ತಂ ಗೃಹೀತ್ವಾ ನಖೈಸ್ತೀಕ್ಷ್ಣೈರ್ವಿದದಾರ ಸಮನ್ತತಃ। ಅಧಿರೂಢೋ ಗಜಾರೋಹೋ ಯಥಾ ಸ್ಯಾದ್ ದುಷ್ಟವಾರಣಮ್
ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಗರಳಿನಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜಟಾಯು ಹರಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ದುಷ್ಟ ಆನೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ಮಹಾವೀರನು ಹೇಗೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ.
ವಿದದಾರ ನಖೈರಸ್ಯ ತುಣ್ಡಂ ಪೃಷ್ಠೇ ಸಮರ್ಪಯನ್। ಕೇಶಾಂಶ್ಚೋತ್ಪಾಟಯಾಮಾಸ ನಖಪಕ್ಷಮುಖಾಯುಧಃ
ಜಟಾಯು ತನ್ನ ಚೂಪಾದ ತುಂಡಿನಿಂದ ರಾವಣನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಿ, ಗರಳಿನಿಂದ ಹರಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಗರಳು, ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ತುಂಡುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವನ ಕೂದಲುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
ಸ ತಥಾ ಗೃಧ್ರರಾಜೇನ ಕ್ಲಿಶ್ಯಮಾನೋ ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ। ಅಮರ್ಷಸ್ಫುರಿತೋಷ್ಠಃ ಸನ್ ಪ್ರಾಕಮ್ಪತ ಚ ರಾಕ್ಷಸಃ
ಹೀಗೆ ಗಿಡುಗ ರಾಜನಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ, ರಾಕ್ಷಸನ ತುಟಿಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ಕಂಪಿಸಿದವು, ಅವನು ನಡುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ಸಮ್ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ವೈದೇಹೀಂ ವಾಮೇನಾಙ್ಕೇನ ರಾವಣಃ। ತಲೇನಾಭಿಜಘಾನಾರ್ತೋ ಜಟಾಯುಂ ಕ್ರೋಧಮೂರ್ಚ್ಛಿತಃ
ರಾವಣನು ವೈದೇಹಿಯನ್ನು ಎಡಗೈ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಬಾಧೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಟಾಯುವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು.
ಜಟಾಯುಸ್ತಮತಿಕ್ರಮ್ಯ ತುಣ್ಡೇನಾಸ್ಯ ಖಗಾಧಿಪಃ। ವಾಮಬಾಹೂನ್ ದಶ ತದಾ ವ್ಯಪಾಹರದರಿಂದಮಃ
ಆದರೆ ಪಕ್ಷಿಗಳ ರಾಜ ಜಟಾಯು, ಅವನನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ತುಂಡಿನಿಂದ ರಾವಣನ ಹತ್ತು ಎಡಗೈಗಳನ್ನು ಹರಿದುಹಾಕಿದನು.
ಸಂಛಿನ್ನಬಾಹೋಃ ಸದ್ಯೋ ವೈ ಬಾಹವಃ ಸಹಸಾಭವನ್। ವಿಷಜ್ವಾಲಾವಲೀಯುಕ್ತಾ ವಲ್ಮೀಕಾದಿವ ಪನ್ನಗಾಃ
ಹರಿದುಹೋದ ಆ ಕೈಗಳು ಕೂಡಲೇ ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆದುಬಂದವು, ವಿಷದ ಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಂತೆ, ಬಿಲದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಹಾವುಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.
ತತಃ ಕ್ರೋಧಾದ್ ದಶಗ್ರೀವಃ ಸೀತಾಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ವೀರ್ಯವಾನ್। ಮುಷ್ಟಿಭ್ಯಾಂ ಚರಣಾಭ್ಯಾಂ ಚ ಗೃಧ್ರರಾಜಮಪೋಥಯತ್
ಆಮೇಲೆ ಹತ್ತು ತಲೆಯ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾವಣನು ಭಾರೀ ಕೋಪದಿಂದ ಸೀತೆಯನ್ನು ಬದಿಗೆ ಹಾಕಿ, ತನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾಲಿನಿಂದ ಗಿಡುಗ ರಾಜನನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು.
ತತೋ ಮುಹೂರ್ತಂ ಸಂಗ್ರಾಮೋ ಬಭೂವಾತುಲವೀರ್ಯಯೋಃ। ರಾಕ್ಷಸಾನಾಂ ಚ ಮುಖ್ಯಸ್ಯ ಪಕ್ಷಿಣಾಂ ಪ್ರವರಸ್ಯ ಚ
ಆ ನಂತರ, ರಾಕ್ಷಸರ ಮುಖ್ಯನೂ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಇಬ್ಬರೂ ಅಪಾರ ಬಲದಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಭಯಾನಕ ಯುದ್ಧ ನಡೆಸಿದರು.
ತಸ್ಯ ವ್ಯಾಯಚ್ಛಮಾನಸ್ಯ ರಾಮಸ್ಯಾರ್ಥೇ ಸ ರಾವಣಃ। ಪಕ್ಷೌ ಪಾದೌ ಚ ಪಾರ್ಶ್ವೌ ಚ ಖಡ್ಗಮುದ್ಧೃತ್ಯ ಸೋಽಚ್ಛಿನತ್
ರಾಮನಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಟಾಯುವಿನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು, ಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಬದಿಗಳನ್ನು ರಾವಣನು ತನ್ನ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಕಡಿದುಹಾಕಿದನು.
ಸ ಚ್ಛಿನ್ನಪಕ್ಷಃ ಸಹಸಾ ರಕ್ಷಸಾ ರೌದ್ರಕರ್ಮಣಾ। ನಿಪಪಾತ ಮಹಾಗೃಧ್ರೋ ಧರಣ್ಯಾಮಲ್ಪಜೀವಿತಃ
ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಕ್ರೂರ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಜಟಾಯುವಿನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದಾಗ, ಮಹಾ ಗಿಡುಗನು ಜೀವಶಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಹೋದನು.
ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪತಿತಂ ಭೂಮೌ ಕ್ಷತಜಾರ್ದ್ರಂ ಜಟಾಯುಷಮ್। ಅಭ್ಯಧಾವತ ವೈದೇಹೀ ಸ್ವಬನ್ಧುಮಿವ ದುಃಖಿತಾ
ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಜಟಾಯುವನ್ನು ನೋಡಿ, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ ವೈದೇಹಿ, ತನ್ನ ಬಂಧುವನ್ನು ನೋಡಿದಂತೆ ಅವನ ಬಳಿ ಓಡಿಹೋದಳು.
ತಂ ನೀಲಜೀಮೂತನಿಕಾಶಕಲ್ಪಂ ಸಪಾಣ್ಡುರೋರಸ್ಕಮುದಾರವೀರ್ಯಮ್। ದದರ್ಶ ಲಙ್ಕಾಧಿಪತಿಃ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಜಟಾಯುಷಂ ಶಾನ್ತಮಿವಾಗ್ನಿದಾವಮ್
ನೆಲದ ಮೇಲೆ, ನೀಲಮೇಘದಂತೆ, ಬಿಳಿ ಎದೆಯುಳ್ಳ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಜಟಾಯುವನ್ನು, ಕಾಡಿನ ಅಗ್ನಿ ಶಾಂತವಾದಂತೆ, ಲಂಕಾಧಿಪತಿ ನೋಡಿದನು.
ತತಸ್ತು ತಂ ಪತ್ರರಥಂ ಮಹೀತಲೇ ನಿಪಾತಿತಂ ರಾವಣವೇಗಮರ್ದಿತಮ್। ಪುನಶ್ಚ ಸಂಗೃಹ್ಯ ಶಶಿಪ್ರಭಾನನಾ ರುರೋದ ಸೀತಾ ಜನಕಾತ್ಮಜಾ ತದಾ
ಆಗ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖವಿದ್ದ ಸೀತೆಯವರು, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ರಾವಣನ ಬಲದಿಂದ ಸೋಲಿದ ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಜನಕನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅಳಿದರು.
thumb|ದ್ವಿಪಞ್ಚಾಶಃ ಸರ್ಗಃ ಶ್ರೂಯತಾಮ್|center ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯರಾಮಾಯಣೇ ಅರಣ್ಯಕಾಣ್ಡೇ ದ್ವಿಪಞ್ಚಾಶಃ ಸರ್ಗಃ ॥೩-
ಈಗ ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ರಾಮಾಯಣದ ಅರಣ್ಯಕಾಂಡದ ಐವತ್ತೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
ಸಾ ತು ತಾರಾಧಿಪಮುಖೀ ರಾವಣೇನ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ತಮ್। ಗೃಧ್ರರಾಜಂ ವಿನಿಹತಂ ವಿಲಲಾಪ ಸುದುಃಖಿತಾ
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಸೀತೆಯವರು, ರಾವಣನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಗಿಡುಗ ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿ, ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳಿದರು.
ನಿಮಿತ್ತಂ ಲಕ್ಷಣಂ ಸ್ವಪ್ನಂ ಶಕುನಿಸ್ವರದರ್ಶನಮ್। ಅವಶ್ಯಂ ಸುಖದುಃಖೇಷು ನರಾಣಾಂ ಪರಿದೃಶ್ಯತೇ
ಮಾನವರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಲಕ್ಷಣಗಳು, ಕನಸುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗುಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಶಕುನುಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
ನ ನೂನಂ ರಾಮ ಜಾನಾಸಿ ಮಹದ್ವ್ಯಸನಮಾತ್ಮನಃ। ಧಾವನ್ತಿ ನೂನಂ ಕಾಕುತ್ಸ್ಥ ಮದರ್ಥಂ ಮೃಗಪಕ್ಷಿಣಃ
ರಾಮಾ, ನೀನು ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ದುಃಖವನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಕಾಕುತ್ಥಸ ವಂಶದವನೇ, ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಮೃಗಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿವೆ.
ಅಯಂ ಹಿ ಕೃಪಯಾ ರಾಮ ಮಾಂ ತ್ರಾತುಮಿಹ ಸಂಗತಃ। ಶೇತೇ ವಿನಿಹತೋ ಭೂಮೌ ಮಮಾಭಾಗ್ಯಾದ್ ವಿಹಂಗಮಃ
ಈ ಹಕ್ಕಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದನು. ಆದರೆ ನನ್ನ ದುರ್ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಈಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ತ್ರಾಹಿ ಮಾಮದ್ಯ ಕಾಕುತ್ಸ್ಥ ಲಕ್ಷ್ಮಣೇತಿ ವರಾಙ್ಗನಾ। ಸುಸಂತ್ರಸ್ತಾ ಸಮಾಕ್ರನ್ದಚ್ಛೃಣ್ವತಾಂ ತು ಯಥಾನ್ತಿಕೇ
"ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು ರಾಮಾ, ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ!" ಎಂದು ಆ ಮಹಾಸೌಭಾಗ್ಯವಂತಿ ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹತ್ತಿರವಿದ್ದವರು ಕೇಳಲಿ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದರು.
ತಾಂ ಕ್ಲಿಷ್ಟಮಾಲ್ಯಾಭರಣಾಂ ವಿಲಪನ್ತೀಮನಾಥವತ್। ಅಭ್ಯಧಾವತ ವೈದೇಹೀಂ ರಾವಣೋ ರಾಕ್ಷಸಾಧಿಪಃ
ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳು ಕೆದಕಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಅನಾಥೆಯಂತೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ವೈದೇಹಿಯನ್ನು ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜ ರಾವಣನು ಓಡಿ ಬಂದು ಹಿಡಿದನು.
ತಾಂ ಲತಾಮಿವ ವೇಷ್ಟನ್ತೀಮಾಲಿಙ್ಗನ್ತೀಂ ಮಹಾದ್ರುಮಾನ್। ಮುಞ್ಚ ಮುಞ್ಚೇತಿ ಬಹುಶಃ ಪ್ರಾಪ ತಾಂ ರಾಕ್ಷಸಾಧಿಪಃ
ಮಹಾ ಮರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಹತ್ತಿರವಾಗಿಯೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, "ಬಿಡು ಬಿಡು" ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯನ್ನು ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.
ಕ್ರೋಶನ್ತೀಂ ರಾಮ ರಾಮೇತಿ ರಾಮೇಣ ರಹಿತಾಂ ವನೇ। ಜೀವಿತಾನ್ತಾಯ ಕೇಶೇಷು ಜಗ್ರಾಹಾನ್ತಕಸಂನಿಭಃ
ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಮಾ ರಾಮಾ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ, ರಾಮನಿಂದ ದೂರವಾದ ಆಕೆಯನ್ನು, ಜೀವ ಅಂತ್ಯವಾಗುವಂತೆ, ಯಮನಂತೆ ಕಾಣುವವನು ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.
ಪ್ರಧರ್ಷಿತಾಯಾಂ ವೈದೇಹ್ಯಾಂ ಬಭೂವ ಸಚರಾಚರಮ್। ಜಗತ್ ಸರ್ವಮಮರ್ಯಾದಂ ತಮಸಾನ್ಧೇನ ಸಂವೃತಮ್
ವೈದೇಹಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದಾಗ, ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ಸರ್ವವೂ ನಿಯಮವಿಲ್ಲದೆ, ದಟ್ಟವಾದ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಂತಾಯಿತು.
ನ ವಾತಿ ಮಾರುತಸ್ತತ್ರ ನಿಷ್ಪ್ರಭೋಽಭೂದ್ ದಿವಾಕರಃ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸೀತಾಂ ಪರಾಮೃಷ್ಟಾಂ ದೇವೋ ದಿವ್ಯೇನ ಚಕ್ಷುಷಾ
ಅಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸಲಿಲ್ಲ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಕೂಡ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು; ದೇವತೆಗಳು ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.
ಕೃತಂ ಕಾರ್ಯಮಿತಿ ಶ್ರೀಮಾನ್ ವ್ಯಾಜಹಾರ ಪಿತಾಮಹಃ। ಪ್ರಹೃಷ್ಟಾ ವ್ಯಥಿತಾಶ್ಚಾಸನ್ ಸರ್ವೇ ತೇ ಪರಮರ್ಷಯಃ
ಆಗ ಪಿತಾಮಹನು 'ಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಯಿತು' ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು. ಎಲ್ಲಾ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಒಂದೆಡೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ದುಃಖಪಟ್ಟರು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸೀತಾಂ ಪರಾಮೃಷ್ಟಾಂ ದಣ್ಡಕಾರಣ್ಯವಾಸಿನಃ। ರಾವಣಸ್ಯ ವಿನಾಶಂ ಚ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಯದೃಚ್ಛಯಾ
ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ರಾವಣನ ನಾಶವು ಸಮೀಪವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ತಿಳಿದರು.
ಸ ತು ತಾಂ ರಾಮ ರಾಮೇತಿ ರುದತೀಂ ಲಕ್ಷ್ಮಣೇತಿ ಚ। ಜಗಾಮಾದಾಯ ಚಾಕಾಶಂ ರಾವಣೋ ರಾಕ್ಷಸೇಶ್ವರಃ
ಆಗ ರಾಕ್ಷಸರ ಇಶ್ವರನಾದ ರಾವಣನು, 'ರಾಮಾ! ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ!' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿದನು.
ತಪ್ತಾಭರಣವರ್ಣಾಙ್ಗೀ ಪೀತಕೌಶೇಯವಾಸಿನೀ। ರರಾಜ ರಾಜಪುತ್ರೀ ತು ವಿದ್ಯುತ್ಸೌದಾಮನೀ ಯಥಾ
ಬಿಸಿಯಾದ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಅಂಗಗಳು, ಹಳದಿ ರೇಷ್ಮೆ ಉಡುಗೆ ಧರಿಸಿದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯು, ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶವಂತಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಉದ್ಧೂತೇನ ಚ ವಸ್ತ್ರೇಣ ತಸ್ಯಾಃ ಪೀತೇನ ರಾವಣಃ। ಅಧಿಕಂ ಪರಿಬಭ್ರಾಜ ಗಿರಿರ್ದೀಪ್ತ ಇವಾಗ್ನಿನಾ
ಆಕೆಯ ಹಳದಿ ಉಡುಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೀತೆಯಿಂದ ರಾವಣನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ತಸ್ಯಾಃ ಪರಮಕಲ್ಯಾಣ್ಯಾಸ್ತಾಮ್ರಾಣಿ ಸುರಭೀಣಿ ಚ। ಪದ್ಮಪತ್ರಾಣಿ ವೈದೇಹ್ಯಾ ಅಭ್ಯಕೀರ್ಯನ್ತ ರಾವಣಮ್
ಅತಿ ಶುಭವಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯಿಂದ ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ಕೆಂಪು ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ಹಾಳುಗಳು ರಾವಣನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು.