ತತೋ ಹಲಹಲಾಶಬ್ದೋ ಜಜ್ಞೇ ರಾಮಸ್ಯ ಪೃಷ್ಠತಃ। ನರಾಣಾಂ ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ರಾಜಾನಂ ಸೀದನ್ತಂ ಭೃಶದುಃಖಿತಮ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಹಿಂದೆ ಭಾರೀ ಗದ್ದಲದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬಂತು. ಜನರು ರಾಜನನ್ನು ಬಹಳ ದುಃಖದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿದರು.
ಹಾ ರಾಮೇತಿ ಜನಾಃ ಕೇಚಿದ್ ರಾಮಮಾತೇತಿ ಚಾಪರೇ। ಅನ್ತಃಪುರಸಮೃದ್ಧಂ ಚ ಕ್ರೋಶನ್ತಂ ಪರ್ಯದೇವಯನ್
ಕೆಲವರು 'ಹಾಯ್ ರಾಮಾ!' ಎಂದು ಅಳಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು 'ರಾಮನ ತಾಯಿ!' ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಅರಮನೆಯೊಳಗಿನ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ, ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಗಿದರು.
ಅನ್ವೀಕ್ಷಮಾಣೋ ರಾಮಸ್ತು ವಿಷಣ್ಣಂ ಭ್ರಾನ್ತಚೇತಸಮ್। ರಾಜಾನಂ ಮಾತರಂ ಚೈವ ದದರ್ಶಾನುಗತೌ ಪಥಿ
ರಾಮನು ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದಾಗ, ತನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವ ತಂದೆಯನ್ನೂ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಕಂಡನು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.
ಪದಾತಿನೌ ಚ ಯಾನಾರ್ಹಾವದುಃಖಾರ್ಹೌ ಸುಖೋಚಿತೌ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಂಚೋದಯಾಮಾಸ ಶೀಘ್ರಂ ಯಾಹೀತಿ ಸಾರಥಿಮ್
ಸೌಖ್ಯಕ್ಕೆ ಹವಣಿಸಿದ, ಈಗ ಪಾದಚಾರಿ ಆಗಿ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ತಾಯಿತಂದೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಮನು ಸಾರಥಿಯನ್ನು 'ಬೇಗ ಹೋಗು' ಎಂದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದನು.
ನಹಿ ತತ್ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರೋ ದುಃಖಜಂ ದರ್ಶನಂ ಪಿತುಃ। ಮಾತುಶ್ಚ ಸಹಿತುಂ ಶಕ್ತಸ್ತೋತ್ತ್ರೈರ್ನುನ್ನ ಇವ ದ್ವಿಪಃ
ಆ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನು ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ದುಃಖಭರಿತ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಹಿಸಲಾರದೆ, ಹೊಡೆತದಿಂದ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುವ ಆನೆಗೆ ಹೋಲಿದನು.
ಪ್ರತ್ಯಗಾರಮಿವಾಯಾನ್ತೀ ಸವತ್ಸಾ ವತ್ಸಕಾರಣಾತ್। ಬದ್ಧವತ್ಸಾ ಯಥಾ ಧೇನೂ ರಾಮಮಾತಾಭ್ಯಧಾವತ
ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ ಹಸುವು ತನ್ನ ಕರುವಿಗಾಗಿ ಓಡುವಂತೆ, ರಾಮನ ತಾಯಿಯೂ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿಬಂದಳು.
ತಥಾ ರುದನ್ತೀಂ ಕೌಸಲ್ಯಾಂ ರಥಂ ತಮನುಧಾವತೀಮ್। ಕ್ರೋಶನ್ತೀಂ ರಾಮ ರಾಮೇತಿ ಹಾ ಸೀತೇ ಲಕ್ಷ್ಮಣೇತಿ ಚ
ಹೀಗಾಗಿ, ಕೌಸಲ್ಯಾ ಅಳುತ್ತಾ, ಆ ರಥವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ, 'ರಾಮಾ! ಹಾಯ್ ಸೀತೆ! ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ!' ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಓಡಿದಳು.
ರಾಮಲಕ್ಷ್ಮಣಸೀತಾರ್ಥಂ ಸ್ರವನ್ತೀಂ ವಾರಿ ನೇತ್ರಜಮ್। ಅಸಕೃತ್ ಪ್ರೈಕ್ಷತ ಸ ತಾಂ ನೃತ್ಯನ್ತೀಮಿವ ಮಾತರಮ್
ರಾಮ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮತ್ತು ಸೀತೆಯಿಗಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಾ, ದುಃಖದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ತಿಷ್ಠೇತಿ ರಾಜಾ ಚುಕ್ರೋಶ ಯಾಹಿ ಯಾಹೀತಿ ರಾಘವಃ। ಸುಮನ್ತ್ರಸ್ಯ ಬಭೂವಾತ್ಮಾ ಚಕ್ರಯೋರಿವ ಚಾನ್ತರಾ
ರಾಜನು 'ನಿಲ್ಲು!' ಎಂದು ಕೂಗಿದನು, ಆದರೆ ರಾಘವನು 'ಹೋಗು, ಹೋಗು!' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಸುಮಂತ್ರನ ಮನಸ್ಸು ಇಬ್ಬರ ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಂತಾಯಿತು.
ನಾಶ್ರೌಷಮಿತಿ ರಾಜಾನಮುಪಾಲಬ್ಧೋಽಪಿ ವಕ್ಷ್ಯಸಿ। ಚಿರಂ ದುಃಖಸ್ಯ ಪಾಪಿಷ್ಠಮಿತಿ ರಾಮಸ್ತಮಬ್ರವೀತ್
ರಾಮನು ಅವನಿಗೆ, 'ರಾಜನು ಗದರಿಸಿದರೂ, ನೀನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳು; ಯಾಕಂದರೆ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ದುಃಖವೇ ದೊಡ್ಡ ಪಾಪ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಸ ರಾಮಸ್ಯ ವಚಃ ಕುರ್ವನ್ನನುಜ್ಞಾಪ್ಯ ಚ ತಂ ಜನಮ್। ವ್ರಜತೋಽಪಿ ಹಯಾನ್ ಶೀಘ್ರಂ ಚೋದಯಾಮಾಸ ಸಾರಥಿಃ
ರಾಮನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಜನರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಸಾರಥಿಯು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಸಿದನು.
ನ್ಯವರ್ತತ ಜನೋ ರಾಜ್ಞೋ ರಾಮಂ ಕೃತ್ವಾ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಮ್। ಮನಸಾಪ್ಯಾಶುವೇಗೇನ ನ ನ್ಯವರ್ತತ ಮಾನುಷಮ್
ಜನರು ರಾಮನನ್ನು ಸುತ್ತಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಭಾವೋದ್ರೇಕದಿಂದ, ರಾಮನನ್ನು ಬಿಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಯಮಿಚ್ಛೇತ್ ಪುನರಾಯಾತಂ ನೈನಂ ದೂರಮನುವ್ರಜೇತ್। ಇತ್ಯಮಾತ್ಯಾ ಮಹಾರಾಜಮೂಚುರ್ದಶರಥಂ ವಚಃ
ಅಮಾತ್ಯರು ಮಹಾರಾಜ ದಶರಥನಿಗೆ, 'ನೀನು ಅವನು ಮತ್ತೆ ಬರುವುದನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಯಾರೂ ದೂರವರೆಗೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಬಾರದು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ತೇಷಾಂ ವಚಃ ಸರ್ವಗುಣೋಪಪನ್ನಃ ಪ್ರಸ್ವಿನ್ನಗಾತ್ರಃ ಪ್ರವಿಷಣ್ಣರೂಪಃ। ನಿಶಮ್ಯ ರಾಜಾ ಕೃಪಣಃ ಸಭಾರ್ಯೋ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಸ್ತಂ ಸುತಮೀಕ್ಷಮಾಣಃ
ಅವರ ಸದುಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ರಾಜನು, ಬೆವರುತ್ತಾ, ದುಃಖದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು, ಮಗನನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
thumb|ಏಕಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ಶ್ರೂಯತಾಮ್|center ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯರಾಮಾಯಣೇ ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಣ್ಡೇ ಏಕಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ॥೨-
ಈಗ ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿರಾಮಾಯಣದ ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಂಡದ ನಲವತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
ತಸ್ಮಿಂಸ್ತು ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರೇ ನಿಷ್ಕ್ರಾಮತಿ ಕೃತಾಞ್ಜಲೌ। ಆರ್ತಶಬ್ದೋ ಹಿ ಸಂಜಜ್ಞೇ ಸ್ತ್ರೀಣಾಮನ್ತಃಪುರೇ ಮಹಾನ್
ಆ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಹೊರಟಾಗ, ಅರಮನೆಯೊಳಗಿನ ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಭಾರೀ ಆಕ್ರಂದನ ಕೇಳಿಬಂತು.
ಅನಾಥಸ್ಯ ಜನಸ್ಯಾಸ್ಯ ದುರ್ಬಲಸ್ಯ ತಪಸ್ವಿನಃ। ಯೋ ಗತಿಃ ಶರಣಂ ಚಾಸೀತ್ ಸ ನಾಥಃ ಕ್ವ ನು ಗಚ್ಛತಿ
ಈ ಅನಾಥ, ದುರ್ಬಲ, ತಪಸ್ವಿಗಳಾದ ಜನರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನಾದವನು, ಈಗ ಆ ರಕ್ಷಕನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?
ನ ಕ್ರುಧ್ಯತ್ಯಭಿಶಸ್ತೋಽಪಿ ಕ್ರೋಧನೀಯಾನಿ ವರ್ಜಯನ್। ಕ್ರುದ್ಧಾನ್ ಪ್ರಸಾದಯನ್ ಸರ್ವಾನ್ ಸಮದುಃಖಃ ಕ್ವ ಗಚ್ಛತಿ
ಅವನನ್ನು ಅಪಮಾನಿಸಿದರೂ ಅವನು ಕೋಪಗೊಂಡಿಲ್ಲ, ಕೋಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟ, ಕೋಪಗೊಂಡವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ, ಎಲ್ಲರ ದುಃಖವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡವನು, ಇಂತಹವನು ಈಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?
ಕೌಸಲ್ಯಾಯಾಂ ಮಹಾತೇಜಾ ಯಥಾ ಮಾತರಿ ವರ್ತತೇ। ತಥಾ ಯೋ ವರ್ತತೇಽಸ್ಮಾಸು ಮಹಾತ್ಮಾ ಕ್ವ ನು ಗಚ್ಛತಿ
ಕೌಸಲ್ಯೆಯ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಗೋ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೂ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಇವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಕೈಕೇಯ್ಯಾ ಕ್ಲಿಶ್ಯಮಾನೇನ ರಾಜ್ಞಾ ಸಂಚೋದಿತೋ ವನಮ್। ಪರಿತ್ರಾತಾ ಜನಸ್ಯಾಸ್ಯ ಜಗತಃ ಕ್ವ ನು ಗಚ್ಛತಿ
ಕೈಕೇಯಿಯ ತೊಂದರೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ರಾಜನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಈ ಜನರಿಗೂ, ಈ ಲೋಕಕ್ಕೂ ರಕ್ಷಕನಾದವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಹೋ ನಿಶ್ಚೇತನೋ ರಾಜಾ ಜೀವಲೋಕಸ್ಯ ಸಂಕ್ಷಯಮ್। ಧರ್ಮ್ಯಂ ಸತ್ಯವ್ರತಂ ರಾಮಂ ವನವಾಸೇ ಪ್ರವತ್ಸ್ಯತಿ
ಅಯ್ಯೋ, ರಾಜನು ಬುದ್ಧಿಹೀನನಾಗಿ, ಜೀವಿಗಳ ಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲ ನಾಶದ ಕಡೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನೂ, ಸತ್ಯವ್ರತನೂ ಆದ ರಾಮನನ್ನು ಅರಣ್ಯವಾಸಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಇತಿ ಸರ್ವಾ ಮಹಿಷ್ಯಸ್ತಾ ವಿವತ್ಸಾ ಇವ ಧೇನವಃ। ರುರುದುಶ್ಚೈವ ದುಃಖಾರ್ತಾಃ ಸಸ್ವರಂ ಚ ವಿಚುಕ್ರುಶುಃ
ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜಮಹಿಷಿಯರು, ಮರಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಸುವಿನಂತಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ, ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು.
ಸ ತಮನ್ತಃಪುರೇ ಘೋರಮಾರ್ತಶಬ್ದಂ ಮಹೀಪತಿಃ। ಪುತ್ರಶೋಕಾಭಿಸಂತಪ್ತಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಚಾಸೀತ್ ಸುದುಃಖಿತಃ
ಮಗನಿಗಾಗಿ ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜನು, ಆ ಭಯಾನಕ ಅಳುವಿನ ಶಬ್ದವನ್ನು ಅಂತರ್ಯಣದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ, ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು.
ನಾಗ್ನಿಹೋತ್ರಾಣ್ಯಹೂಯನ್ತ ನಾಪಚನ್ ಗೃಹಮೇಧಿನಃ। ಅಕುರ್ವನ್ ನ ಪ್ರಜಾಃ ಕಾರ್ಯಂ ಸೂರ್ಯಶ್ಚಾನ್ತರಧೀಯತ
ಯಾರೂ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಮನೆಯವರು ಅನ್ನವನ್ನು ಬೇಯಿಸಲಿಲ್ಲ, ಜನರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಸೂರ್ಯನೂ ಕೂಡ ಅಡಗಿಹೋದನು.
ವ್ಯಸೃಜನ್ ಕವಲಾನ್ ನಾಗಾ ಗಾವೋ ವತ್ಸಾನ್ ನ ಪಾಯಯನ್। ಪುತ್ರಾಂ ಪ್ರಥಮಜಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಜನನೀ ನಾಭ್ಯನನ್ದತ
ಆನೆಗಳು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಆಹಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟವು, ಹಸುಗಳು ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಹಾಲು ಕುಡಿಸಲಿಲ್ಲ, ತಾಯಂದಿರು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಮಗುವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಸಂತೋಷಪಡಲಿಲ್ಲ.
ತ್ರಿಶಙ್ಕುರ್ಲೋಹಿತಾಙ್ಗಶ್ಚ ಬೃಹಸ್ಪತಿಬುಧಾವಪಿ। ದಾರುಣಾಃ ಸೋಮಮಭ್ಯೇತ್ಯ ಗ್ರಹಾಃ ಸರ್ವೇ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಾಃ
ತ್ರಿಶಂಕು, ಲೋಹಿತಾಂಗ, ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಬುಧ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಠಿಣ ಗ್ರಹಗಳು ಸೋಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದವು.
ನಕ್ಷತ್ರಾಣಿ ಗತಾರ್ಚೀಂಷಿ ಗ್ರಹಾಶ್ಚ ಗತತೇಜಸಃ। ವಿಶಾಖಾಶ್ಚ ಸಧೂಮಾಶ್ಚ ನಭಸಿ ಪ್ರಚಕಾಶಿರೇ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಹೊಳಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವು, ಗ್ರಹಗಳು ಪ್ರಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಹೋದವು, ವಿಷಾಖಾ ಕೂಡ ಧೂಮದೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ಕಾಲಿಕಾನಿಲವೇಗೇನ ಮಹೋದಧಿರಿವೋತ್ಥಿತಃ। ರಾಮೇ ವನಂ ಪ್ರವ್ರಜಿತೇ ನಗರಂ ಪ್ರಚಚಾಲ ತತ್
ರಾಮನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ, ಕಪ್ಪು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಉಕ್ಕಿದ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಂತೆ ನಗರವು ಕಂಪಿತವಾಯಿತು.
ದಿಶಃ ಪರ್ಯಾಕುಲಾಃ ಸರ್ವಾಸ್ತಿಮಿರೇಣೇವ ಸಂವೃತಾಃ। ನ ಗ್ರಹೋ ನಾಪಿ ನಕ್ಷತ್ರಂ ಪ್ರಚಕಾಶೇ ನ ಕಿಂಚನ
ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಗೊಂದಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಂತಾಯಿತು; ಯಾವ ಗ್ರಹವೂ, ಯಾವ ನಕ್ಷತ್ರವೂ, ಮತ್ತೇನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಅಕಸ್ಮಾನ್ನಾಗರಃ ಸರ್ವೋ ಜನೋ ದೈನ್ಯಮುಪಾಗಮತ್। ಆಹಾರೇ ವಾ ವಿಹಾರೇ ವಾ ನ ಕಶ್ಚಿದಕರೋನ್ಮನಃ
ಅಚಾನಕ್ ನಗರವಾಸಿಗಳೆಲ್ಲ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು; ಆಹಾರವನ್ನೋ, ವಿನೋದವನ್ನೋ ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.