ಪುತ್ರಶೋಕಂ ಯಥಾ ನರ್ಚ್ಛೇತ್ ತ್ವಯಾ ಪೂಜ್ಯೇನ ಪೂಜಿತಾ। ಮಾಂ ಹಿ ಸಂಚಿನ್ತಯನ್ತೀ ಸಾ ತ್ವಯಿ ಜೀವೇತ್ ತಪಸ್ವಿನೀ
ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ನೀನು, ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಮಗನ ದುಃಖದಿಂದ ಅವಳು ನಾಶವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾಳೆ.
ಇಮಾಂ ಮಹೇನ್ದ್ರೋಪಮ ಜಾತಗರ್ಧಿನೀಂ ತಥಾ ವಿಧಾತುಂ ಜನನೀಂ ಮಮಾರ್ಹಸಿ। ಯಥಾ ವನಸ್ಥೇ ಮಯಿ ಶೋಕಕರ್ಶಿತಾ ನ ಜೀವಿತಂ ನ್ಯಸ್ಯ ಯಮಕ್ಷಯಂ ವ್ರಜೇತ್
ಇಂದ್ರನ ಪತ್ನಿಯಂತೆ ಗೌರವಪಾತ್ರಳಾದ, ಈಗ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೀನು ಹಾಗೆ ಕಾಯಬೇಕು. ನಾನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಅವಳು ದುಃಖದಿಂದ ಜೀವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
thumb|ಏಕೋನಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ಶ್ರೂಯತಾಮ್|center ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯರಾಮಾಯಣೇ ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಣ್ಡೇ ಏಕೋನಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ॥೨-
ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ, ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಂಡದ ಮுப்பತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
ರಾಮಸ್ಯ ತು ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮುನಿವೇಷಧರಂ ಚ ತಮ್। ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ಸಹ ಭಾರ್ಯಾಭೀ ರಾಜಾ ವಿಗತಚೇತನಃ
ರಾಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಮುನಿವೇಷದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.
ನೈನಂ ದುಃಖೇನ ಸಂತಪ್ತಃ ಪ್ರತ್ಯವೈಕ್ಷತ ರಾಘವಮ್। ನ ಚೈನಮಭಿಸಮ್ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರತ್ಯಭಾಷತ ದುರ್ಮನಾಃ
ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲಿದ ರಾಜನು ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ನೋಡಿದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಮಂಕಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಸ ಮುಹೂರ್ತಮಿವಾಸಂಜ್ಞೋ ದುಃಖಿತಶ್ಚ ಮಹೀಪತಿಃ। ವಿಲಲಾಪ ಮಹಾಬಾಹೂ ರಾಮಮೇವಾನುಚಿನ್ತಯನ್
ಅಲ್ಪ ಸಮಯ ರಾಜನು ಅಚೇತನನಾಗಿ, ಮಹಾಬಾಹುವಾದವನು ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ರಾಮನನ್ನೇ ನೆನೆಸಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತನು.
ಮನ್ಯೇ ಖಲು ಮಯಾ ಪೂರ್ವಂ ವಿವತ್ಸಾ ಬಹವಃ ಕೃತಾಃ। ಪ್ರಾಣಿನೋ ಹಿಂಸಿತಾ ವಾಪಿ ತನ್ಮಾಮಿದಮುಪಸ್ಥಿತಮ್
ನಾನು ಹಿಂದೆ ಬಹಳ ಹಸುವಿನ ಕಂದಿಗಳನ್ನು ತಾಯಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ್ದೇನೋ ಅಥವಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ್ದೇನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನನಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ದುಃಖ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂತು.
ನ ತ್ವೇವಾನಾಗತೇ ಕಾಲೇ ದೇಹಾಚ್ಚ್ಯವತಿ ಜೀವಿತಮ್। ಕೈಕೇಯ್ಯಾ ಕ್ಲಿಶ್ಯಮಾನಸ್ಯ ಮೃತ್ಯುರ್ಮಮ ನ ವಿದ್ಯತೇ
ಆದರೂ, ಸಮಯ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವು ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೈಕೆಯಿಯು ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟರೂ, ನನಗೆ ಸಾವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ಯೋಽಹಂ ಪಾವಕಸಂಕಾಶಂ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಪುರತಃ ಸ್ಥಿತಮ್। ವಿಹಾಯ ವಸನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮೇ ತಾಪಸಾಚ್ಛಾದಮಾತ್ಮಜಮ್
ನಾನು ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದೇ ನಿಂತಿರುವಂತೆ, ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಸುಂದರವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಪಸ್ವಿಯ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಏಕಸ್ಯಾಃ ಖಲು ಕೈಕೇಯ್ಯಾಃ ಕೃತೇಽಯಂ ಖಿದ್ಯತೇ ಜನಃ। ಸ್ವಾರ್ಥೇ ಪ್ರಯತಮಾನಾಯಾಃ ಸಂಶ್ರಿತ್ಯ ನಿಕೃತಿಂ ತ್ವಿಮಾಮ್
ಈ ಎಲ್ಲ ಜನರು ಕೇವಲ ಆ ಕೈಕೇಯಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಮೋಸವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದಾಳೆ.
ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ವಚನಂ ಬಾಷ್ಪೇಣ ವಿಹತೇನ್ದ್ರಿಯಃ। ರಾಮೇತಿ ಸಕೃದೇವೋಕ್ತ್ವಾ ವ್ಯಾಹರ್ತುಂ ನ ಶಶಾಕ ಸಃ
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅತಿಯಾದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ನಿಭಾಯಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು 'ರಾಮ' ಎಂದು ಒಂದೇ ಸಲ ಹೇಳಿ, ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಜ್ಞಾಂ ತು ಪ್ರತಿಲಭ್ಯೈವ ಮುಹೂರ್ತಾತ್ ಸ ಮಹೀಪತಿಃ। ನೇತ್ರಾಭ್ಯಾಮಶ್ರುಪೂರ್ಣಾಭ್ಯಾಂ ಸುಮನ್ತ್ರಮಿದಮಬ್ರವೀತ್
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅರಸನು ಚೇತನವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸುಮಂತ್ರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಔಪವಾಹ್ಯಂ ರಥಂ ಯುಕ್ತ್ವಾ ತ್ವಮಾಯಾಹಿ ಹಯೋತ್ತಮೈಃ। ಪ್ರಾಪಯೈನಂ ಮಹಾಭಾಗಮಿತೋ ಜನಪದಾತ್ ಪರಮ್
ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ರಥವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊ. ಈ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಊರಿನಿಂದ ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು.
ಏವಂ ಮನ್ಯೇ ಗುಣವತಾಂ ಗುಣಾನಾಂ ಫಲಮುಚ್ಯತೇ। ಪಿತ್ರಾ ಮಾತ್ರಾ ಚ ಯತ್ಸಾಧುರ್ವೀರೋ ನಿರ್ವಾಸ್ಯತೇ ವನಮ್
ಗುಣವಂತರಿಗೆ ಇದು ಅವರ ಗುಣಗಳ ಫಲವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ—ತಂದೆ ತಾಯಿಯೇ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ವೀರನನ್ನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
ರಾಜ್ಞೋ ವಚನಮಾಜ್ಞಾಯ ಸುಮನ್ತ್ರಃ ಶೀಘ್ರವಿಕ್ರಮಃ। ಯೋಜಯಿತ್ವಾ ಯಯೌ ತತ್ರ ರಥಮಶ್ವೈರಲಂಕೃತಮ್
ಅರಸನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸುಮಂತ್ರನು, ವೇಗವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ರಥವನ್ನು ಕುದುರೆಗಳಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು.
ತಂ ರಥಂ ರಾಜಪುತ್ರಾಯ ಸೂತಃ ಕನಕಭೂಷಿತಮ್। ಆಚಚಕ್ಷೇಽಞ್ಜಲಿಂ ಕೃತ್ವಾ ಯುಕ್ತಂ ಪರಮವಾಜಿಭಿಃ
ಆ ಸಾರುಥಿ, ಚಿನ್ನದ ಅಲಂಕಾರವಿರುವ, ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ ರಥವನ್ನು ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು ತಿಳಿಸಿದನು.
ರಾಜಾ ಸತ್ವರಮಾಹೂಯ ವ್ಯಾಪೃತಂ ವಿತ್ತಸಂಚಯೇ। ಉವಾಚ ದೇಶಕಾಲಜ್ಞೋ ನಿಶ್ಚಿತಂ ಸರ್ವತಃ ಶುಚಿಃ
ಅರಸು ತುರ್ತಾಗಿ ಧನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದವನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಸಮಯಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ, ಸದಾ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ವಾಸಾಂಸಿ ಚ ವರಾರ್ಹಾಣಿ ಭೂಷಣಾನಿ ಮಹಾನ್ತಿ ಚ। ವರ್ಷಾಣ್ಯೇತಾನಿ ಸಂಖ್ಯಾಯ ವೈದೇಹ್ಯಾಃ ಕ್ಷಿಪ್ರಮಾನಯ
ವೈದೇಹಿಗೆ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಂದುಕೊ.
ನರೇನ್ದ್ರೇಣೈವಮುಕ್ತಸ್ತು ಗತ್ವಾ ಕೋಶಗೃಹಂ ತತಃ। ಪ್ರಾಯಚ್ಛತ್ ಸರ್ವಮಾಹೃತ್ಯ ಸೀತಾಯೈ ಕ್ಷಿಪ್ರಮೇವ ತತ್
ಅರಸನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಕೋಶದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಂದು, ಶೀಘ್ರವೇ ಸೀತೆಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ಸಾ ಸುಜಾತಾ ಸುಜಾತಾನಿ ವೈದೇಹೀ ಪ್ರಸ್ಥಿತಾ ವನಮ್। ಭೂಷಯಾಮಾಸ ಗಾತ್ರಾಣಿ ತೈರ್ವಿಚಿತ್ರೈರ್ವಿಭೂಷಣೈಃ
ಆ ಸುಜಾತೆ ವೈದೇಹಿ, ಆ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಸುಂದರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು.
ವ್ಯರಾಜಯತ ವೈದೇಹೀ ವೇಶ್ಮ ತತ್ ಸುವಿಭೂಷಿತಾ। ಉದ್ಯತೋಂಽಶುಮತಃ ಕಾಲೇ ಖಂ ಪ್ರಭೇವ ವಿವಸ್ವತಃ
ಹೀಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ವೈದೇಹಿ ಆ ಮನೆಗೆ ಹೊಳೆಯು ತಂದಳು, ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೆ.
ತಾಂ ಭುಜಾಭ್ಯಾಂ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ಶ್ವಶ್ರೂರ್ವಚನಮಬ್ರವೀತ್। ಅನಾಚರನ್ತೀಂ ಕೃಪಣಂ ಮೂರ್ಧ್ನ್ಯುಪಾಘ್ರಾಯ ಮೈಥಿಲೀಮ್
ಅವಳ ಅತ್ತೆಯು, ಮೈಥಿಲಿಯನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತಲೆಮೇಲೆ ಮುದ್ದಿಟ್ಟು, ಅಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಅಸತ್ಯಃ ಸರ್ವಲೋಕೇಽಸ್ಮಿನ್ ಸತತಂ ಸತ್ಕೃತಾಃ ಪ್ರಿಯೈಃ। ಭರ್ತಾರಂ ನಾನುಮನ್ಯನ್ತೇ ವಿನಿಪಾತಗತಂ ಸ್ತ್ರಿಯಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರು ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಿಯಜನರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ಪತಿಗಳು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲ.
ಏಷ ಸ್ವಭಾವೋ ನಾರೀಣಾಮನುಭೂಯ ಪುರಾ ಸುಖಮ್। ಅಲ್ಪಾಮಪ್ಯಾಪದಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ದುಷ್ಯನ್ತಿ ಪ್ರಜಹತ್ಯಪಿ
ಹೆಂಗಸರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹೀಗಾಗಿದೆ—ಒಮ್ಮೆ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ದುಃಖ ಬಂದರೂ ಕೂಡ, ಅವರು ತಮ್ಮವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಅಸತ್ಯಶೀಲಾ ವಿಕೃತಾ ದುರ್ಗಾ ಅಹೃದಯಾಃ ಸದಾ। ಅಸತ್ಯಃ ಪಾಪಸಂಕಲ್ಪಾಃ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವಿರಾಗಿಣಃ
ಹೆಂಗಸರು ಸದಾ ಅಸತ್ಯವಂತರು, ಚಂಚಲರು, ಕಠೋರ ಹೃದಯದವರು, ಕ್ರೂರರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಪಾಪದತ್ತ, ಪ್ರೀತಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ.
ನ ಕುಲಂ ನ ಕೃತಂ ವಿದ್ಯಾ ನ ದತ್ತಂ ನಾಪಿ ಸಂಗ್ರಹಃ। ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಗೃಹ್ಣಾತಿ ಹೃದಯಮನಿತ್ಯಹೃದಯಾ ಹಿ ತಾಃ
ಕುಟುಂಬ, ಸದುಪಾಯ, ವಿದ್ಯೆ, ದಾನ, ಪ್ರೀತಿ—ಯಾವುದೂ ಹೆಂಗಸರ ಹೃದಯವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ.
ಸಾಧ್ವೀನಾಂ ತು ಸ್ಥಿತಾನಾಂ ತು ಶೀಲೇ ಸತ್ಯೇ ಶ್ರುತೇ ಸ್ಥಿತೇ। ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಪವಿತ್ರಂ ಪರಮಂ ಪತಿರೇಕೋ ವಿಶಿಷ್ಯತೇ
ಗುಣದಲ್ಲಿಯೂ, ಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ, ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ಸತ್ಪತ್ನಿಯರಿಗೆ, ಪತಿ ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರನು ಮತ್ತು ದೇವರಂತೆ ಎತ್ತಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವನು.
ಸ ತ್ವಯಾ ನಾವಮನ್ತವ್ಯಃ ಪುತ್ರಃ ಪ್ರವ್ರಾಜಿತೋ ವನಮ್। ತವ ದೇವಸಮಸ್ತ್ವೇಷ ನಿರ್ಧನಃ ಸಧನೋಽಪಿ ವಾ
ನಿನ್ನ ಮಗನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರೂ, ಅವನು ಧನವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಬಡವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ನಿನಗೆ ದೇವರಂತೆಯೇ. ಅವನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು.
ವಿಜ್ಞಾಯ ವಚನಂ ಸೀತಾ ತಸ್ಯಾ ಧರ್ಮಾರ್ಥಸಂಹಿತಮ್। ಕೃತ್ವಾಞ್ಜಲಿಮುವಾಚೇದಂ ಶ್ವಶ್ರೂಮಭಿಮುಖೇ ಸ್ಥಿತಾ
ಆ ಧರ್ಮಪೂರ್ಣವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ಸೀತೆಯವರು, ತಮ್ಮ ಅತ್ತೆಯ ಎದುರು ಕೈಮುಗಿದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಕರಿಷ್ಯೇ ಸರ್ವಮೇವಾಹಮಾರ್ಯಾ ಯದನುಶಾಸ್ತಿ ಮಾಮ್। ಅಭಿಜ್ಞಾಸ್ಮಿ ಯಥಾ ಭರ್ತುರ್ವರ್ತಿತವ್ಯಂ ಶ್ರುತಂ ಚ ಮೇ
ಆರ್ಯೆ, ನೀವು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಪತ್ನಿಯು ಪತಿಯೊಡನೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ.