വാനരരാജാവ് വാലി ദീര്ഘകാലം അങ്കദന്, തന്റെ വീരപുത്രന്, ഉപേക്ഷിച്ച് വനംവാസത്തിലേക്ക് പോയതിന്റെ ദുഃഖം താരയ്ക്ക് അതിന്യമായിരുന്നു. “നീ അങ്ങനെ, ധീരനായ, സുന്ദരനായ, ധര്മ്മശീലനായ അങ്കദനെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതെന്തിന്? അങ്ങിനെ ഒരു മകനെ വിട്ടുപോകുന്നത് ശരിയല്ല,” എന്നുള്ളതായിരുന്നു താരയുടെ ഉരുള്ഭാവം. “എന്തെങ്കിലും തെറ്റായി, അതിന്മേലൊന്നും ആലോചിക്കാതെ, ഞാന് നിന്നെ ദുഃഖിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില് ക്ഷമിക്കണം, നീ വാനരഗണപതിയാണ്; ഞാന് നിന്റെ പാദങ്ങളില് തലവെക്കുന്നു,” എന്നായിരുന്നു താരയുടെ അപേക്ഷ. താര, ഭര്ത്താവിന്റെ പക്കല് വാനരസ്ത്രീകള്ക്കൊപ്പം കരയുകയായിരുന്നുവെന്നും, അവള് മനസ്സില് ഉറച്ചതും, സൗന്ദര്യത്തില് നിര്മ്മലയുമായതും, വാലി കിടന്ന സ്ഥലത്തുതന്നെ ഉപവാസം ചെയ്തുകൊണ്ട് ജീവന് ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്, ഹനുമാന് വാനരഗണത്തിലെ പ്രധാനി, താരയെ സാന്ത്വനപൂര്വ്വം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “മരണത്തിനുശേഷം, ഓരോ ജീവിയും തങ്ങളുടെ കര്മ്മഫലങ്ങള് അനുസരിച്ച്, പുണ്യവും പാപവും അനുഭവിക്കുന്നു; അതില് ആശയക്കുഴപ്പമില്ല. ഈ ശരീരം ബുധ്ബുദംപോലെയാണ്; അതിന്മേല് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല. അങ്കദന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവന് നിന്റെ മകനാണ്; അവന്റെ ഭാവി കാര്യങ്ങള് ചിന്തിക്കണം. നീ ജീവികളുടെ വരവും പോകവുമെല്ലാം അറിയുന്നവളാണ്; അതുകൊണ്ട് ബുദ്ധിമാന്മാര് നല്ലതിനെ മാത്രം ചെയ്യണം. വാലി, ആയിരങ്ങളേയും ലക്ഷങ്ങളേയും പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നവന്, തന്റെ വിധി പൂര്ത്തിയാക്കി. അവന് ദുഃഖം കാണാതെ, സമാധാനവും, ദാനവും, ക്ഷമയും സ്വീകരിച്ചവന്, ധര്മ്മം നേടിയ സ്ഥലത്തേക്കാണ് പോയത്; അതുകൊണ്ട് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല. ഈ അങ്കദന് ഉള്പ്പെടെ, വാനരരാജ്യവും, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വാനരന്മാരും, നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്. ദുഃഖത്തില് കരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇവരെ നീ സ്നേഹപൂര്വ്വം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം; നിന്റെ സഹായത്തോടെ അങ്കദന് ഭൂമിയില് ആധിപത്യം നേടട്ടെ. വംശം തുടരുകയാണ്, കര്ത്തവ്യങ്ങള് വ്യക്തമാണ്; രാജകാര്യങ്ങള് നിര്വഹിക്കണം; അതാണ് കാലത്തിന്റെ നിയമം. വാനരരാജാവിന് യഥാസമയം കര്മ്മങ്ങള് ചെയ്യണം; അങ്കദന് അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെടണം; മകനെ സിംഹാസനത്തില് കാണുമ്പോള് നീ സമാധാനം കണ്ടെത്തും.” ഹനുമാന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട താര, ഭര്ത്താവിന്റെ ദുഃഖത്തില് കിടന്നതായി, ഹനുമാനോട് പ്രതികരിച്ചു: “നിനക്ക് അങ്കദന് പോലുള്ള നൂറ് മക്കളെ കിട്ടിയാലും, ഈ വീരന്റെ ശരീരത്തെ അണയുന്നത് എനിക്കു മികവാണ്. എനിക്കു വാനരരാജ്യത്തിലും അങ്കദനിലും അധികാരമില്ല; അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മാവന് സുഗ്രീവന് തന്നെയാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പ്രധാനി. അങ്കദനെക്കുറിച്ച് നീ ഇത്തരം ചിന്തകള് കൈവശംവെക്കരുത്; അങ്കദനു പിതാവാണ് സത്യബന്ധി, അമ്മയല്ല. എനിക്കു ഈ വീരന്മാര് ശത്രുവിനെ നേരിട്ട് വീണ ഈ കിടക്കയില് വിശ്രമിക്കുന്നത് മാത്രമേ യുക്തിയുള്ളതായുള്ളൂ; വാനരരാജാവിന്റെ തണലില് അഭയം തേടുന്നതില് യുക്തിയില്ല.” അതിനുശേഷം, വാലി, ക്ഷീണിതനായി, ചുറ്റും നോക്കി, തന്റെ ഇളയ സഹോദരന് സുഗ്രീവനെ സമീപത്തുനില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. വാലി, പരാജയപ്പെട്ടതിന്റെ വേദനയോടെ, സ്നേഹപൂര്വ്വം സുഗ്രീവനോട് പറഞ്ഞു: “സുഗ്രീവാ, എന്റെ തെറ്റുകള്ക്ക് നീ കുറ്റം പറയരുത്; വിധിയാല് ഞാന് ഭ്രാന്തനായി. ഞങ്ങള് ഇരുവരും ഒരേ സമയം സന്തോഷം അനുഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നില്ല; സഹോദരസ്നേഹം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നുതന്നെ നീ വാനരരാജ്യത്തിന്റെ അധികാരം ഏറ്റെടുക്കണം; ഞാന് ഇന്ന് തന്നെ യമലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ജീവിതവും, രാജ്യവും, സമ്പത്തും, കീര്ത്തിയും എല്ലാം ഞാന് ഒരുമിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, സുഗ്രീവാ. ഈ അവസ്ഥയില് ഞാന് പറയുന്ന വാക്കുകള് കേള്ക്കണം; പ്രയാസമുള്ളതെങ്കിലും, നീ നിര്ബന്ധമായും ചെയ്യേണ്ടതാണ്. ഈ അങ്കദന് സന്തോഷത്തിന് അര്ഹനാണ്, സൗഖ്യത്തില് വളര്ന്നവന്, നിരപരാധി, കണ്ണില് കണ്ണീര് നിറഞ്ഞ് നിലംപതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അങ്കദനെ, എന്റെ ജീവതിലേക്കും വലുതായുള്ളവന്, നീ നിന്റെ മകനായി സംരക്ഷിക്കണം; ഇപ്പോള് അവന് അശ്രയനാണ്. നീ അവന്റെ പിതാവും, ദാനകരും, സംരക്ഷകനും ആയിരിക്കണം; ഞാന് ചെയ്തതുപോലെ, അപകടങ്ങളില് അവനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം, വാനരഗണപതിയായ നീ. ഈ താരയുടെ പുത്രന്, വീരത്തില് നിനക്കു സമമാണ്; അവന് ദാനവനാശത്തില് മുന്നിലിരിക്കും. ഈ താരയുടെ പുത്രന് അങ്കദന് യുക്തിയോടും ശക്തിയോടും യുദ്ധത്തില് തനതായ കര്മ്മങ്ങള് ചെയ്യും. സുഷേനയുടെ മകള് സമ്പത്ത്, ശകുന്തങ്ങള് എന്നിവയില് പ്രാവീണ്യമുള്ളവളാണ്; എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും കഴിവുള്ളവളാണ്. രാഘവന് എന്ന രാമന്റെ കര്ത്തവ്യങ്ങള് നീ കൃത്യതയോടെ നിര്വഹിക്കണം; അല്ലെങ്കില് നീ അയോഗ്യനായി വിലയിരുത്തപ്പെടും. സുഗ്രീവാ, ഈ ദിവ്യമായ സ്വര്ണ്ണമാല നിനക്ക് ധരിക്കണം; അതില് മഹാഭാഗ്യം നിലനില്ക്കുന്നു; എന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം മാത്രമേ അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതുള്ളൂ.” വാലിയുടെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട്, സഹോദരസ്നേഹത്താല് സുഗ്രീവന് സന്തോഷം ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും ദുഃഖത്തിലായിത്തീർന്നു. വാലിയുടെ ആശ്വാസം കൊണ്ടും, ശരിയായ രീതിയില് പ്രവര്ത്തിച്ചും, അനുമതിയോടെ, സുഗ്രീവന് ആ സ്വര്ണ്ണമാല സ്വീകരിച്ചു. വാലി, സ്വര്ണ്ണമാല നല്കി, തന്റെ മകനായ അങ്കദനെ സമീപം കണ്ടു, മരണത്തിന് തയ്യാറായി, സ്നേഹപൂര്വ്വം അങ്കദനോട് പറഞ്ഞു: “നീ ഇടവും കാലവും സ്വീകരിക്കണം; സന്തോഷവും ദുഃഖവും അതാത് സമയത്ത് സഹിക്കണം; സുഗ്രീവന് അനുസരണമാണു ചെയ്യേണ്ടത്.” ഇങ്ങനെ, വാലിയുടെ ജീവിതം അവസാനത്തിലേക്കെത്തിയപ്പോള്, വാനരരാജ്യത്തിലെ ദുഃഖവും, പുതിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും, അങ്കദന്റെ ഭാവിയും, സുഗ്രീവന്റെ കര്ത്തവ്യങ്ങളും, ഹനുമാന്റെ സാന്ത്വനവും, താരയുടെ ദുഃഖവും, എല്ലാം ഒരുമിച്ചു അങ്ങിനെ കിഷ്കിന്ധാ കാണ്ടത്തിലെ ഈ സംഭവങ്ങള് അത്തരം ഭാവത്തോടെ അവസാനിച്ചു.