ಪ್ರತಿಜ್ಞಾತಂ ಮಯಾ ತಾವತ್ ತ್ವಯೋಕ್ತಂ ದೇವಿ ಶೃಣ್ವತಾ। ರಾಮಂ ಯದಭಿಷೇಕಾಯ ತ್ವಮಿಹಾಗತಮಬ್ರವೀಃ
ದೇವಿ, ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನಾನು ರಾಮನ ಅಭಿಷೇಕದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ತತ್ತ್ವೇತತ್ ಸಮತಿಕ್ರಮ್ಯ ನಿರಯಂ ಗನ್ತುಮಿಚ್ಛಸಿ। ಮೈಥಿಲೀಮಪಿ ಯಾ ಹಿ ತ್ವಮೀಕ್ಷಸೇ ಚೀರವಾಸಿನೀಮ್
ಈಗ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೀರಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ, ನೀನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಮೈಥಿಲಿಯನ್ನು ಬಗ್ಗೆಯ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದಂತೆ ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ.
ಏವಂ ಬ್ರುವನ್ತಂ ಪಿತರಂ ರಾಮಃ ಸಮ್ಪ್ರಸ್ಥಿತೋ ವನಮ್। ಅವಾಕ್ಶಿರಸಮಾಸೀನಮಿದಂ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್
ತಂದೆಯು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧನಾದ ರಾಮನು ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
ಇಯಂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೌಸಲ್ಯಾ ಮಮ ಮಾತಾ ಯಶಸ್ವಿನೀ। ವೃದ್ಧಾ ಚಾಕ್ಷುದ್ರಶೀಲಾ ಚ ನ ಚ ತ್ವಾಂ ದೇವ ಗರ್ಹತೇ
ಈಕೆಯೇ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಕೌಸಲ್ಯೆ. ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆ, ಕೀರ್ತಿಶಾಲಿನಿ, ವಯಸ್ಸಾದವರು ಮತ್ತು ಉದಾತ್ತ ಸ್ವಭಾವದವರು. ದೇವಾ, ಇವಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೂಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಮಯಾ ವಿಹೀನಾಂ ವರದ ಪ್ರಪನ್ನಾಂ ಶೋಕಸಾಗರಮ್। ಅದೃಷ್ಟಪೂರ್ವವ್ಯಸನಾಂ ಭೂಯಃ ಸಮ್ಮನ್ತುಮರ್ಹಸಿ
ವರದಾ, ನನ್ನಿಂದ ವಿಯೋಗಗೊಂಡು, ದುಃಖಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ, ಮೊದಲೇ ಕಂಡಿರದ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೀನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು.
ಪುತ್ರಶೋಕಂ ಯಥಾ ನರ್ಚ್ಛೇತ್ ತ್ವಯಾ ಪೂಜ್ಯೇನ ಪೂಜಿತಾ। ಮಾಂ ಹಿ ಸಂಚಿನ್ತಯನ್ತೀ ಸಾ ತ್ವಯಿ ಜೀವೇತ್ ತಪಸ್ವಿನೀ
ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ನೀನು, ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಮಗನ ದುಃಖದಿಂದ ಅವಳು ನಾಶವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾಳೆ.
ಇಮಾಂ ಮಹೇನ್ದ್ರೋಪಮ ಜಾತಗರ್ಧಿನೀಂ ತಥಾ ವಿಧಾತುಂ ಜನನೀಂ ಮಮಾರ್ಹಸಿ। ಯಥಾ ವನಸ್ಥೇ ಮಯಿ ಶೋಕಕರ್ಶಿತಾ ನ ಜೀವಿತಂ ನ್ಯಸ್ಯ ಯಮಕ್ಷಯಂ ವ್ರಜೇತ್
ಇಂದ್ರನ ಪತ್ನಿಯಂತೆ ಗೌರವಪಾತ್ರಳಾದ, ಈಗ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೀನು ಹಾಗೆ ಕಾಯಬೇಕು. ನಾನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ ಅವಳು ದುಃಖದಿಂದ ಜೀವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
thumb|ಏಕೋನಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ಶ್ರೂಯತಾಮ್|center ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯರಾಮಾಯಣೇ ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಣ್ಡೇ ಏಕೋನಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ॥೨-
ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ, ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಂಡದ ಮுப்பತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
ರಾಮಸ್ಯ ತು ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಮುನಿವೇಷಧರಂ ಚ ತಮ್। ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ಸಹ ಭಾರ್ಯಾಭೀ ರಾಜಾ ವಿಗತಚೇತನಃ
ರಾಮನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಮುನಿವೇಷದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.
ನೈನಂ ದುಃಖೇನ ಸಂತಪ್ತಃ ಪ್ರತ್ಯವೈಕ್ಷತ ರಾಘವಮ್। ನ ಚೈನಮಭಿಸಮ್ಪ್ರೇಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರತ್ಯಭಾಷತ ದುರ್ಮನಾಃ
ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲಿದ ರಾಜನು ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ನೋಡಿದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಮಂಕಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಸ ಮುಹೂರ್ತಮಿವಾಸಂಜ್ಞೋ ದುಃಖಿತಶ್ಚ ಮಹೀಪತಿಃ। ವಿಲಲಾಪ ಮಹಾಬಾಹೂ ರಾಮಮೇವಾನುಚಿನ್ತಯನ್
ಅಲ್ಪ ಸಮಯ ರಾಜನು ಅಚೇತನನಾಗಿ, ಮಹಾಬಾಹುವಾದವನು ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ರಾಮನನ್ನೇ ನೆನೆಸಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತನು.
ಮನ್ಯೇ ಖಲು ಮಯಾ ಪೂರ್ವಂ ವಿವತ್ಸಾ ಬಹವಃ ಕೃತಾಃ। ಪ್ರಾಣಿನೋ ಹಿಂಸಿತಾ ವಾಪಿ ತನ್ಮಾಮಿದಮುಪಸ್ಥಿತಮ್
ನಾನು ಹಿಂದೆ ಬಹಳ ಹಸುವಿನ ಕಂದಿಗಳನ್ನು ತಾಯಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ್ದೇನೋ ಅಥವಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ್ದೇನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ನನಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ದುಃಖ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂತು.
ನ ತ್ವೇವಾನಾಗತೇ ಕಾಲೇ ದೇಹಾಚ್ಚ್ಯವತಿ ಜೀವಿತಮ್। ಕೈಕೇಯ್ಯಾ ಕ್ಲಿಶ್ಯಮಾನಸ್ಯ ಮೃತ್ಯುರ್ಮಮ ನ ವಿದ್ಯತೇ
ಆದರೂ, ಸಮಯ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವು ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೈಕೆಯಿಯು ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟರೂ, ನನಗೆ ಸಾವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ಯೋಽಹಂ ಪಾವಕಸಂಕಾಶಂ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಪುರತಃ ಸ್ಥಿತಮ್। ವಿಹಾಯ ವಸನೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮೇ ತಾಪಸಾಚ್ಛಾದಮಾತ್ಮಜಮ್
ನಾನು ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದೇ ನಿಂತಿರುವಂತೆ, ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಸುಂದರವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಪಸ್ವಿಯ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ಏಕಸ್ಯಾಃ ಖಲು ಕೈಕೇಯ್ಯಾಃ ಕೃತೇಽಯಂ ಖಿದ್ಯತೇ ಜನಃ। ಸ್ವಾರ್ಥೇ ಪ್ರಯತಮಾನಾಯಾಃ ಸಂಶ್ರಿತ್ಯ ನಿಕೃತಿಂ ತ್ವಿಮಾಮ್
ಈ ಎಲ್ಲ ಜನರು ಕೇವಲ ಆ ಕೈಕೇಯಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಮೋಸವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದಾಳೆ.
ಏವಮುಕ್ತ್ವಾ ತು ವಚನಂ ಬಾಷ್ಪೇಣ ವಿಹತೇನ್ದ್ರಿಯಃ। ರಾಮೇತಿ ಸಕೃದೇವೋಕ್ತ್ವಾ ವ್ಯಾಹರ್ತುಂ ನ ಶಶಾಕ ಸಃ
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅತಿಯಾದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ನಿಭಾಯಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು 'ರಾಮ' ಎಂದು ಒಂದೇ ಸಲ ಹೇಳಿ, ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಜ್ಞಾಂ ತು ಪ್ರತಿಲಭ್ಯೈವ ಮುಹೂರ್ತಾತ್ ಸ ಮಹೀಪತಿಃ। ನೇತ್ರಾಭ್ಯಾಮಶ್ರುಪೂರ್ಣಾಭ್ಯಾಂ ಸುಮನ್ತ್ರಮಿದಮಬ್ರವೀತ್
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅರಸನು ಚೇತನವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸುಮಂತ್ರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಔಪವಾಹ್ಯಂ ರಥಂ ಯುಕ್ತ್ವಾ ತ್ವಮಾಯಾಹಿ ಹಯೋತ್ತಮೈಃ। ಪ್ರಾಪಯೈನಂ ಮಹಾಭಾಗಮಿತೋ ಜನಪದಾತ್ ಪರಮ್
ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ರಥವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊ. ಈ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಊರಿನಿಂದ ದೂರದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು.
ಏವಂ ಮನ್ಯೇ ಗುಣವತಾಂ ಗುಣಾನಾಂ ಫಲಮುಚ್ಯತೇ। ಪಿತ್ರಾ ಮಾತ್ರಾ ಚ ಯತ್ಸಾಧುರ್ವೀರೋ ನಿರ್ವಾಸ್ಯತೇ ವನಮ್
ಗುಣವಂತರಿಗೆ ಇದು ಅವರ ಗುಣಗಳ ಫಲವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ—ತಂದೆ ತಾಯಿಯೇ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ವೀರನನ್ನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
ರಾಜ್ಞೋ ವಚನಮಾಜ್ಞಾಯ ಸುಮನ್ತ್ರಃ ಶೀಘ್ರವಿಕ್ರಮಃ। ಯೋಜಯಿತ್ವಾ ಯಯೌ ತತ್ರ ರಥಮಶ್ವೈರಲಂಕೃತಮ್
ಅರಸನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸುಮಂತ್ರನು, ವೇಗವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ರಥವನ್ನು ಕುದುರೆಗಳಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು.
ತಂ ರಥಂ ರಾಜಪುತ್ರಾಯ ಸೂತಃ ಕನಕಭೂಷಿತಮ್। ಆಚಚಕ್ಷೇಽಞ್ಜಲಿಂ ಕೃತ್ವಾ ಯುಕ್ತಂ ಪರಮವಾಜಿಭಿಃ
ಆ ಸಾರುಥಿ, ಚಿನ್ನದ ಅಲಂಕಾರವಿರುವ, ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ ರಥವನ್ನು ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು ತಿಳಿಸಿದನು.
ರಾಜಾ ಸತ್ವರಮಾಹೂಯ ವ್ಯಾಪೃತಂ ವಿತ್ತಸಂಚಯೇ। ಉವಾಚ ದೇಶಕಾಲಜ್ಞೋ ನಿಶ್ಚಿತಂ ಸರ್ವತಃ ಶುಚಿಃ
ಅರಸು ತುರ್ತಾಗಿ ಧನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದವನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಸಮಯಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ, ಸದಾ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ವಾಸಾಂಸಿ ಚ ವರಾರ್ಹಾಣಿ ಭೂಷಣಾನಿ ಮಹಾನ್ತಿ ಚ। ವರ್ಷಾಣ್ಯೇತಾನಿ ಸಂಖ್ಯಾಯ ವೈದೇಹ್ಯಾಃ ಕ್ಷಿಪ್ರಮಾನಯ
ವೈದೇಹಿಗೆ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಂದುಕೊ.
ನರೇನ್ದ್ರೇಣೈವಮುಕ್ತಸ್ತು ಗತ್ವಾ ಕೋಶಗೃಹಂ ತತಃ। ಪ್ರಾಯಚ್ಛತ್ ಸರ್ವಮಾಹೃತ್ಯ ಸೀತಾಯೈ ಕ್ಷಿಪ್ರಮೇವ ತತ್
ಅರಸನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಕೋಶದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಂದು, ಶೀಘ್ರವೇ ಸೀತೆಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ಸಾ ಸುಜಾತಾ ಸುಜಾತಾನಿ ವೈದೇಹೀ ಪ್ರಸ್ಥಿತಾ ವನಮ್। ಭೂಷಯಾಮಾಸ ಗಾತ್ರಾಣಿ ತೈರ್ವಿಚಿತ್ರೈರ್ವಿಭೂಷಣೈಃ
ಆ ಸುಜಾತೆ ವೈದೇಹಿ, ಆ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಸುಂದರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು.
ವ್ಯರಾಜಯತ ವೈದೇಹೀ ವೇಶ್ಮ ತತ್ ಸುವಿಭೂಷಿತಾ। ಉದ್ಯತೋಂಽಶುಮತಃ ಕಾಲೇ ಖಂ ಪ್ರಭೇವ ವಿವಸ್ವತಃ
ಹೀಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ವೈದೇಹಿ ಆ ಮನೆಗೆ ಹೊಳೆಯು ತಂದಳು, ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೆ.
ತಾಂ ಭುಜಾಭ್ಯಾಂ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ಶ್ವಶ್ರೂರ್ವಚನಮಬ್ರವೀತ್। ಅನಾಚರನ್ತೀಂ ಕೃಪಣಂ ಮೂರ್ಧ್ನ್ಯುಪಾಘ್ರಾಯ ಮೈಥಿಲೀಮ್
ಅವಳ ಅತ್ತೆಯು, ಮೈಥಿಲಿಯನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತಲೆಮೇಲೆ ಮುದ್ದಿಟ್ಟು, ಅಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಅಸತ್ಯಃ ಸರ್ವಲೋಕೇಽಸ್ಮಿನ್ ಸತತಂ ಸತ್ಕೃತಾಃ ಪ್ರಿಯೈಃ। ಭರ್ತಾರಂ ನಾನುಮನ್ಯನ್ತೇ ವಿನಿಪಾತಗತಂ ಸ್ತ್ರಿಯಃ
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರು ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಿಯಜನರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ಪತಿಗಳು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲ.
ಏಷ ಸ್ವಭಾವೋ ನಾರೀಣಾಮನುಭೂಯ ಪುರಾ ಸುಖಮ್। ಅಲ್ಪಾಮಪ್ಯಾಪದಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ದುಷ್ಯನ್ತಿ ಪ್ರಜಹತ್ಯಪಿ
ಹೆಂಗಸರ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹೀಗಾಗಿದೆ—ಒಮ್ಮೆ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ದುಃಖ ಬಂದರೂ ಕೂಡ, ಅವರು ತಮ್ಮವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಅಸತ್ಯಶೀಲಾ ವಿಕೃತಾ ದುರ್ಗಾ ಅಹೃದಯಾಃ ಸದಾ। ಅಸತ್ಯಃ ಪಾಪಸಂಕಲ್ಪಾಃ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವಿರಾಗಿಣಃ
ಹೆಂಗಸರು ಸದಾ ಅಸತ್ಯವಂತರು, ಚಂಚಲರು, ಕಠೋರ ಹೃದಯದವರು, ಕ್ರೂರರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಪಾಪದತ್ತ, ಪ್ರೀತಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ.