ತಾಮ್ ನಿಷ್ಠತಾಮ್ ಬದ್ಧಕಟಾಮ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಮಃ ಸುದರ್ಶನಾಮ್ । ಶುಶ್ರೂಷಮಾಣಮ್ ಏಕ ಅಗ್ರಮ್ ಇದಮ್ ವಚನಮ್ ಅಬ್ರವೀತ್ ॥೨-೫೬-
ಆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ, ಬಲವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿದ ಮನೆ ನೋಡಿ, ರಾಮನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
ಐಣೇಯಮ್ ಮಾಮ್ಸಮ್ ಆಹೃತ್ಯ ಶಾಲಾಮ್ ಯಕ್ಷ್ಯಾಮಹೇ ವಯಮ್ । ಕರ್ತ್ವ್ಯಮ್ ವಾಸ್ತುಶಮನಮ್ ಸೌಮಿತ್ರೇ ಚಿರಜೀವಭಿಃ ॥೨-೫೬-
ಸೌಮಿತ್ರಿ, ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಹರಣ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಂದು ಅರ್ಪಿಸೋಣ. ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆ ಪ್ರವೇಶದ ವಿಧಿ ಮಾಡಬೇಕು.
ಮೃಗಮ್ ಹತ್ವಾಽಽನಯ ಕ್ಷಿಪ್ರಮ್ ಲಕ್ಷ್ಮಣೇಹ ಶುಭೇಕ್ಷಣಕರ್ತವ್ಯಃ ಶಾಸ್ತ್ರದೃಷ್ಟೋ ಹಿ ವಿಧಿರ್ದರ್ಮಮನುಸ್ಮರ ॥೨-೫೬-
ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ನೀನು ಬೇಗನೆ ಒಂದು ಹರಣವನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ ತಂದುಕೊ. ಇದು ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದದ್ದು; ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಧರ್ಮವನ್ನು ನೆನಪಿಡು.
ಭ್ರಾತುರ್ವಚನ ಮಾಜ್ಞಾಯ ಲಕ್ಷ್ಮಣಃ ಪರವೀರಹಾ । ಚಕಾರ ಸ ಯಥೋಕ್ತಮ್ ಚ ತಮ್ ರಾಮಃ ಪುನರಬ್ರವೀತ್ ॥೨-೫೬-
ತಮ್ಮನ ಮಾತನ್ನು ಅರಿತು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ರಾಮನು ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಇಣೇಯಮ್ ಶ್ರಪಯಸ್ವೈತಚ್ಚ್ಚಾಲಾಮ್ ಯಕ್ಷ್ಯಮಹೇ ವಯಮ್ । ತ್ವರಸೌಮ್ಯ ಮುಹೂರ್ತೋಽಯಮ್ ಧ್ರುವಶ್ಚ ದಿವಸೋಽಪ್ಯಯಮ್ ॥೨-೫೬-
ಈ ಕಪ್ಪು ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಹೋಮಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸು; ನಾವು ಈಗ ಯಜ್ಞ ಮಾಡೋಣ. ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ಈ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿದೆ, ದಿನವೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದೆ, ಬೇಗ ಮಾಡು.
ಸ ಲಕ್ಷ್ಮಣಃ ಕೃಷ್ಣ ಮೃಗಮ್ ಹತ್ವಾ ಮೇಧ್ಯಮ್ ಪತಾಪವಾನ್ । ಅಥ ಚಿಕ್ಷೇಪ ಸೌಮಿತ್ರಿಃ ಸಮಿದ್ಧೇ ಜಾತ ವೇದಸಿ ॥೨-೫೬-
ಅವನು, ಸುಮಿತ್ರೆಯ ಮಗ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು, ಶುದ್ಧವಾದ ಕಪ್ಪು ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಬೇಟೆಹಾಕಿ, ಅದನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದನು.
ತಮ್ ತು ಪಕ್ವಮ್ ಸಮಾಜ್ಞಾಯ ನಿಷ್ಟಪ್ತಮ್ ಚಿನ್ನ ಶೋಣಿತಮ್ । ಲಕ್ಷ್ಮಣಃ ಪುರುಷ ವ್ಯಾಘ್ರಮ್ ಅಥ ರಾಘವಮ್ ಅಬ್ರವೀತ್ ॥೨-೫೬-
ಅದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೇಯಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಟ್ಟು, ರಕ್ತವಿಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ರಾಮನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
ಅಯಮ್ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಮಾಪ್ತ ಅನ್ಗಃ ಶೃತಃ ಕೃಷ್ಣ ಮೃಗೋ ಯಥಾ । ದೇವತಾ ದೇವ ಸಮ್ಕಾಶ ಯಜಸ್ವ ಕುಶಲೋ ಹಿ ಅಸಿ ॥೨-೫೬-
ಈ ಕಪ್ಪು ಜಿಂಕೆ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ, ಹೇ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಯಥಾವಿಧಿ ಬೇಯಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇವತೆಗಳಂತೆ ನೀನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿರುವವನು, ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.
ರಾಮಃ ಸ್ನಾತ್ವಾ ತು ನಿಯತಃ ಗುಣವಾನ್ ಜಪ್ಯ ಕೋವಿದಃ । ಸಮ್ಗ್ರಹೇಣಾಕರೋತ್ಸರ್ವಾನ್ ಮನ್ತ್ರಾನ್ ಸತ್ರಾವಸಾನಿಕಾನ್ ॥೨-೫೬-
ರಾಮನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡು, ಧರ್ಮಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಜಪ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞದ ಅಂತ್ಯದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಜಪಿಸಿದನು.
ಇಷ್ಟ್ವಾ ದೇವಗಣಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ವಿವೇಶಾವಸಥಮ್ ಶುಚಿಃ । ಬಭೂವ ಚ ಮನೋಹ್ಲಾದೋ ರಾಮಸ್ಯಾಮಿತತೇಜಸಃ ॥೨-೫೬-
ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಪವಿತ್ರನೂ ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನವನೂ ಆದ ರಾಮನು ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಒಳಗೆ ಹೋದನು; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.
ವೈಶ್ವದೇವಬಲಿಮ್ ಕೃತ್ವಾ ರೌದ್ರಮ್ ವೈಷ್ಣವಮೇವ ಚ । ವಾಸ್ತುಸಮ್ಶಮನೀಯಾನಿ ಮಙ್ಗLಆನಿ ಪ್ರವರ್ತಯನ್ ॥೨-೫೬-
ಅವನು ವೈಶ್ವದೇವ ಬಲಿಯನ್ನು, ರೌದ್ರ ಮತ್ತು ವೈಷ್ಣವ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಶುಭಕರವಾದ ಶಾಂತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ಜಪಮ್ ಚ ನ್ಯಾಯತಃ ಕೃತ್ವಾ ಸ್ನಾತ್ವಾ ನದ್ಯಾಮ್ ಯಥಾವಿಧಿ । ಪಾಪ ಸಮ್ಶಮನಮ್ ರಾಮಃ ಚಕಾರ ಬಲಿಮ್ ಉತ್ತಮಮ್ ॥೨-೫೬-
ಯಥಾವಿಧಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಪಾಪ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬಲಿಯನ್ನು ರಾಮನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು.
ವೇದಿಸ್ಥಲವಿಧಾನಾನಿ ಚೈತ್ಯಾನ್ಯಾಯತನಾನಿ ಚ । ಆಶ್ರಮಸ್ಯಾನುರೂಪಾಣಿ ಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ರಾಘವಃ ॥೨-೫೬-
ರಾಘವನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವೇದಿ, ಚೈತ್ಯ ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
ವನ್ಯೈರ್ಮಾಲ್ಯೈಃ ಫಲೈರ್ಮೂಲೈಃ ಪಕ್ವೈರ್ಮಾಮ್ಸೈರ್ಯಥಾವಿಧಿ । ಅದ್ಭರ್ಜಪೈಶ್ಚ ವೇದೋಕ್ತೈ ರ್ಧರ್ಭೈಶ್ಚ ಸಸಮಿತ್ಕುಶೈಃ ॥೨-೫೬-
ಅವನವರು ಅರಣ್ಯದ ಹೂಮಾಲೆಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಬೇರುಗಳು, ಬೇಯಿಸಿದ ಮಾಂಸಗಳು, ನೀರು, ಧರ್ಭಾ ಹುಲ್ಲು, ಸಮಿತ್ಕುಶಗಳು ಮತ್ತು ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ವಿಧಿಯಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು.
ತೌ ತರ್ಪಯಿತ್ವಾ ಭೂತಾನಿ ರಾಘವೌ ಸಹ ಸೀತಯಾ । ತದಾ ವಿವಿಶತುಃ ಶಾಲಾಮ್ ಸುಶುಭಾಮ್ ಶುಭಲಕ್ಷಣೌ ॥೨-೫೬-
ರಾಘವರು ಇಬ್ಬರೂ ಸೀತೆಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆ ಸುಂದರ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
ತಾಮ್ ವೃಕ್ಷ ಪರ್ಣಚ್ ಚದನಾಮ್ ಮನೋಜ್ಞಾಮ್ । ಯಥಾ ಪ್ರದೇಶಮ್ ಸುಕೃತಾಮ್ ನಿವಾತಾಮ್ । ವಾಸಾಯ ಸರ್ವೇ ವಿವಿಶುಃ ಸಮೇತಾಃ । ಸಭಾಮ್ ಯಥಾ ದೇವ ಗಣಾಃ ಸುಧರ್ಮಾಮ್ ॥೨-೫೬-
ಆ ಮನೋಹರವಾದ ಮರದ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾದ ಆ ಗುಡಿಸಿಲಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಒಳಗೆ ಹೋದರು; ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪು ಶುಭ ಸಭಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದಂತೆ.
ಅನೇಕ ನಾನಾ ಮೃಗ ಪಕ್ಷಿ ಸಮ್ಕುಲೇ । ವಿಚಿತ್ರ ಪುಷ್ಪ ಸ್ತಬಲೈಃ ದ್ರುಮೈಃ ಯುತೇ । ವನ ಉತ್ತಮೇ ವ್ಯಾಲ ಮೃಗ ಅನುನಾದಿತೇ । ತಥಾ ವಿಜಹ್ರುಃ ಸುಸುಖಮ್ ಜಿತ ಇನ್ದ್ರಿಯಾಃ ॥೨-೫೬-
ಅನೇಕ ವಿಧದ ಜಿಂಕೆಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ತುಂಬಿದ, ವಿಭಿನ್ನ ಹೂಗಳ ಗುಚ್ಚಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮರಗಳು ಇದ್ದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸುರಮ್ಯಮ್ ಆಸಾದ್ಯ ತು ಚಿತ್ರ ಕೂಟಮ್ । ನದೀಮ್ ಚ ತಾಮ್ ಮಾಲ್ಯವತೀಮ್ ಸುತೀರ್ಥಾಮ್ । ನನನ್ದ ಹೃಷ್ಟಃ ಮೃಗ ಪಕ್ಷಿ ಜುಷ್ಟಾಮ್ । ಜಹೌ ಚ ದುಹ್ಖಮ್ ಪುರ ವಿಪ್ರವಾಸಾತ್ ॥೨-೫೬-
ಅವನು ಆ ಸುಂದರವಾದ, ಚಿತ್ರವಂತವಾದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರವಾದ, ಜಿಂಕೆ ಹಾಗೂ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಾಲ್ಯವತಿ ನದಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ನಗರದಿಂದ ಬಂದ ವಿಯೋಗದ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು.
thumb|ಸಪ್ತಪಞ್ಚಾಶಃ ಸರ್ಗಃ ಶ್ರೂಯತಾಮ್|center ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯರಾಮಾಯಣೇ ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಣ್ಡೇ ಸಪ್ತಪಞ್ಚಾಶಃ ಸರ್ಗಃ ॥೨-
ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಐವತ್ತೇಳನೆಯ ಸರ್ಗವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
ಕಥಯಿತ್ವಾ ಸುದುಹ್ಖ ಆರ್ತಃ ಸುಮನ್ತ್ರೇಣ ಚಿರಮ್ ಸಹ । ರಾಮೇ ದಕ್ಷಿಣ ಕೂಲಸ್ಥೇ ಜಗಾಮ ಸ್ವ ಗೃಹಮ್ ಗುಹಃ ॥೨-೫೭-
ಬಹು ಸಮಯ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸುಮಂತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ನಂತರ, ರಾಮನು ದಕ್ಷಿಣ ದಂಡೆಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಗುಹನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.
ಭರದ್ವಾಜಾಭಿಗಮನಮ್ ಪ್ರಯಾಗೇ ಚ ಸಹಾಸನಮ್ । ಆಗಿರೇರ್ಗಮನಮ್ ತೇಷಾಮ್ ತತ್ರಸ್ಥೈರಭಿಲಕ್ಷಿತಮ್ ॥೨-೫೭-
ಭರದ್ವಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ಅವರ ವಾಸ, ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಹಾರುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು ಗಮನಿಸಿದರು.
ಅನುಜ್ಞಾತಃ ಸುಮನ್ತ್ರಃ ಅಥ ಯೋಜಯಿತ್ವಾ ಹಯ ಉತ್ತಮಾನ್ । ಅಯೋಧ್ಯಾಮ್ ಏವ ನಗರೀಮ್ ಪ್ರಯಯೌ ಗಾಢ ದುರ್ಮನಾಃ ॥೨-೫೭-
ಅನುವಾದನೆ ಪಡೆದ ನಂತರ, ಸುಮಂತ್ರನು ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ದುಃಖದಿಂದ, ಅಯೋಧ್ಯೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.
ಸ ವನಾನಿ ಸುಗನ್ಧೀನಿ ಸರಿತಃ ಚ ಸರಾಮ್ಸಿ ಚ । ಪಶ್ಯನ್ನ್ ಅತಿಯಯೌ ಶೀಘ್ರಮ್ ಗ್ರಾಮಾಣಿ ನಗರಾಣಿ ಚ ॥೨-೫೭-
ಅವನು ಸುಗಂಧಭರಿತವಾದ ಕಾಡುಗಳು, ನದಿಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳು ಮತ್ತು ನಗರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗಿದನು.
ತತಃ ಸಾಯ ಅಹ್ನ ಸಮಯೇ ತೃತೀಯೇ ಅಹನಿ ಸಾರಥಿಃ । ಅಯೋಧ್ಯಾಮ್ ಸಮನುಪ್ರಾಪ್ಯ ನಿರಾನನ್ದಾಮ್ ದದರ್ಶ ಹ ॥೨-೫೭-
ಮೂರನೇ ದಿನದ ಸಂಜೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಾರಥಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ತಲುಪಿ, ಆ ಊರು ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.
ಸ ಶೂನ್ಯಾಮ್ ಇವ ನಿಹ್ಶಬ್ದಾಮ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಮ ದುರ್ಮನಾಃ । ಸುಮನ್ತ್ರಃ ಚಿನ್ತಯಾಮ್ ಆಸ ಶೋಕ ವೇಗ ಸಮಾಹತಃ ॥೨-೫೭-
ಆ ಊರು ಖಾಲಿಯಾಗಿಯೂ, ಮೌನವಾಗಿಯೂ ಕಂಡಾಗ, ಸುಮಂತ್ರನು ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ಆಳಾಗಿ ಯೋಚನೆಮಾಡಿದನು.
ಕಚ್ಚಿನ್ ನ ಸಗಜಾ ಸಾಶ್ವಾ ಸಜನಾ ಸಜನ ಅಧಿಪಾ । ರಾಮ ಸಮ್ತಾಪ ದುಹ್ಖೇನ ದಗ್ಧಾ ಶೋಕ ಅಗ್ನಿನಾ ಪುರೀ ॥೨-೫೭-
ಈ ಊರು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಜನರು ಮತ್ತು ಅವರ ನಾಯಕರು ಎಲ್ಲರೂ ರಾಮನ ದುಃಖದಿಂದ ಶೋಕದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಆತನು ಯೋಚಿಸಿದನು.
ಇತಿ ಚಿನ್ತಾ ಪರಃ ಸೂತಃ ವಾಜಿಭಿಃ ಶ್ರೀಘ್ರಪಾತಿಭಿಃ । ನಗರದ್ವಾರಮಾಸಾದ್ಯ ತ್ವರಿತಃ ಪ್ರವಿವೇಶ ಹ ॥೨-೫೭-
ಹೀಗೆ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಾರಥಿ, ತನ್ನ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಗರದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ಸುಮನ್ತ್ರಮ್ ಅಭಿಯಾನ್ತಮ್ ತಮ್ ಶತಶೋ ಅಥ ಸಹಸ್ರಶಃ । ಕ್ವ ರಾಮೈತಿ ಪೃಚ್ಚನ್ತಃ ಸೂತಮ್ ಅಭ್ಯದ್ರವನ್ ನರಾಃ ॥೨-೫೭-
ಸೂಮಂತ್ರನು ಒಳಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನೂರಾರು ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಅವನತ್ತ ಓಡಿ ಬಂದು, 'ರಾಮನು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ತೇಷಾಮ್ ಶಶಮ್ಸ ಗಙ್ಗಾಯಾಮ್ ಅಹಮ್ ಆಪೃಚ್ಚ್ಯ ರಾಘವಮ್ । ಅನುಜ್ಞಾತಃ ನಿವೃತ್ತಃ ಅಸ್ಮಿ ಧಾರ್ಮಿಕೇಣ ಮಹಾತ್ಮನಾ ॥೨-೫೭-
ಅವರಿಗೆ ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಗಂಗೆಯ ಬಳಿ ರಾಮನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದೇನೆ.'
ತೇ ತೀರ್ಣಾಇತಿ ವಿಜ್ಞಾಯ ಬಾಷ್ಪ ಪೂರ್ಣ ಮುಖಾ ಜನಾಃ । ಅಹೋ ಧಿಗ್ ಇತಿ ನಿಶ್ಶ್ವಸ್ಯ ಹಾ ರಾಮ ಇತಿ ಚ ಚುಕ್ರುಶುಃ ॥೨-೫೭-
ಅವರು ಗಂಗೆಯನ್ನು ದಾಟಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿದು, ಜನರು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮುಖ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು, 'ಅಯ್ಯೋ! ಹಾಯ್!' ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ 'ಹಾಯ್ ರಾಮಾ!' ಎಂದು ಅಳಿದರು.