ತ್ವಯಾ ಹಿ ನಿತ್ಯಶಃ ಸಾಹ್ಯಂ ಕೃತಮೇಷಾಂ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್ । ಅಸಹ್ಯಮಿದಮನ್ಯೇಷಾಮಗತೀನಾಂ ಗತಿರ್ಭವಾನ್ ।। ೭.೮೪.
ನೀನು ಸದಾ ಈ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿರುವೆ. ಇತರರಿಗೆ ಇದು ಸಹಿಸಲಾಗದು, ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ನೀನೇ ಆಶ್ರಯ.
ಇತ್ಯಾರ್ಷೇ ಶ್ರೀಮದ್ರಾಮಾಯಣೇ ವಾಲ್ಮೀಕೀಯೇ ಆದಿಕಾವ್ಯೇ ಶ್ರೀಮದುತ್ತರಕಾಣ್ಡೇ ಚತುರಶೀತಿತಮಃ ಸರ್ಗಃ
ಹೀಗಾಗಿ ಶ್ರೀಮದ್ರಾಮಾಯಣದ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಕೃತಿಯಾದ ಪವಿತ್ರ ಉತ್ತರಕಾಂಡದ ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೆಯ ಸರ್ಗ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.
ಲಕ್ಷ್ಮಣಸ್ಯ ತು ತದ್ವಾಕ್ಯಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಶತ್ರುನಿಬರ್ಹಣಃ । ವೃತ್ರಘಾತಮಶೇಷೇಣ ಕಥಯೇತ್ಯಾಹ ಸುವ್ರತ ।। ೭.೮೫.
ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಸುವ್ರತನು, 'ವೃತ್ರನ ವಧೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ರಾಘವೇಣೈವಮುಕ್ತಸ್ತು ಸುಮಿತ್ರಾನನ್ದವರ್ಧನಃ । ಭೂಯ ಏವ ಕಥಾಂ ದಿವ್ಯಾಂ ಕಥಯಾಮಾಸ ಸುವ್ರತಃ ।। ೭.೮೫.
ರಾಘವನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಸುಮಿತ್ರೆಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದ ಸುವ್ರತನು ಮತ್ತೆ ಆ ದಿವ್ಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಚ ದಿವೌಕಸಾಮ್ । ವಿಷ್ಣುರ್ದೇವಾನುವಾಚೇದಂ ಸರ್ವಾನಿನ್ದ್ರಪುರೋಗಮಾನ್ ।। ೭.೮೫.
ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಿಷ್ಣು, ಇಂದ್ರನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಪೂರ್ವಂ ಸೌಹೃದಬದ್ಧೋ ಽಸ್ಮಿ ವೃತ್ರಸ್ಯ ಹ ಮಹಾತ್ಮನಃ । ತೇನ ಯುಷ್ಮತ್ಪ್ರಿಯಾರ್ಥಂ ಹಿ ನಾಹಂ ಹನ್ಮಿ ಮಹಾಸುರಮ್ ।। ೭.೮೫.
ಹಿಂದೆ ನಾನು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವೃತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೆನು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಆ ಮಹಾಸುರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅವಶ್ಯಂ ಕರಣೀಯಂ ಚ ಭವತಾಂ ಸುಖಮುತ್ತಮಮ್ । ತಸ್ಮಾದುಪಾಯಮಾಖ್ಯಾಸ್ಯೇ ಯೇನ ವೃತ್ರೋ ನಿಹನ್ಯತೇ ।। ೭.೮೫.
ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸಾಧಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ವೃತ್ರನು ಹೇಗೆ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವನು ಎಂಬ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ತ್ರಿಧಾಭೂತಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಹ್ಯಾತ್ಮಾನಂ ಸುರಸತ್ತಮಾಃ । ತೇನ ವೃತ್ರಂ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷೋ ವಧಿಷ್ಯತಿ ನ ಸಂಶಯಃ ।। ೭.೮೫.
ಓ ದೇವತೆಗಳೆ, ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅದರಿಂದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನು ವೃತ್ರನನ್ನು ನಿರ್ವಿಕಾರವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವನು.
ಏಕಾಂಶೋ ವಾಸವಂ ಯಾತು ದ್ವಿತೀಯೋ ವಜ್ರಮೇವ ತು । ತೃತೀಯೋ ಭೂತಲಂ ಶಕ್ರಸ್ತದಾ ವೃತ್ರಂ ವಧಿಷ್ಯತಿ ।। ೭.೮೫.
ಒಂದು ಭಾಗವು ವಾಸವನೊಳಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ, ಎರಡನೆಯದು ವಜ್ರವಾಗುತ್ತದೆ, ಮೂರನೆಯದು ಭೂಮಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಶಕ್ರನು ವೃತ್ರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವನು.
ತಥಾ ಬ್ರುವತಿ ದೇವೇಶೇ ದೇವಾ ವಾಕ್ಯಮಥಾಬ್ರುವನ್ । ಏವಮೇತನ್ನ ಸನ್ದೇಹೋ ಯಥಾ ವದಸಿ ದೈತ್ಯಹನ್ ।। ೭.೮೫.
ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: 'ಹೌದು, ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ, ದೈತ್ಯನಾಶಕನೇ.'
ಭದ್ರಂ ತೇ ಽಸ್ತು ಗಮಿಷ್ಯಾಮೋ ವೃತ್ರಾಸುರವಧೈಷಿಣಃ । ಭಜಸ್ವ ಪರಮೋದಾರ ವಾಸವಂ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾ ।। ೭.೮೫.
'ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ! ನಾವು ವೃತ್ರಾಸುರನ ವಧೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತೇವೆ. ಪರಮ ಉದಾರನಾದ ನೀನು ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ವಾಸವನಿಗೆ ನೀಡು.'
ತತಃ ಸರ್ವೇ ಮಹಾತ್ಮಾನಃ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಪುರೋಗಮಾಃ । ತದಾರಣ್ಯಮುಪಾಕ್ರಾಮನ್ಯತ್ರ ವೃತ್ರೋ ಮಹಾಸುರಃ ।। ೭.೮೫.
ಆಮೇಲೆ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮಹಾತ್ಮರು ಎಲ್ಲರೂ, ವೃತ್ರ ಮಹಾಸುರನು ಇದ್ದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
ತೇ ಪಶ್ಯಂಸ್ತೇಜಸಾ ಭೂತಂ ತಪ್ಯನ್ತಮಸುರೋತ್ತಮಮ್ । ಪಿಬನ್ತಮಿವ ಲೋಕಾಂಸ್ತ್ರೀನ್ನಿರ್ದಹನ್ತಮಿವಾಮ್ಬರಮ್ ।। ೭.೮೫.
ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಸುರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ವೃತ್ರನನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಆಕಾಶವನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು.
ದೃಷ್ಟ್ವೈವ ಚಾಸುರಶ್ರೇಷ್ಠಂ ದೇವಾಸ್ತ್ರಾಸಮುಪಾಗಮನ್ । ಕಥಮೇನಂ ವಧಿಷ್ಯಾಮಃ ಕಥಂ ನ ಸ್ಯಾತ್ಪರಾಜಯಃ ।। ೭.೮೫.
ಆ ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ದೇವತೆಗಳು ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು: 'ನಾವು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೊಲ್ಲಬಹುದು? ಹೇಗೆ ಸೋಲನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದು?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು.
ತೇಷಾಂ ಚಿನ್ತಯತಾಂ ತತ್ರ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಃ ಪುರನ್ದರಃ । ವಜ್ರಂ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಪಾಣಿಭ್ಯಾಂ ಪ್ರಾಹಿಣೋದ್ವೃತ್ರಮೂರ್ಧನಿ ।। ೭.೮೫.
ಅವರು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ಪುರಂದರನು ತನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ವಜ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವೃತ್ರನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು.
ಕಾಲಾಗ್ನಿನೇವ ಘೋರೇಣ ತಪ್ತೇನೈವ ಮಹಾರ್ಚಿಷಾ । ಪತತಾ ವೃತ್ರಶಿರಸಾ ಜಗತ್ऺತ್ರಾಸಮುಪಾಗಮತ್ ।। ೭.೮೫.
ಅದು ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿ, ಉರಿಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ವೃತ್ರನ ತಲೆಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಜಗತ್ತು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿತು.
ಅಸಮ್ಭಾವ್ಯಂ ವಧಂ ತಸ್ಯ ವೃತ್ರಸ್ಯ ವಿಬುಧಾಧಿಪಃ । ಚಿನ್ತಯಾನೋ ಜಗಾಮಾಶು ಲೋಕಸ್ಯಾನ್ತಂ ಮಹಾಯಶಾಃ ।। ೭.೮೫.
ವೃತ್ರನ ವಧೆ ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದ ದೇವತೆಗಳಾಧಿಪತಿ, ಮಹಾತ್ಮನು, ಲೋಕದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೇಗನೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.
ತಮಿನ್ದ್ರಂ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಽ ಽಶು ಗಚ್ಛನ್ತಮನುಗಚ್ಛತಿ । ಅಪತಚ್ಚಾಸ್ಯ ಗಾತ್ರೇಷು ತಮಿನ್ದ್ರಂ ದುಃಖಮಾವಿಶತ್ ।। ೭.೮೫.
ಇಂದ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಪಾಪವು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದದು ಮತ್ತು ಅವನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಇಂದ್ರನು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.
ಹತಾರಯಃ ಪ್ರನಷ್ಟೇನ್ದ್ರಾ ದೇವಾಃ ಸಾಗ್ನಿಪುರೋಗಮಾಃ । ವಿಷ್ಣುಂ ತ್ರಿಭುವನೇಶಾನಂ ಮುಹುರ್ಮುಹುರಪೂಜಯನ್ ।। ೭.೮೫.
ಶತ್ರು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನು ಅಡಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ದೇವತೆಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.
ತ್ವಂ ಗತಿಃ ಪರಮೇಶಾನ ಪೂರ್ವಜೋ ಜಗತಃ ಪಿತಾ । ರಕ್ಷಾರ್ಥಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ವಿಷ್ಣುತ್ವಮುಪಜಗ್ಮಿವಾನ್ ।। ೭.೮೫.
ಪರಮೇಶ್ವರನೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೊದಲನೇವನು, ತಂದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನೀನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೀಯೆ.
ಹತಶ್ಚಾಯಂ ತ್ವಯಾ ವೃತ್ರೋ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಚ ವಾಸವಮ್ । ಬಾಧತೇ ಸುರಶಾರ್ದೂಲ ಮೋಕ್ಷಂ ತಸ್ಯಾ ವಿನಿರ್ದಿಶ ।। ೭.೮೫.
ನೀನು ವೃತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದೀಯೆ, ಆದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವು ವಾಸವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ದೇವತೆಗಳೊಳಗಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಅವನು ಆ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಲು ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸು.
ತೇಷಾಂ ತದ್ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ದೇವಾನಾಂ ವಿಷ್ಣುರಬ್ರವೀತ್ । ಮಾಮೇವ ಯಜತಾಂ ಶಕ್ರಃ ಪಾವಯಿಷ್ಯಾಮಿ ವಜ್ರಿಣಮ್ ।। ೭.೮೫.
ಆ ದೇವತೆಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಿಷ್ಣುನು ಹೀಗೆಂದನು: 'ಶಕ್ರನು ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ; ನಾನು ಆ ವಜ್ರಾಯುಧಧಾರಿಯನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.'
ಪುಣ್ಯೇನ ಹಯಮೇಧೇನ ಮಾಮಿಷ್ಟ್ವಾ ಪಾಕಶಾಸನಃ । ಪುನರೇಷ್ಯತಿ ದೇವಾನಾಮಿನ್ದ್ರತ್ವಮಕುತೋಭಯಮ್ ।। ೭.೮೫.
ಪಾಕಶಾಸನನು ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರೆ, ಅವನು ದೇವತೆಗಳೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇಂದ್ರಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಏವಂ ಸನ್ದಿಶ್ಯ ತಾಂ ವಾಣೀಂ ದೇವಾನಾಮಮೃತೋಪಮಾಮ್ । ಜಗಾಮ ವಿಷ್ಣುರ್ದೇವೇಶಃ ಸ್ತೂಯಮಾನಸ್ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪಮ್ ।। ೭.೮೫.
ಹೀಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿ, ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುನು ಎಲ್ಲರ ಆರಾಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
ಇತ್ಯಾರ್ಷೇ ಶ್ರೀಮದ್ರಾಮಾಯಣೇ ವಾಲ್ಮೀಕೀಯೇ ಆದಿಕಾವ್ಯೇ ಶ್ರೀಮದುತ್ತರಕಾಣ್ಡೇ ಪಞ್ಚಾಶೀತಿತಮಃ ಸರ್ಗಃ
ಹೀಗೆ ಮಹರ್ಷಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿಯವರಿಂದ ರಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪವಿತ್ರವಾದ ರಾಮಾಯಣದ ಶ್ರೀಮದುತ್ತರಕಾಂಡದ ಎಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಸರ್ಗ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.
ತದಾ ವೃತ್ರವಧಂ ಸರ್ವಮಖಿಲೇನ ಸ ಲಕ್ಷ್ಮಣಃ । ಕಥಯಿತ್ವಾ ನರಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಕಥಾಶೇಷಂ ಪ್ರಚಕ್ರಮೇ ।। ೭.೮೬.
ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ವೃತ್ರನ ವಧೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿ, ಉಳಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ತತೋ ಹತೇ ಮಹಾವೀರ್ಯೇ ವೃತ್ರೇ ದೇವಭಯಙ್ಕರೇ । ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾವೃತಃ ಶಕ್ರಃ ಸಞ್ಜ್ಞಾಂ ಲೇಭೇ ನ ವೃತ್ರಹಾ ।। ೭.೮೬.
ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ವೃತ್ರನು ಸಂಹಾರವಾದ ಮೇಲೆ, ಇಂದ್ರನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.
ಸೋ ಽನ್ತಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಲೋಕಾನಾಂ ನಷ್ಟಸಞ್ಜ್ಞೋ ವಿಚೇತನಃ । ಕಾಲಂ ತತ್ರಾವಸತ್ಕಞ್ಚಿದ್ವೇಷ್ಟಮಾನ ಇವೋರಗಃ ।। ೭.೮೬.
ಅವನಿಗೆ ಅರಿವೂ, ಚೇತನವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಲೋಕಗಳ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಕೆಲ ಕಾಲ ನಾಗದಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಅಥ ನಷ್ಟೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷೇ ಉದ್ವಿಗ್ನಮಭವಜ್ಜಗತ್ । ಭೂಮಿಶ್ಚ ಧ್ವಸ್ತಸಙ್ಕಾಶಾ ನಿಃಸ್ನೇಹಾ ಶುಷ್ಕಕಾನನಾ ।। ೭.೮೬.
ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನು ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಜಗತ್ತು ಕಳವಳಗೊಂಡಿತು; ಭೂಮಿ ಹೊಳಪನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು, ಕಾಡುಗಳು ಒಣಗಿ ಹೋದವು.
ನಿಃಸ್ರೋತಸಶ್ಚ ತೇ ಸರ್ವೇ ತು ಹ್ರದಾಶ್ಚ ಸರಿತಸ್ತಥಾ । ಸಙ್ಕ್ಷೋಭಶ್ಚೈವ ಸತ್ತ್ವಾನಾಮನಾವೃಷ್ಟಿಕೃತೋ ಽಭವತ್ ।। ೭.೮೬.
ಎಲ್ಲ ಹೃದಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳು ಹರಿವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವು; ಮಳೆಯಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಯಿತು.