ಅಪಶ್ಯಮ್ಸ್ ತು ತತಃ ತತ್ರ ಪಿತರಮ್ ಪಿತುರ್ ಆಲಯೇ । ಜಗಾಮ ಭರತಃ ದ್ರಷ್ಟುಮ್ ಮಾತರಮ್ ಮಾತುರ್ ಆಲಯೇ ॥೨-೭೨-
ಆಮೇಲೆ ಭರತನು ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ತಂದೆಯನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ತಾಯಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಟನು.
ಅನುಪ್ರಾಪ್ತಮ್ ತು ತಮ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕೈಕೇಯೀ ಪ್ರೋಷಿತಮ್ ಸುತಮ್ । ಉತ್ಪಪಾತ ತದಾ ಹೃಷ್ಟಾ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸೌವರ್ಣ ಮಾನಸಮ್ ॥೨-೭೨-
ಪ್ರವಾಸದಿಂದ ಮರಳಿದ ಮಗನನ್ನು ಕಂಡ ಕೈಕೆಯಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಬಂಗಾರದ ಆಸನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದುಕೊಂಡಳು.
ಸ ಪ್ರವಿಶ್ಯ ಏವ ಧರ್ಮ ಆತ್ಮಾ ಸ್ವ ಗೃಹಮ್ ಶ್ರೀ ವಿವರ್ಜಿತಮ್ । ಭರತಃ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಜಗ್ರಾಹ ಜನನ್ಯಾಃ ಚರಣೌ ಶುಭೌ ॥೨-೭೨-
ಧರ್ಮಪರನಾದ ಭರತನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು. ಈಗ ಅದು ಐಶ್ವರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಬಿಕಾರವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವಳ ಪವಿತ್ರ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದನು.
ಸಾ ತಮ್ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಸಮುಪಾಘ್ರಾಯ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ಯಶಸ್ವಿನಮ್ । ಅಙ್ಕೇ ಭರತಮ್ ಆರೋಪ್ಯ ಪ್ರಷ್ಟುಮ್ ಸಮುಪಚಕ್ರಮೇ ॥೨-೭೨-
ಆಕೆ, ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಕೈಕೇಯಿ, ಭರತನನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮುದ್ದಾಡಿ, ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ, ಅವನನ್ನು ಕೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.
ಅದ್ಯ ತೇ ಕತಿಚಿತ್ ರಾತ್ರ್ಯಃ ಚ್ಯುತಸ್ಯ ಆರ್ಯಕ ವೇಶ್ಮನಃ । ಅಪಿ ನ ಅಧ್ವ ಶ್ರಮಃ ಶೀಘ್ರಮ್ ರಥೇನ ಆಪತತಃ ತವ ॥೨-೭೨-
ನೀನು ಅಜ್ಜನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ರಾತ್ರಿ ಆಯಿತು? ರಥದಲ್ಲಿ ಬೇಗ ಬಂದ ದಾರಿಯ ದಣಿವು ನಿನಗೆ ಆಗಲಿಲ್ಲವೇ?
ಆರ್ಯಕಃ ತೇ ಸುಕುಶಲೋ ಯುಧಾ ಜಿನ್ ಮಾತುಲಃ ತವ । ಪ್ರವಾಸಾಚ್ ಚ ಸುಖಮ್ ಪುತ್ರ ಸರ್ವಮ್ ಮೇ ವಕ್ತುಮ್ ಅರ್ಹಸಿ ॥೨-೭೨-
ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜನೂ, ಯುದ್ಧಾಜಿನ್ ಎಂಬ ಮಾವನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರಾ? ಮಗನೇ, ಪ್ರವಾಸದ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.
ಏವಮ್ ಪೃಷ್ಠಃ ತು ಕೈಕೇಯ್ಯಾ ಪ್ರಿಯಮ್ ಪಾರ್ಥಿವ ನನ್ದನಃ । ಆಚಷ್ಟ ಭರತಃ ಸರ್ವಮ್ ಮಾತ್ರೇ ರಾಜೀವ ಲೋಚನಃ ॥೨-೭೨-
ಹೀಗೆ ಕೈಕೇಯಿಯವರು ಕೇಳಿದಾಗ, ರಾಜನ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಕಮಲನಯನ ಭರತನು ತಾಯಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ಅದ್ಯ ಮೇ ಸಪ್ತಮೀ ರಾತ್ರಿಃ ಚ್ಯುತಸ್ಯ ಆರ್ಯಕ ವೇಶ್ಮನಃ । ಅಮ್ಬಾಯಾಃ ಕುಶಲೀ ತಾತಃ ಯುಧಾಜಿನ್ ಮಾತುಲಃ ಚ ಮೇ ॥೨-೭೨-
ತಾಯಿ, ನಾನು ಅಜ್ಜನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದು ಇಂದು ಏಳನೇ ರಾತ್ರಿ. ಅಜ್ಜನೂ, ಯುದ್ಧಾಜಿನ್ ಮಾವನೂ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಯನ್ ಮೇ ಧನಮ್ ಚ ರತ್ನಮ್ ಚ ದದೌ ರಾಜಾ ಪರಮ್ ತಪಃ । ಪರಿಶ್ರಾನ್ತಮ್ ಪಥಿ ಅಭವತ್ ತತಃ ಅಹಮ್ ಪೂರ್ವಮ್ ಆಗತಃ ॥೨-೭೨-
ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ರಾಜನು ನನಗೆ ಹಣವೂ, ರತ್ನಗಳನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ದಣಿದಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ.
ರಾಜ ವಾಲ್ಯ ಹರೈಃ ದೂತೈಅಃ ತ್ವರ್ಯಮಾಣೋ ಅಹಮ್ ಆಗತಃ । ಯದ್ ಅಹಮ್ ಪ್ರಷ್ಟುಮ್ ಇಚ್ಚಾಮಿ ತತ್ ಅಮ್ಬಾ ವಕ್ತುಮ್ ಅರ್ಹಸಿ ॥೨-೭೨-
ರಾಜನ ದೂತರು ತುರ್ತು ಕರೆ ತಂದುದರಿಂದ ನಾನು ಬೇಗ ಬಂದೆ. ತಾಯಿ, ನಾನು ಒಂದನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಳಬೇಕು.
ಶೂನ್ಯೋ ಅಯಮ್ ಶಯನೀಯಃ ತೇ ಪರ್ಯನ್ಕೋ ಹೇಮ ಭೂಷಿತಃ । ನ ಚ ಅಯಮ್ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಜನಃ ಪ್ರಹೃಷ್ಟಃ ಪ್ರತಿಭಾತಿ ಮೇ ॥೨-೭೨-
ನಿನ್ನ ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರವಿರುವ ಹಾಸಿಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ. ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶದ ಜನರು ನನಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
ರಾಜಾ ಭವತಿ ಭೂಯಿಷ್ಠ್ಗಮ್ ಇಹ ಅಮ್ಬಾಯಾ ನಿವೇಶನೇ । ತಮ್ ಅಹಮ್ ನ ಅದ್ಯ ಪಶ್ಯಾಮಿ ದ್ರಷ್ಟುಮ್ ಇಚ್ಚನ್ನ್ ಇಹ ಆಗತಃ ॥೨-೭೨-
ತಾಯಿ, ರಾಜನು ಬಹಳ ಸಮಯ ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಇಂದು ಅವರು ಇಲ್ಲ.
ಪಿತುರ್ ಗ್ರಹೀಷ್ಯೇ ಚರಣೌ ತಮ್ ಮಮ ಆಖ್ಯಾಹಿ ಪೃಚ್ಚತಃ । ಆಹೋಸ್ವಿದ್ ಅಮ್ಬ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾಯಾಃ ಕೌಸಲ್ಯಾಯಾ ನಿವೇಶನೇ ॥೨-೭೨-
ನಾನು ತಂದೆಯ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಅಥವಾ ಅವರು ಹಿರಿಯ ಕೌಸಲ್ಯೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಯೇ?
ತಮ್ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಕೈಕೇಯೀ ಪ್ರಿಯವದ್ ಘೋರಮ್ ಅಪ್ರಿಯಮ್ । ಅಜಾನನ್ತಮ್ ಪ್ರಜಾನನ್ತೀ ರಾಜ್ಯ ಲೋಭೇನ ಮೋಹಿತಾ ॥೨-೭೨-
ಕೈಕೇಯಿ, ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ರಾಜ್ಯದ ಆಸೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತಳಾಗಿ, ಮದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಭಯಾನಕವಾದ, ಇಷ್ಟವಲ್ಲದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಭರತನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
ಯಾ ಗತಿಃ ಸರ್ವ ಭೂತಾನಾಮ್ ತಾಮ್ ಗತಿಮ್ ತೇ ಪಿತಾ ಗತಃ । ರಾಜಾ ಮಹಾತ್ಮಾ ತೇಜಸ್ವೀ ಯಾಯಜೂಕಃ ಸತಾಮ್ ಗತಿಃ ॥೨-೭೨-
ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಗತಿಯೇ ನಿನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಮಹಾತ್ಮನಾದ, ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ, ಯಜ್ಞಪ್ರಿಯನಾದ ರಾಜನು ಸತ್ಪುರಷರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ತತ್ ಶ್ರುತ್ವಾ ಭರತಃ ವಾಕ್ಯಮ್ ಧರ್ಮ ಅಭಿಜನವಾನ್ ಶುಚಿಃ । ಪಪಾತ ಸಹಸಾ ಭೂಮೌ ಪಿತೃ ಶೋಕ ಬಲ ಅರ್ದಿತಃ ॥೨-೭೨-
ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಧರ್ಮಪರ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ಭರತನು ತಂದೆಯ ಶೋಕದಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ದುಃಖಪಟ್ಟು, ಅಚ್ಚಾನೆಯಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು.
ಹಾ ಹಾತೋಽಸ್ಮೀತಿ ಕೃಪಣಾಮ್ ದೀನಾಮ್ ವಾಚಮುದೀರಯನ್ । ನಿಪಪಾತ ಮಹಾಬಾಹುರ್ಬಾಹು ವಿಕ್ಷಿಪ್ಯ ವೀರ್ಯವಾನ್ ॥೨-೭೨-
'ಹಾಯ್, ನಾನು ನಾಶವಾಯಿತು!' ಎಂದು ದುಃಖಭರಿತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಭರತನು ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು.
ತತಃ ಶೋಕೇನ ಸಮ್ವೀತಃ ಪಿತುರ್ ಮರಣ ದುಹ್ಖಿತಃ । ವಿಲಲಾಪ ಮಹಾ ತೇಜಾ ಭ್ರಾನ್ತ ಆಕುಲಿತ ಚೇತನಃ ॥೨-೭೨-
ತಂದೆಯ ಮರಣದ ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಭರತನು, ಆಘಾತದಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
ಏತತ್ ಸುರುಚಿರಮ್ ಭಾತಿ ಪಿತುರ್ ಮೇ ಶಯನಮ್ ಪುರಾ । ಶಶಿನೇವಾಮಲಮ್ ರಾತ್ರೌ ಗಗನಮ್ ತೋಯದಾತ್ಯಯೇ ॥೨-೭೨-
ಈ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಿರುವ, ಮೋಡವಿಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಯಾಕಾಶದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ತತ್ ಇದಮ್ ನ ವಿಭಾತಿ ಅದ್ಯ ವಿಹೀನಮ್ ತೇನ ಧೀಮತಾ । ವ್ಯೋಮೇವ ಶ್ಶಿನಾ ಹೀನಮಪ್ಭುಷ್ಕ ಇವ ಸಾಗರಃ ॥೨-೭೨-
ಆ ಧೀಮಂತನಿಲ್ಲದೆ ಈಗ ಇದು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಚಂದ್ರನಿಲ್ಲದ ಆಕಾಶದಂತೆ, ನೀರಿಲ್ಲದ ಸಾಗರದಂತೆ ಇದಾಗಿದೆ.
ಬಾಷ್ಪಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಕಣ್ಠೇ ಸ್ವಾತ್ಮನಾ ಪರಿಪೀಡಿತಃ । ಆಚ್ಚಾದ್ಯ ವದನಮ್ ಶ್ರೀಮದ್ವಸ್ತ್ರೇಣ ಜಯತಾಮ್ ವರಃ ॥೨-೭೨-
ಬೇಸರದಿಂದ ಗಂಟಲು ಬಿಗಿದು, ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆದು, ಜಯಶೀಲರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಚೆನ್ನಾದ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡನು.
ತಮ್ ಆರ್ತಮ್ ದೇವ ಸಮ್ಕಾಶಮ್ ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ಪತಿತಮ್ ಭುವಿ । ನಿಕೃತ್ತಮಿವ ಸಾಲಸ್ಯ ಸ್ಕನ್ಧಮ್ ಪರಶುನಾ ವನೇ ॥೨-೭೨-
ಅವನನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ, ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ, ದೇವತೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಶುವಿನಿಂದ ಕಡಿದ ಸಾಲ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯಂತೆ ನೋಡಿದರು.
ಮತ್ತಮಾತಙ್ಗಸಮ್ಕಾಶಮ್ ಚನ್ದ್ರಾರ್ಕಸದೃಶಮ್ ಭುವಃ । ಉತ್ಥಾಪಯಿತ್ವಾ ಶೋಕ ಆರ್ತಮ್ ವಚನಮ್ ಚ ಇದಮ್ ಅಬ್ರವೀತ್ ॥೨-೭೨-
ಮತ್ತಾದ ಆನೆಗೆ ಹೋಲುವ, ಚಂದ್ರನೂ ಸೂರ್ಯನೂ ಹೀಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಅವನನ್ನು, ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
ಉತ್ತಿಷ್ಠ ಉತ್ತಿಷ್ಠ ಕಿಮ್ ಶೇಷೇ ರಾಜ ಪುತ್ರ ಮಹಾ ಯಶಃ । ತ್ವದ್ ವಿಧಾ ನ ಹಿ ಶೋಚನ್ತಿ ಸನ್ತಃ ಸದಸಿ ಸಮ್ಮತಾಃ ॥೨-೭೨-
ಏಳು, ಏಳು! ಮಹಾಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜಕುಮಾರನೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯ? ಸದಾಚಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಪಡೆದ ನಿನ್ನಂತಹವರು ಜನಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
ದಾನಯಜ್ಞಾಧಿಕಾರಾ ಹಿ ಶೀಲಶ್ರುತಿವಚೋನುಗಾ । ಬುದ್ಧಿಸ್ತೇ ಬುದ್ಧಿಸಮ್ಪನ್ನ ಪ್ರಭೇವಾರ್ಕಸ್ಯ ಮನ್ದಿರೇ ॥೨-೭೨-
ದಾನ, ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಅರ್ಹನು; ನಿನ್ನ ನಡತೆ, ವಿದ್ಯೆ, ಮಾತು ಎಲ್ಲವೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ನೀನು ಅರಮನೆಗೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವೆ.
ಸ ರುದತ್ಯಾ ಚಿರಮ್ ಕಾಲಮ್ ಭೂಮೌ ವಿಪರಿವೃತ್ಯ ಚ । ಜನನೀಮ್ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ಇದಮ್ ಶೋಕೈಃ ಬಹುಭಿರ್ ಆವೃತಃ ॥೨-೭೨-
ಅವನು ಬಹುಕಾಲ ಅಳುತ್ತಾ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಉರುಳುತ್ತಾ, ಅನೇಕ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ತಾಯಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
ಅಭಿಷೇಕ್ಷ್ಯತಿ ರಾಮಮ್ ತು ರಾಜಾ ಯಜ್ಞಮ್ ನು ಯಕ್ಷ್ಯತಿ । ಇತಿ ಅಹಮ್ ಕೃತ ಸಮ್ಕಲ್ಪೋ ಹೃಷ್ಟಃ ಯಾತ್ರಾಮ್ ಅಯಾಸಿಷಮ್ ॥೨-೭೨-
ರಾಜನು ರಾಮನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ.
ತತ್ ಇದಮ್ ಹಿ ಅನ್ಯಥಾ ಭೂತಮ್ ವ್ಯವದೀರ್ಣಮ್ ಮನೋ ಮಮ । ಪಿತರಮ್ ಯೋ ನ ಪಶ್ಯಾಮಿ ನಿತ್ಯಮ್ ಪ್ರಿಯ ಹಿತೇ ರತಮ್ ॥೨-೭೨-
ಆದರೆ ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ ಬೇರೆಯಾಗಿದೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಚೂರುಮೂರುವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಹಿತವಾಗಿರುವ ತಂದೆಯನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಮ್ಬ ಕೇನ ಅತ್ಯಗಾತ್ ರಾಜಾ ವ್ಯಾಧಿನಾ ಮಯ್ಯ್ ಅನಾಗತೇ । ಧನ್ಯಾ ರಾಮ ಆದಯಃ ಸರ್ವೇ ಯೈಃ ಪಿತಾ ಸಮ್ಸ್ಕೃತಃ ಸ್ವಯಮ್ ॥೨-೭೨-
ತಾಯಿ, ನಾನು ಬರುವ ಮೊದಲು ಯಾವ ರೋಗದಿಂದ ರಾಜನು ಹೋದನು? ರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರರು ಧನ್ಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ತಂದೆ ಸ್ವತಃ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.
ನ ನೂನಮ್ ಮಾಮ್ ಮಹಾ ರಾಜಃ ಪ್ರಾಪ್ತಮ್ ಜಾನಾತಿ ಕೀರ್ತಿಮಾನ್ । ಉಪಜಿಘ್ರೇದ್ದ್ ಹಿ ಮಾಮ್ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ತಾತಃ ಸಮ್ನಮ್ಯ ಸತ್ವರಮ್ ॥೨-೭೨-
ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಮಹಾರಾಜನು ನನಗೆ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಬಂದು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಡುತ್ತಿದ್ದ.