അതിവേഗതയിൽ പോയി. അവന്റെ തുണ്ടുകളുടെ ശക്തിയിൽ മരങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം ഹനുമാനെ പിന്തുടർന്നു, ദീർഘയാത്രയിലേക്കു പോകുന്ന ബന്ധുവിനെ ബന്ധുക്കൾ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ. ആ വലിയ മരങ്ങൾ, ഹനുമാന്റെ തുണ്ടുകളുടെ ശക്തിയിൽ ഉproot ചെയ്തവ, ഒരു രാജാവിനെ അതിന്റെ സൈന്യം പിന്തുടരുന്നതുപോലെ ഹനുമാനെ പിന്തുടർന്നു. പൂത്തുമരങ്ങളുമായി ഹനുമാന് പര്വതംപോലെത്തി, അത്ഭുതകരമായ ഒരു ദൃശ്യം ആയി. ആ മരങ്ങൾ, ഉറച്ച വേരുകളോടെ, ഉപ്പുവെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയതുപോലെ, മഹേന്ദ്രപര്വതം വാരുണന്റെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് മുങ്ങുന്നതുപോലെ, ഭയത്തോടെ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി. വിവിധ പുഷ്പങ്ങളാലും പുതിയ ക buds കളാലും പൊതിഞ്ഞ ഹനുമാന്, ആകാശത്തിൽ തീപാമ്പുകളാൽ അലങ്കരിച്ച മേഘംപോലെത്തി, പ്രസാദവും തിളക്കവും കൊണ്ടു പ്രകാശിച്ചു.