ಜಯಸ್ವ ರಾಮ ಧರ್ಮೇಣ ಉಭೌ ಲೋಕೌ ಮಹಾದ್ಯುತೇ । ದೂತಸ್ತ್ವಾಂ ದ್ರಷ್ಟುಮಾಯಾತಸ್ತಪಸಾ ಭಾಸ್ಕರಪ್ರಭಃ ।। ೭.೧೦೩.
'ರಾಮಾ, ನೀನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಎರಡೂ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲಿ! ಮಹಾತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವನೇ, ನಾನು ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ದೂತನಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.'
ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ಲಕ್ಷ್ಮಣೇನೋಕ್ತಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ರಾಮ ಉವಾಚ ಹ । ಪ್ರವೇಶ್ಯತಾಂ ಮುನಿಸ್ತಾತ ಮಹೌಜಾಸ್ತಸ್ಯ ವಾಕ್ಯಧೃತ್ ।। ೭.೧೦೩.
ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಹೇಳಿದ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಮನು ಹೀಗೆಂದನು: 'ಮಹಾತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆ.'
ಸೌಮಿತ್ರಿಸ್ತು ತಥೇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಪ್ರಾವೇಶಯತ ತಂ ಮುನಿಮ್ । ಜ್ವಲನ್ತಮೇವ ತೇಜೋಭಿಃ ಪ್ರದಹನ್ತಮಿವಾಂಶುಭಿಃ ।। ೭.೧೦೩.
ಸೌಮಿತ್ರನು 'ಹೌದು' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ, ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮುನಿಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದು ಕಳಿಸಿದನು.
ಸೋ ಽಭಿಗಮ್ಯ ರಘುಶ್ರೇಷ್ಠಂ ದೀಪ್ಯಪಾನಂ ಸ್ವತೇಜಸಾ । ಋಷಿರ್ಮಧುರಯಾ ವಾಚಾ ವರ್ಧಸ್ವೇತ್ಯಾಹ ರಾಘವಮ್ ।। ೭.೧೦೩.
ಆ ತಪಸ್ವಿಯು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ರಘುವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಮಧುರವಾದ ಮಾತಿನಿಂದ 'ನೀನು ಸದಾ ವೃದ್ಧಿಯಾಗು' ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದನು.
ತಸ್ಮೈ ರಾಮೋ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಪೂಜಾಮರ್ಘ್ಯಪುರೋಗಮಾಮ್ । ದದೌ ಕುಶಲಮವ್ಯಗ್ರಂ ಪ್ರಷ್ಟುಮೇವೋಪಚಕ್ರಮೇ ।। ೭.೧೦೩.
ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಗೆ ರಾಮನು ಅರ್ಘ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಯಾವುದೇ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅವನ ಕುಶಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ಪೃಷ್ಟಶ್ಚ ಕುಶಲಂ ತೇನ ರಾಮೇಣ ವದತಾಂ ವರಃ । ಆಸನೇ ಕಾಞ್ಚನೇ ದಿವ್ಯೇ ನಿಷಸಾದ ಮಹಾಯಶಾಃ ।। ೭.೧೦೩.
ಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನು ಅವನ ಕುಶಲವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಮಹಾ ಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳ ಆ ಮುನಿ ಸುಂದರವಾದ ಬಂಗಾರದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು.
ತಮುವಾಚ ತತೋ ರಾಮಃ ಸ್ವಾಗತಂ ತೇ ಮಹಾಮುನೇ । ಪ್ರಾಪಯಾಸ್ಯ ಚ ವಾಕ್ಯಾನಿ ಯತೋ ದೂತಸ್ತ್ವಮಾಗತಃ ।। ೭.೧೦೩.
ನಂತರ ರಾಮನು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: 'ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಸ್ವಾಗತ! ನೀನು ದೂತನಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.'
ಚೋದಿತೋ ರಾಜಸಿಂಹೇನ ಮುನಿರ್ವಾಕ್ಯಮಭಾಷತ । ದ್ವನ್ದ್ವಮೇತತ್ಪ್ರವಕ್ತವ್ಯಂ ಹಿತಂ ವೈ ಯದ್ಯಪೇಕ್ಷಸೇ ।। ೭.೧೦೩.
ರಾಜಸಿಂಹನಾದ ರಾಮನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಮುನಿಯು ಹೀಗೆಂದನು: 'ಈ ಮಾತುಕತೆ ನಿನಗೆ ಹಿತವಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದರೆ ಹೇಳಲೇಬೇಕು.'
ಯಃ ಶೃಣೋತಿ ನಿರೀಕ್ಷೇದ್ವಾ ಸ ವಧ್ಯೋ ಭವಿತಾ ತವ । ಭವೇದ್ವೈ ಮುನಿಮುಖ್ಯಸ್ಯ ವಚನಂ ಯದ್ಯಪೇಕ್ಷಸೇ ।। ೭.೧೦೩.
ಯಾರು ಈ ಮಾತುಕತೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನಿನ್ನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವರು; ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನ ಮಾತನ್ನು ನೀನು ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಬೇಕು.
ಸ ತಥೇತಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞಾಯ ರಾಮೋ ಲಕ್ಷ್ಮಣಮಬ್ರವೀತ್ । ದ್ವಾರಿ ತಿಷ್ಠ ಮಹಾಬಾಹೋ ಪ್ರತಿಹಾರಂ ವಿಸರ್ಜಯ ।। ೭.೧೦೩.
ರಾಮನು ಹೀಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: 'ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಒಳಗಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕಳುಹಿಸು.'
ಸ ಮೇ ವಧ್ಯಃ ಖಲು ಭವೇತ್ ಕಥಾದ್ವನ್ದ್ವಂ ಸಮೀರಿತಮ್ । ಋಷೇರ್ಮಮ ಚ ಸೌಮಿತ್ರೇ ಪಶ್ಯೇದ್ವಾ ಶೃಣುಯಾಚ್ಚ ಯಃ ।। ೭.೧೦೩.
ಸೌಮಿತ್ರಿ, ಯಾರು ಈ ಮುನಿಯೂ ನನ್ನ ನಡುವಿನ ಮಾತುಕತೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವರು.
ತತೋ ನಿಕ್ಷಿಪ್ಯ ಕಾಕುತ್ಸ್ಥೋ ಲಕ್ಷ್ಮಣಂ ದ್ವಾರಿ ಸಙ್ಗ್ರಹಮ್ । ತಮುವಾಚ ಮುನೇ ವಾಕ್ಯಂ ಕಥಯಸ್ವೇತಿ ರಾಘವಃ ।। ೭.೧೦೩.
ಆಮೇಲೆ ಕಾಕುತ್ಥ್ಸ್ತನು ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕಾವಲುಗಾರನಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮುನಿಗೆ 'ನೀನು ಹೇಳು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಯತ್ತೇ ಮನೀಷಿತಂ ವಾಕ್ಯಂ ಯೇನ ವಾ ಽಸಿ ಸಮಾಹಿತಃ । ಕಥಯಸ್ವಾವಿಶಙ್ಕಸ್ತ್ವಂ ಮಮಾಪಿ ಹೃದಿ ವರ್ತತೇ ।। ೭.೧೦೩.
ನೀನು ಯೋಚಿಸಿದ ಮಾತುಗಳು ಅಥವಾ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೋ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳು. ಅವುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದವೆ.
ಇತ್ಯಾರ್ಷೇ ಶ್ರೀಮದ್ರಾಮಾಯಣೇ ವಾಲ್ಮೀಕೀಯೇ ಆದಿಕಾವ್ಯೇ ಶ್ರೀಮದುತ್ತರಕಾಣ್ಡೇ ತ್ರ್ಯುತ್ತರಶತತಮಃ ಸರ್ಗಃ
ಇಂತಿ ಮಹರ್ಷಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಚಿಸಿದ ಪವಿತ್ರ ರಾಮಾಯಣದ ಉತ್ತರಕಾಂಡದ ಮೂರನೇ ನೂರನೆಯ ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು.
ಶೃಣು ರಾಜನ್ಮಹಾಸತ್ವ ಯದರ್ಥಮಹಮಾಗತಃ । ಪಿತಾಮಹೇನ ದೇವೇನ ಪ್ರೇಷಿತೋ ಽಸ್ಮಿ ಮಹಾಬಲ ।। ೭.೧೦೪.
ಮಹಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನೇ, ನಾನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆಂದು ಕೇಳು. ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಪಿತಾಮಹನು ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ತವಾಹಂ ಪೂರ್ವಸದ್ಭಾವೇ ಪುತ್ರಃ ಪರಪುರಞ್ಜಯ । ಮಾಯಾಸಮ್ಭಾವಿತೋ ವೀರ ಕಾಲಃ ಸರ್ವಸಮಾಹರಃ ।। ೭.೧೦೪.
ಪರಶತ್ರುಗಳ ಜಯಕರ್ತನೇ, ನಿನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗಿದ್ದೆನು. ವೀರನೇ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ನಾನು ಕಾಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಪಿತಾಮಹಶ್ಚ ಭಗವಾನಾಹ ಲೋಕಪತಿಃ ಪ್ರಭುಃ । ಸಮಯಸ್ತೇ ಕೃತಃ ಸೌಮ್ಯ ಲೋಕಾನ್ಸಮ್ಪರಿರಕ್ಷಿತುಮ್ ।। ೭.೧೦೪.
ಪಿತಾಮಹನು, ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯೂ ಪ್ರಭುವೂ ಆಗಿರುವ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: 'ಸೌಮ್ಯನೇ, ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.'
ಸಙ್ಕ್ಷಿಪ್ಯ ಹಿ ಪುರಾ ಲೋಕಾನ್ಮಾಯಯಾ ಸ್ವಯಮೇವ ಹಿ । ಮಹಾರ್ಣವೇ ಶಯಾನೋ ಽಪ್ಸು ಮಾಂ ತ್ವಂ ಪೂರ್ವಮಜೀಜನಃ ।। ೭.೧೦೪.
ಹಿಂದೆ ನೀನು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ನೀನು ಮೊದಲಿಗೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.
ಭೋಗವನ್ತಂ ತತೋ ನಾಗಮನನ್ತಮುದಕೇಶಯಮ್ । ಮಾಯಯಾ ಜನಯಿತ್ವಾ ತ್ವಂ ದ್ವೌ ಚ ಸತ್ತ್ವೌ ಮಹಾಬಲೌ ।। ೭.೧೦೪.
ಅನಂತನಾದ ನಾಗನನ್ನು ನೀನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಭೋಗವಂತನಾಗಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡು ಮಹಾಬಲಿಗಳನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ.
ಮಧುಂ ಚ ಕೈಟಭಂ ಚೈವ ಯಯೋರಸ್ಥಿಚಯೈರ್ವೃತಾ । ಇಯಂ ಪರ್ವತಸಮ್ಬಾಧಾ ಮೇದಿನೀ ಚಾಭವನ್ಮಹೀ ।। ೭.೧೦೪.
ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭ ಎಂಬವರ ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಗುಡ್ಡಗಳು ನಿರ್ಮಿತವಾದವು. ಈ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭೂಮಿ ಭೂಮಂಡಲವಾಯಿತು.
ಪದ್ಮೇ ದಿವ್ಯೇ ಽರ್ಕಸಙ್ಕಾಶೇ ನಾಭ್ಯಾಮುತ್ಪಾದ್ಯ ಮಾಮಪಿ । ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯಂ ತ್ವಯಾ ಕರ್ಮ ಮಯಿ ಸರ್ವಂ ನಿವೇಶಿತಮ್ ।। ೭.೧೦೪.
ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ದಿವ್ಯ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನಾಭಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಸೃಷ್ಟಿಯೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ನೀನು ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ.
ಸೋ ಽಹಂ ಸನ್ನ್ಯಸ್ತಭಾರೋ ಹಿ ತ್ವಾಮುಪಾಸೇ ಜಗತ್ಪತಿಮ್ । ರಕ್ಷಾಂ ವಿಧತ್ಸ್ವ ಭೂತೇಷು ಮಮ ತೇಜಸ್ಕರೋ ಭವಾನ್ ।। ೭.೧೦೪.
ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಇಡಿದು, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ಸ್ಥಾಪಿಸು, ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ನೀನೇ ಮೂಲ.
ತತಸ್ತ್ವಮಪಿ ದುರ್ಧರ್ಷಾತ್ತಸ್ಮಾದ್ಭಾವಾತ್ಸನಾತನಾತ್ । ರಕ್ಷಾರ್ಥಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ವಿಷ್ಣುತ್ವಮುಪಜಗ್ಮಿವಾನ್ ।। ೭.೧೦೪.
ಆದಕಾರಣ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನೀನು ದುರ್ಜೀತನಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಾಗಿದ್ದೆ.
ಅದಿತ್ಯಾಂ ವೀರ್ಯವಾನ್ಪುತ್ರೋ ಭ್ರಾತಽಣಾಂ ವೀರ್ಯವರ್ಧನಃ । ಸಮುತ್ಪನ್ನೇಷು ಕೃತ್ಯೇಷು ತೇಷಾಂ ಸಾಹ್ಯಾಯ ಕಲ್ಪಸೇ ।। ೭.೧೦೪.
ಅದಿತಿಗೆ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಿದನು, ಅವನು ತಮ್ಮಂದಿರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದನು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಗಳು ಉದಯವಾದಾಗ, ನೀನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದೆ.
ಸ ತ್ವಂ ವಿತ್ರಾಸ್ಯಮಾನಾಸು ಪ್ರಜಾಸು ಜಗತಾಂ ವರ । ರಾವಣಸ್ಯ ವಧಾಕಾಙ್ಕ್ಷೀ ಮಾನುಷೇಷು ಮನೋ ಽದಧಾಃ ।। ೭.೧೦೪.
ಜಗತ್ತಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಭಯಭೀತರಾಗಿದ್ದಾಗ, ನೀನು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟೆ, ರಾವಣನ ವಧೆಯನ್ನು ಬಯಸಿ.
ದಶ ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾಣಿ ದಶ ವರ್ಷಶತಾನಿ ಚ । ಕೃತ್ವಾ ವಾಸಸ್ಯ ನಿಯತಿಂ ಸ್ವಯಮೇವಾತ್ಮನಾ ಪುರಾ ।। ೭.೧೦೪.
ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳೂ, ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳೂ ನೀನು ಸ್ವಯಂ ವಾಸದ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದೆ.
ಸ ತ್ವಂ ಮನೋಮಯಃ ಪುತ್ರಃ ಪೂರ್ಣಾಯುರ್ಮಾನುಷೇಷ್ವಿಹ । ಕಾಲೋ ಽಯಂ ತೇ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಮೀಪಮುಪವರ್ತಿತುಮ್ ।। ೭.೧೦೪.
ಹೀಗಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗನು ಪೂರ್ಣ ಆಯುಷ್ಯ ಹೊಂದಿ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಈಗ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ನರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಇದು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರುವ ಸಮಯ.
ಯದಿ ಭೂಯೋ ಮಹಾರಾಜ ಪ್ರಜಾ ಇಚ್ಛಸ್ಯುಪಾಸಿತುಮ್ । ವಸ ವಾ ವೀರ ಭದ್ರಂ ತ ಏವಮಾಹ ಪಿತಾಮಹಃ ।। ೭.೧೦೪.
ಮಹಾರಾಜನೇ, ನೀನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ವೀರನೇ, ಶುಭವಾಗಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯು — ಹೀಗೆ ಪಿತಾಮಹನು ಹೇಳಿದನು.
ಅಥ ವಾ ವಿಜಿಗೀಷಾ ತೇ ಸುರಲೋಕಾಯ ರಾಘವ । ಸನಾಥಾ ವಿಷ್ಣುನಾ ದೇವಾ ಭವನ್ತು ವಿಗತಜ್ವರಾಃ ।। ೭.೧೦೪.
ಅಥವಾ, ರಾಘವ, ದೇವಲೋಕವನ್ನು ಜಯಿಸಲು ನೀನು ಬಯಸಿದರೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ರಕ್ಷಣೆ ಇರುವ ದೇವತೆಗಳು ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲಿ.
ಶ್ರುತ್ವಾ ಪಿತಾಮಹೇನೋಕ್ತಂ ವಾಕ್ಯಂ ಕಾಲಸಮೀರಿತಮ್ । ರಾಘವಃ ಪ್ರಹಸನ್ವಾಕ್ಯಂ ಸರ್ವಸಂಹಾರಮಬ್ರವೀತ್ ।। ೭.೧೦೪.
ಪಿತಾಮಹನು ಕಾಲನ ಮೂಲಕ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಘವನು ನಗುತ್ತಾ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುವವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.