ರಾಕ್ಷಸೇನ್ದ್ರಸಮಾಧೂತಂ ತಸ್ಯಾಸ್ತದ್ ವದನಂ ಶುಭಮ್। ಶುಶುಭೇ ನ ವಿನಾ ರಾಮಂ ದಿವಾ ಚನ್ದ್ರ ಇವೋದಿತಃ
ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜನು ಆಕೆಯ ಆ ಸುಂದರವಾದ ಮುಖವನ್ನು ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸಿದರೂ, ರಾಮನಿಲ್ಲದೆ ಅದು ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯದೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಸಾ ಹೇಮವರ್ಣಾ ನೀಲಾಙ್ಗಂ ಮೈಥಿಲೀ ರಾಕ್ಷಸಾಧಿಪಮ್। ಶುಶುಭೇ ಕಾಞ್ಚನೀ ಕಾಞ್ಚೀ ನೀಲಂ ಗಜಮಿವಾಶ್ರಿತಾ
ಆ ಹಿಮದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಮೈಥಿಲಿ, ಕಪ್ಪು ದೇಹದ ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯು ನೀಲಿ ಗಜದ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಕಂಚಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಸಾ ಪದ್ಮಪೀತಾ ಹೇಮಾಭಾ ರಾವಣಂ ಜನಕಾತ್ಮಜಾ। ವಿದ್ಯುದ್ ಘನಮಿವಾವಿಶ್ಯ ಶುಶುಭೇ ತಪ್ತಭೂಷಣಾ
ಜನಕನ ಮಗಳು, ಕಮಲದಂತೆ ಪೀತವರ್ಣದವಳಾಗಿ, ರಾವಣನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಆಕೆ ದೀಪ್ತಿಯುತವಾದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಮೋಡಕ್ಕೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವ ಮೆಘದಂತಿದ್ದಳು.
ತಸ್ಯಾ ಭೂಷಣಘೋಷೇಣ ವೈದೇಹ್ಯಾ ರಾಕ್ಷಸೇಶ್ವರಃ। ಬಭೂವ ವಿಮಲೋ ನೀಲಃ ಸಘೋಷ ಇವ ತೋಯದಃ
ವೈದೇಹಿಯ ಆಭರಣಗಳ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜನು ಘನವಾದ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ಘೋಷದೊಂದಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ಉತ್ತಮಾಙ್ಗಚ್ಯುತಾ ತಸ್ಯಾಃ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಃ ಸಮನ್ತತಃ। ಸೀತಾಯಾ ಹ್ರಿಯಮಾಣಾಯಾಃ ಪಪಾತ ಧರಣೀತಲೇ
ಸೀತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಆಕೆಯ ತಲೆಯಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುರಿದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.
ಸಾ ತು ರಾವಣವೇಗೇನ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಃ ಸಮನ್ತತಃ। ಸಮಾಧೂತಾ ದಶಗ್ರೀವಂ ಪುನರೇವಾಭ್ಯವರ್ತತ
ರಾವಣನ ವೇಗದಿಂದ ಆ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಬ್ಬಿ, ಮತ್ತೆ ದಶಮುಖನ ಬಳಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂತು.
ಅಭ್ಯವರ್ತತ ಪುಷ್ಪಾಣಾಂ ಧಾರಾ ವೈಶ್ರವಣಾನುಜಮ್। ನಕ್ಷತ್ರಮಾಲಾ ವಿಮಲಾ ಮೇರುಂ ನಗಮಿವೋನ್ನತಮ್
ವೈಶ್ರವಣನ ಸಹೋದರನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಧಾರೆಯೊಂದು ಸುರಿಯಿತು. ಅದು ನಿರ್ಮಲವಾದ ನಕ್ಷತ್ರಮಾಲೆಯಂತೆ ಎತ್ತರದ ಮೆರು ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಚರಣಾನ್ನೂಪುರಂ ಭ್ರಷ್ಟಂ ವೈದೇಹ್ಯಾ ರತ್ನಭೂಷಿತಮ್। ವಿದ್ಯುನ್ಮಣ್ಡಲಸಂಕಾಶಂ ಪಪಾತ ಧರಣೀತಲೇ
ವೈದೇಹಿಯ ಕಾಲಿನಿಂದ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ನೂಪುರ್, ಮಿಂಚಿನ ವಲಯದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.
ತರುಪ್ರವಾಲರಕ್ತಾ ಸಾ ನೀಲಾಙ್ಗಂ ರಾಕ್ಷಸೇಶ್ವರಮ್। ಪ್ರಶೋಭಯತ ವೈದೇಹೀ ಗಜಂ ಕಕ್ಷ್ಯೇವ ಕಾಞ್ಚನೀ
ಮರದ ಮೊಗ್ಗುಗಳಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಅವಳ ಅಂಗಗಳು, ಕಪ್ಪು ದೇಹದ ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜನಿಗೆ ಕಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಗಜದ ಮೇಲೆ ಬಂಗಾರದ ಕಂಚಿನಂತೆ ಆಕೆಯು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಾಂ ಮಹೋಲ್ಕಾಮಿವಾಕಾಶೇ ದೀಪ್ಯಮಾನಾಂ ಸ್ವತೇಜಸಾ। ಜಹಾರಾಕಾಶಮಾವಿಶ್ಯ ಸೀತಾಂ ವೈಶ್ರವಣಾನುಜಃ
ವೈಶ್ರವಣನ ಸಹೋದರನು ಆಕಾಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನದೇ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೀತೆಯನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತೊಯ್ದನು. ಆಕೆ ದೊಡ್ಡ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಸ್ಯಾಸ್ತಾನ್ಯಗ್ನಿವರ್ಣಾನಿ ಭೂಷಣಾನಿ ಮಹೀತಲೇ। ಸಘೋಷಾಣ್ಯವಶೀರ್ಯನ್ತ ಕ್ಷೀಣಾಸ್ತಾರಾ ಇವಾಮ್ಬರಾತ್
ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಆಭರಣಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಘೋಷದಿಂದ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಚಿತ್ತರಾಗಿ ಹೋದವು.
ತಸ್ಯಾಃ ಸ್ತನಾನ್ತರಾದ್ ಭ್ರಷ್ಟೋ ಹಾರಸ್ತಾರಾಧಿಪದ್ಯುತಿಃ। ವೈದೇಹ್ಯಾ ನಿಪತನ್ ಭಾತಿ ಗಙ್ಗೇವ ಗಗನಚ್ಯುತಾ
ವೈದೇಹಿಯ ಹೃದಯದ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಜಾರಿದ ಹಾರವು ನಕ್ಷತ್ರಾಧಿಪತಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಗಗನದಿಂದ ಬೀಳುವ ಗಂಗೆಯಂತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು.
ಉತ್ಪಾತವಾತಾಭಿರತಾ ನಾನಾದ್ವಿಜಗಣಾಯುತಾಃ। ಮಾ ಭೈರಿತಿ ವಿಧೂತಾಗ್ರಾ ವ್ಯಾಜಹ್ರುರಿವ ಪಾದಪಾಃ
ಅಪಶಕುನ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಮರಗಳ ತುದಿಗಳು ತಲ್ಲಣಗೊಂಡು, ವಿವಿಧ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, 'ಭಯಪಡಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳುವಂತೆ ಮರಗಳು ಕದಡಿದವು.
ನಲಿನ್ಯೋ ಧ್ವಸ್ತಕಮಲಾಸ್ತ್ರಸ್ತಮೀನಜಲೇಚರಾಃ। ಸಖೀಮಿವ ಗತೋತ್ಸಾಹಾಂ ಶೋಚನ್ತೀವ ಸ್ಮ ಮೈಥಿಲೀಮ್
ಹೂವುಗಳು ಉದುರಿದ ಕಮಲಗಳು, ಭಯಗೊಂಡ ಮೀನುಗಳು ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಜೀವಿಗಳು—all ಅವುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾದ ಮೈಥಿಲಿಯನ್ನು, ನಿರಾಶೆಯಿಂದಿರುವಳನ್ನು, ದುಃಖದಿಂದ ನೋಡುವಂತಾಗಿದ್ದವು.
ಸಮನ್ತಾದಭಿಸಮ್ಪತ್ಯ ಸಿಂಹವ್ಯಾಘ್ರಮೃಗದ್ವಿಜಾಃ। ಅನ್ವಧಾವಂಸ್ತದಾ ರೋಷಾತ್ ಸೀತಾಚ್ಛಾಯಾನುಗಾಮಿನಃ
ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಿಂಹಗಳು, ಹುಲಿಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಸೇರಿ, ಸೀತೆಯ ನೆರಳನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದವು.
ಜಲಪ್ರಪಾತಾಸ್ರಮುಖಾಃ ಶೃಙ್ಗೈರುಚ್ಛ್ರಿತಬಾಹುಭಿಃ। ಸೀತಾಯಾಂ ಹ್ರಿಯಮಾಣಾಯಾಂ ವಿಕ್ರೋಶನ್ತೀವ ಪರ್ವತಾಃ
ಪರ್ವತಗಳು, ಜಲಪಾತಗಳು ಬಾಯಿಯಾಗಿ, ಶೃಂಗಗಳು ಕೈಗಳಂತೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸೀತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅತ್ತಂತೆ ಕೂಗಿದವು.
ಹ್ರಿಯಮಾಣಾಂ ತು ವೈದೇಹೀಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದೀನೋ ದಿವಾಕರಃ। ಪ್ರವಿಧ್ವಸ್ತಪ್ರಭಃ ಶ್ರೀಮಾನಾಸೀತ್ ಪಾಣ್ಡುರಮಣ್ಡಲಃ
ವೈದೇಹಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಾನು ದುಃಖದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಬಿಳಿಯಾದ ವಲಯದೊಂದಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.
ನಾಸ್ತಿ ಧರ್ಮಃ ಕುತಃ ಸತ್ಯಂ ನಾರ್ಜವಂ ನಾನೃಶಂಸತಾ। ಯತ್ರ ರಾಮಸ್ಯ ವೈದೇಹೀಂ ಸೀತಾಂ ಹರತಿ ರಾವಣಃ
ಯಾವಲ್ಲಿ ರಾವಣನು ರಾಮನ ವೈದೇಹಿಯಾದ ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ನೇರತೆ ಇಲ್ಲ, ದಯೆಯೂ ಇಲ್ಲ.
ಇತಿ ಭೂತಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಗಣಶಃ ಪರ್ಯದೇವಯನ್। ವಿತ್ರಸ್ತಕಾ ದೀನಮುಖಾ ರುರುದುರ್ಮೃಗಪೋತಕಾಃ
ಅಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ, ಭಯದಿಂದ ಮುಖ ಕಳಕೊಂಡು, ಮೃಗದ ಕಂದಗಳು ಅತ್ತವು.
ಉದ್ವೀಕ್ಷ್ಯೋದ್ವೀಕ್ಷ್ಯ ನಯನೈರ್ಭಯಾದಿವ ವಿಲಕ್ಷಣೈಃ। ಸುಪ್ರವೇಪಿತಗಾತ್ರಾಶ್ಚ ಬಭೂವುರ್ವನದೇವತಾಃ
ಅರಣ್ಯದ ದೇವತೆಗಳು ಭಯದಿಂದ, ಗಾಬರಿಯಿಂದ, ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ದೇಹವು ನಡುಗುತ್ತಾ ನಿಂತವು.
ವಿಕ್ರೋಶನ್ತೀಂ ದೃಢಂ ಸೀತಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದುಃಖಂ ತಥಾ ಗತಾಮ್। ತಾಂ ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರಾಮೇತಿ ಕ್ರೋಶನ್ತೀಂ ಮಧುರಸ್ವರಾಮ್
ಸೀತೆಯು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ, ಆ ದುಃಖದಲ್ಲಿ 'ರಾಮಾ, ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ' ಎಂದು ತನ್ನ ಮಧುರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ—
ಅವೇಕ್ಷಮಾಣಾಂ ಬಹುಶೋ ವೈದೇಹೀಂ ಧರಣೀತಲಮ್। ಸ ತಾಮಾಕುಲಕೇಶಾನ್ತಾಂ ವಿಪ್ರಮೃಷ್ಟವಿಶೇಷಕಾಮ್। ಜಹಾರಾತ್ಮವಿನಾಶಾಯ ದಶಗ್ರೀವೋ ಮನಸ್ವಿನೀಮ್
ಅವಳು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ಕೂದಲು ಅಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ, ಆಭರಣಗಳು ಚಲಿಸಿದಂತೆ, ಮನಸ್ಸು ಗಾಬರಿಯಾಗಿದ್ದ ವೈದೇಹಿಯನ್ನು, ತನ್ನ ಹಾನಿಗೆ, ಆ ಹತ್ತು ತಲೆಗಳವನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.
ತತಸ್ತು ಸಾ ಚಾರುದತೀ ಶುಚಿಸ್ಮಿತಾ ವಿನಾಕೃತಾ ಬನ್ಧುಜನೇನ ಮೈಥಿಲೀ। ಅಪಶ್ಯತೀ ರಾಘವಲಕ್ಷ್ಮಣಾವುಭೌ ವಿವರ್ಣವಕ್ತ್ರಾ ಭಯಭಾರಪೀಡಿತಾ
ಆ ಸುಂದರವಾದ, ಪವಿತ್ರ ನಗುವಿನ ಮೈಥಿಲಿ, ಬಂಧುಗಳಿಲ್ಲದೆ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಮುಖ ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
thumb|ತ್ರಿಪಞ್ಚಾಶಃ ಸರ್ಗಃ ಶ್ರೂಯತಾಮ್|center ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯರಾಮಾಯಣೇ ಅರಣ್ಯಕಾಣ್ಡೇ ತ್ರಿಪಞ್ಚಾಶಃ ಸರ್ಗಃ ॥೩-
ಈಗ ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿರಾಮಾಯಣದ ಅರಣ್ಯಕಾಂಡದ ಐವತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
ಖಮುತ್ಪತನ್ತಂ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮೈಥಿಲೀ ಜನಕಾತ್ಮಜಾ। ದುಃಖಿತಾ ಪರಮೋದ್ವಿಗ್ನಾ ಭಯೇ ಮಹತಿ ವರ್ತಿನೀ
ಆತನನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಜನಕನ ಮಗಳು ಮೈಥಿಲಿ ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ, ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಬಹಳ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಇದ್ದಳು.
ರೋಷರೋದನತಾಮ್ರಾಕ್ಷೀ ಭೀಮಾಕ್ಷಂ ರಾಕ್ಷಸಾಧಿಪಮ್। ರುದತೀ ಕರುಣಂ ಸೀತಾ ಹ್ರಿಯಮಾಣಾ ತಮಬ್ರವೀತ್
ಕೋಪದಿಂದ ಮತ್ತು ಅಳುವಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಸೀತೆಯು, ಭಯಾನಕ ಕಣ್ಣುಗಳ ರಾಕ್ಷಸಾಧಿಪತಿಗೆ, ತನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ದುಃಖದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದಳು.
ನ ವ್ಯಪತ್ರಪಸೇ ನೀಚ ಕರ್ಮಣಾನೇನ ರಾವಣ। ಜ್ಞಾತ್ವಾ ವಿರಹಿತಾಂ ಯೋ ಮಾಂ ಚೋರಯಿತ್ವಾ ಪಲಾಯಸೇ
ನಿನ್ನ ಈ ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಲಜ್ಜೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ರಾವಣಾ? ನನನ್ನು ಒಬ್ಬಳಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕಳ್ಳನಂತೆ ಅಪಹರಿಸಿ ಓಡುತ್ತಿರುವೆ.
ತ್ವಯೈವ ನೂನಂ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನ್ ಭೀರುಣಾ ಹರ್ತುಮಿಚ್ಛತಾ। ಮಮಾಪವಾಹಿತೋ ಭರ್ತಾ ಮೃಗರೂಪೇಣ ಮಾಯಯಾ
ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನೀನೇ ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ, ಭಯಪಡುವವನಾಗಿ, ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲು, ಮೃಗರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದದ್ದು.
ಯೋ ಹಿ ಮಾಮುದ್ಯತಸ್ತ್ರಾತುಂ ಸೋಽಪ್ಯಯಂ ವಿನಿಪಾತಿತಃ। ಗೃಧ್ರರಾಜಃ ಪುರಾಣೋಽಸೌ ಶ್ವಶುರಸ್ಯ ಸಖಾ ಮಮ
ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದ ಆ ಹಳೆಯ ಗಿಡುಗ ರಾಜನು, ನನ್ನ ಮಾವನ ಸ್ನೇಹಿತನು, ಅವನನ್ನೂ ನೀನು ಕೊಂದಿರುವೆ.
ಪರಮಂ ಖಲು ತೇ ವೀರ್ಯಂ ದೃಶ್ಯತೇ ರಾಕ್ಷಸಾಧಮ। ವಿಶ್ರಾವ್ಯ ನಾಮಧೇಯಂ ಹಿ ಯುದ್ಧೇ ನಾಸ್ಮಿ ಜಿತಾ ತ್ವಯಾ
ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯು ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ, ರಾಕ್ಷಸರಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟವನೇ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.