ಸುತಃ ಕಿಲ ಸ ಶಕ್ರಸ್ಯ ವಾಯಸಃ ಪತತಾಂ ವರಃ। ಧರಾನ್ತರಗತಃ ಶೀಘ್ರಂ ಪವನಸ್ಯ ಗತೌ ಸಮಃ
ಆ ಕಾಗೆ, ಇಂದ್ರನ ಮಗನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾರುವ ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಗಾಳಿಯಷ್ಟು ವೇಗದಿಂದ ಹಾರಿದವನು, ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದಿದ್ದನು.
ತತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ಮಹಾಬಾಹೋ ಕೋಪಸಂವರ್ತಿತೇಕ್ಷಣಃ। ವಾಯಸೇ ತ್ವಂ ವ್ಯಧಾಃ ಕ್ರೂರಾಂ ಮತಿಂ ಮತಿಮತಾಂ ವರ
ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ನೀನು, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದಾಗ, ಆ ಕಾಗೆಗೆ ಕ್ರೂರವಾದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.
ಸ ದರ್ಭಸಂಸ್ತರಾದ್ ಗೃಹ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರೇಣ ನ್ಯಯೋಜಯಃ। ಸ ದೀಪ್ತ ಇವ ಕಾಲಾಗ್ನಿರ್ಜಜ್ವಾಲಾಭಿಮುಖಂ ಖಗಮ್
ಆ ದರ್ಬೆಯೊಂದನ್ನು ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ತೆಗೆದು, ಅದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ನೀನು ಅದನ್ನು ಹಕ್ಕಿಯ ಮುಂದೆ ಕಾಲಾಂತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿಹಾಕಿದೆ.
ಸ ತ್ವಂ ಪ್ರದೀಪ್ತಂ ಚಿಕ್ಷೇಪ ದರ್ಭಂ ತಂ ವಾಯಸಂ ಪ್ರತಿ। ತತಸ್ತು ವಾಯಸಂ ದೀಪ್ತಃ ಸ ದರ್ಭೋಽನುಜಗಾಮ ಹ
ನೀನು ಆ ಹೊತ್ತಿರುವ ದರ್ಬೆಯನ್ನು ಕಾಗೆಗೆ ಎಸೆದೆ. ಆಗ ಆ ದರ್ಬೆಯು ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಕಾಗೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.
ಭೀತೈಶ್ಚ ಸಮ್ಪರಿತ್ಯಕ್ತಃ ಸುರೈಃ ಸರ್ವೈಶ್ಚ ವಾಯಸಃ। ತ್ರೀಁಲ್ಲೋಕಾನ್ ಸಮ್ಪರಿಕ್ರಮ್ಯ ತ್ರಾತಾರಂ ನಾಧಿಗಚ್ಛತಿ
ಭಯದಿಂದ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಾಗೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಆ ಕಾಗೆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ಓಡಾಡಿದರೂ, ಯಾರಿಂದಲೂ ರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಪುನರಪ್ಯಾಗತಸ್ತತ್ರ ತ್ವತ್ಸಕಾಶಮರಿಂದಮ। ತ್ವಂ ತಂ ನಿಪತಿತಂ ಭೂಮೌ ಶರಣ್ಯಃ ಶರಣಾಗತಮ್
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಕಾಗೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಭಯದಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬೇಡಿತು. ನೀನು ಶರಣಾಗತನಾದ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದೆ.
ವಧಾರ್ಹಮಪಿ ಕಾಕುತ್ಸ್ಥ ಕೃಪಯಾ ಪರಿಪಾಲಯಃ। ಮೋಘಮಸ್ತ್ರಂ ನ ಶಕ್ಯಂ ತು ಕರ್ತುಮಿತ್ಯೇವ ರಾಘವ
ಅವನು ಮರಣಾರ್ಹನಾದರೂ, ಕಾಕುತ್ಥಸಂತಾನ ರಾಘವ, ನೀನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಉಳಿಸಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಹೊರಬಿದ್ದ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಭವಾಂಸ್ತಸ್ಯಾಕ್ಷಿ ಕಾಕಸ್ಯ ಹಿನಸ್ತಿ ಸ್ಮ ಸ ದಕ್ಷಿಣಮ್। ರಾಮ ತ್ವಾಂ ಸ ನಮಸ್ಕೃತ್ಯ ರಾಜ್ಞೋ ದಶರಥಸ್ಯ ಚ
ನೀನು ಆ ಕಾಗೆಯ ಬಲಗಣ್ಣನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದೆ. ನಂತರ, ರಾಮ, ಆ ಕಾಗೆ ನಿನಗೂ ದಶರಥ ಮಹಾರಾಜನಿಗೂ ವಂದಿಸಿ—
ವಿಸೃಷ್ಟಸ್ತು ತದಾ ಕಾಕಃ ಪ್ರತಿಪೇದೇ ಸ್ವಮಾಲಯಮ್। ಏವಮಸ್ತ್ರವಿದಾಂ ಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಸತ್ತ್ವವಾಞ್ಛೀಲವಾನಪಿ
ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿತು. ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನೂ, ಧೈರ್ಯವಂತನೂ, ಸದ್ಗುಣಶೀಲನೂ ಆಗಿದ್ದರೂ—
ಕಿಮರ್ಥಮಸ್ತ್ರಂ ರಕ್ಷಃಸು ನ ಯೋಜಯಸಿ ರಾಘವ। ನ ದಾನವಾ ನ ಗನ್ಧರ್ವಾ ನಾಸುರಾ ನ ಮರುದ್ಗಣಾಃ
ರಾಮ, ನೀನು ರಾಕ್ಷಸರ ಮೇಲೆ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಯಾಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ದಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಸುರರು, ಮರುತ್ಗಣರು—
ತವ ರಾಮ ರಣೇ ಶಕ್ತಾಸ್ತಥಾ ಪ್ರತಿಸಮಾಸಿತುಮ್। ತವ ವೀರ್ಯವತಃ ಕಶ್ಚಿನ್ಮಯಿ ಯದ್ಯಸ್ತಿ ಸಮ್ಭ್ರಮಃ
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಎದುರು ನಿಲ್ಲಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ರಾಮ. ನೀನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೆಂದು ನನಗೆ ಯಾವ ಸಂದೇಹವಿದ್ದರೂ—
ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಸುನಿಶಿತೈರ್ಬಾಣೈರ್ಹನ್ಯತಾಂ ಯುಧಿ ರಾವಣಃ। ಭ್ರಾತುರಾದೇಶಮಾಜ್ಞಾಯ ಲಕ್ಷ್ಮಣೋ ವಾ ಪರಂತಪಃ
ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ತಮ್ಮ ಅಣ್ಣನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ರಾವಣನನ್ನು ಶೀಘ್ರವೇ ಸಂಹರಿಸಲಿ.
ಸ ಕಿಮರ್ಥಂ ನರವರೋ ನ ಮಾಂ ರಕ್ಷತಿ ರಾಘವಃ। ಶಕ್ತೌ ತೌ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರೌ ವಾಯ್ವಗ್ನಿಸಮತೇಜಸೌ
ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಘವನು ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ರಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪುರುಷಸಿಂಹರು, ವಾಯುವಿಗೂ ಅಗ್ನಿಗೂ ಸಮಾನವಾದ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು.
ಸುರಾಣಾಮಪಿ ದುರ್ಧರ್ಷೌ ಕಿಮರ್ಥಂ ಮಾಮುಪೇಕ್ಷತಃ। ಮಮೈವ ದುಷ್ಕೃತಂ ಕಿಂಚಿನ್ಮಹದಸ್ತಿ ನ ಸಂಶಯಃ
ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಜೇಯರಾದವರು ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಪಾಪವೊಂದನ್ನು ಮಾಡಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತ.
ಸಮರ್ಥೌ ಸಹಿತೌ ಯನ್ಮಾಂ ನ ರಕ್ಷೇತೇ ಪರಂತಪೌ। ವೈದೇಹ್ಯಾ ವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಕರುಣಂ ಸಾಧುಭಾಷಿತಮ್
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವರು, ವೈದೇಹಿಯ ದುಃಖಭರಿತವಾದ ಸತ್ಯವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ನನಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಪುನರಪ್ಯಹಮಾರ್ಯಾಂ ತಾಮಿದಂ ವಚನಮಬ್ರುವಮ್। ತ್ವಚ್ಛೋಕವಿಮುಖೋ ರಾಮೋ ದೇವಿ ಸತ್ಯೇನ ತೇ ಶಪೇ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಆ ಆರ್ಯೆಯಾದ ದೇವಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆ: 'ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ದುಃಖದಿಂದ ರಾಮನು ಎಲ್ಲ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ತೊರೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಾನು ಸತ್ಯವಚನವಾಗಿ ಶಪಥ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.'
ರಾಮೇ ದುಃಖಾಭಿಭೂತೇ ಚ ಲಕ್ಷ್ಮಣಃ ಪರಿತಪ್ಯತೇ। ಕಥಂಚಿದ್ ಭವತೀ ದೃಷ್ಟಾ ನ ಕಾಲಃ ಪರಿಶೋಚಿತುಮ್
ರಾಮನು ದುಃಖದಿಂದ ನಲುಗಿರುವಂತೆ, ಲಕ್ಷ್ಮಣನೂ ಕೂಡ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಹೇಗೋ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಈಗ ದುಃಖಿಸುವ ಸಮಯವಲ್ಲ.
ಅಸ್ಮಿನ್ ಮುಹೂರ್ತೇ ದುಃಖಾನಾಮನ್ತಂ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಸಿ ಭಾಮಿನಿ। ತಾವುಭೌ ನರಶಾರ್ದೂಲೌ ರಾಜಪುತ್ರೌ ಪರಂತಪೌ
ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಸುಂದರಿಯೆ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಾಗುವುದನ್ನು ನೀನು ನೋಡುವೆ. ಆ ಇಬ್ಬರು ರಾಜಕುಮಾರರು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಪುರುಷಸಿಂಹರು,
ತ್ವದ್ದರ್ಶನಕೃತೋತ್ಸಾಹೌ ಲಙ್ಕಾಂ ಭಸ್ಮೀಕರಿಷ್ಯತಃ। ಹತ್ವಾ ಚ ಸಮರೇ ರೌದ್ರಂ ರಾವಣಂ ಸಹಬಾನ್ಧವಮ್
ನಿನ್ನ ದರ್ಶನದ ಆಸೆಯಿಂದ ಉತ್ಸಾಹಗೊಂಡು, ಲಂಕೆಯನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕನಾದ ರಾವಣನನ್ನೂ ಅವನ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ರಾಘವಸ್ತ್ವಾಂ ವರಾರೋಹೇ ಸ್ವಪುರೀಂ ನಯಿತಾ ಧ್ರುವಮ್। ಯತ್ ತು ರಾಮೋ ವಿಜಾನೀಯಾದಭಿಜ್ಞಾನಮನಿನ್ದಿತೇ
ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ, ಸುಂದರ ಕಮರುಕೆಯೆ, ರಾಘವನು ನಿನ್ನನ್ನು ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ನಿರ್ದೋಷೆಯೆ, ರಾಮನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಗುರುತು ಕೊಡಬೇಕು.
ಪ್ರೀತಿಸಂಜನನಂ ತಸ್ಯ ಪ್ರದಾತುಂ ತತ್ ತ್ವಮರ್ಹಸಿ। ಸಾಭಿವೀಕ್ಷ್ಯ ದಿಶಃ ಸರ್ವಾ ವೇಣ್ಯುದ್ಗ್ರಥನಮುತ್ತಮಮ್
ಅವನಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಉಂಟುಮಾಡುವಂತಹದೇನನ್ನಾದರೂ ನೀನು ಕೊಡಬೇಕು. ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಸುಂದರ ಜಡೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದಳು.
ಮುಕ್ತ್ವಾ ವಸ್ತ್ರಾದ್ ದದೌ ಮಹ್ಯಂ ಮಣಿಮೇತಂ ಮಹಾಬಲ। ಪ್ರತಿಗೃಹ್ಯ ಮಣಿಂ ದೋರ್ಭ್ಯಾಂ ತವ ಹೇತೋ ರಘುಪ್ರಿಯ
ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು, ಆ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ನಾನದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆನು, ರಘುವಂಶದ ಪ್ರಿಯನೆ.
ಶಿರಸಾ ಸಮ್ಪ್ರಣಮ್ಯೈನಾಮಹಮಾಗಮನೇ ತ್ವರೇ। ಗಮನೇ ಚ ಕೃತೋತ್ಸಾಹಮವೇಕ್ಷ್ಯ ವರವರ್ಣಿನೀ
ನಾನು ಆಕೆಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಬೇಗನೆ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಸಿದ್ಧನಾದೆನು. ನನ್ನ ಹೊರಡುವ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಿಯಾದ ಮಹಿಳೆ—
ವಿವರ್ಧಮಾನಂ ಚ ಹಿ ಮಾಮುವಾಚ ಜನಕಾತ್ಮಜಾ। ಅಶ್ರುಪೂರ್ಣಮುಖೀ ದೀನಾ ಬಾಷ್ಪಗದ್ಗದಭಾಷಿಣೀ
ನಾನು ಹೊರಡುವ ಆಸೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಜನಕನ ಪುತ್ರಿ ನನಗೆ ಮಾತಾಡಿದಳು. ಆಕೆಯ ಮುಖ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು, ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಠವು ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಮಮೋತ್ಪತನಸಮ್ಭ್ರಾನ್ತಾ ಶೋಕವೇಗಸಮಾಹತಾ। ಮಾಮುವಾಚ ತತಃ ಸೀತಾ ಸಭಾಗ್ಯೋಽಸಿ ಮಹಾಕಪೇ
ನಾನು ಹಾರಲು ಹೊರಟಿದ್ದುದರಿಂದ ಆತಂಕಗೊಂಡಿದ್ದಳು, ದುಃಖದ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಆಗ ಸೀತೆಯವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ನೀನು ಧನ್ಯನು, ಮಹಾಕಪಿಯೆ,'
ಯದ್ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಸಿ ಮಹಾಬಾಹುಂ ರಾಮಂ ಕಮಲಲೋಚನಮ್। ಲಕ್ಷ್ಮಣಂ ಚ ಮಹಾಬಾಹುಂ ದೇವರಂ ಮೇ ಯಶಸ್ವಿನಮ್
'ನೀನು ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ರಾಮನನ್ನು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನನ್ನು, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಹಿಮೆಮಯ ದೇವರಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನು ನೋಡಲಿದ್ದೀಯೆ.'
ಸೀತಯಾಪ್ಯೇವಮುಕ್ತೋಽಹಮಬ್ರುವಂ ಮೈಥಿಲೀಂ ತಥಾ। ಪೃಷ್ಠಮಾರೋಹ ಮೇ ದೇವಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಂ ಜನಕನನ್ದನಿ
ಸೀತೆಯವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಮಿಥಿಲೆಯ ಪುತ್ರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆ: 'ಜನಕನಂದಿನಿ, ದೇವಿಯೆ, ಬೇಗ ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಏರಿ!'
ಯಾವತ್ತೇ ದರ್ಶಯಾಮ್ಯದ್ಯ ಸಸುಗ್ರೀವಂ ಸಲಕ್ಷ್ಮಣಮ್। ರಾಘವಂ ಚ ಮಹಾಭಾಗೇ ಭರ್ತಾರಮಸಿತೇಕ್ಷಣೇ
'ಇಂದು ನಾನು ನಿನಗೆ ಸುಗ್ರೀವನನ್ನೂ, ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನೂ ಜೊತೆಗೆ ರಾಮನನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವೆ, ಧನ್ಯಳಾದವಳೆ.'
ಸಾಬ್ರವೀನ್ಮಾಂ ತತೋ ದೇವೀ ನೈಷ ಧರ್ಮೋ ಮಹಾಕಪೇ। ಯತ್ತೇ ಪೃಷ್ಠಂ ಸಿಷೇವೇಽಹಂ ಸ್ವವಶಾ ಹರಿಪುಙ್ಗವ
ಆಮೇಲೆ ಆ ದೇವಿಯವರು ನನಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು: 'ಮಹಾಕಪಿಯೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಏರುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ, ವಾನರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ.'
ಪುರಾ ಚ ಯದಹಂ ವೀರ ಸ್ಪೃಷ್ಟಾ ಗಾತ್ರೇಷು ರಕ್ಷಸಾ। ತತ್ರಾಹಂ ಕಿಂ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಕಾಲೇನೋಪನಿಪೀಡಿತಾ
'ಹೀರೋ, ಹಿಂದೆ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ನನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ಅದನ್ನು ಸಮಯದ ಬಲದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದೆ.'