ಮನೋರಥೋ ಮಹಾನೇಷ ಭಗೀರಥ ಮಹಾರಥ । ಏವಂ ಭವತು ಭದ್ರಂ ತೇ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುಕುಲವರ್ಧನ ॥೧-೪೨-
ಭಗೀರಥ ಮಹಾರಥ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆ ಬಹಳ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ. ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ, ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವವನೇ.
ಇಯಂ ಹೈಮವತೀ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ ಗಙ್ಗಾ ಹಿಮವತಃ ಸುತಾ । ತಾಂ ವೈ ಧಾರಯಿತುಂ ರಾಜನ್ ಹರಸ್ತತ್ರ ನಿಯುಜ್ಯತಾಮ್ ॥೧-೪೨-
ಈ ಗಂಗೆಯು ಹಿಮವಂತನ ಹಿರಿಯ ಮಗಳು. ರಾಜನೇ, ಆಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಹರನನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು.
ಗಙ್ಗಾಯಾಃ ಪತನಂ ರಾಜನ್ ಪೃಥಿವೀ ನ ಸಹಿಷ್ಯತೇ । ತಾಂ ವೈ ಧಾರಯಿತುಂ ರಾಜನ್ ನಾನ್ಯಂ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಶೂಲಿನಃ ॥೧-೪೨-
ರಾಜನೇ, ಗಂಗೆಯು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಭೂಮಿ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಶೂಲಧಾರಿಯ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.
ತಮೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ರಾಜಾನಂ ಗಙ್ಗಾಂ ಚಾಭಾಷ್ಯ ಲೋಕಕೃತ್ । ಜಗಾಮ ತ್ರಿದಿವಂ ದೇವೈಃ ಸರ್ವೈಃ ಸಹ ಮರುದ್ಗಣೈಃ ॥೧-೪೨-
ಹೀಗೆ ರಾಜನಿಗೆ ಮತ್ತು ಗಂಗೆಗೆ ಮಾತು ಹೇಳಿ, ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮರುದ್ಗಣದೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
ಇತ್ಯಾರ್ಷೇ ಶ್ರೀಮದ್ರಾಮಾಯಣೇ ವಾಲ್ಮೀಕೀಯೇ ಆದಿಕಾವ್ಯೇ ಬಾಲಕಾಣ್ಡೇ ದ್ವಿಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ॥೧-
ಇಂತಾಗಿ ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕಾಂಡದ ನಾಲ್ವತ್ತೆರಡನೇ ಸರ್ಗ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.
thumb|ತ್ರಿಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ಶ್ರೂಯತಾಮ್|center ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯರಾಮಾಯಣೇ ಬಾಲಕಾಣ್ಡೇ ತ್ರಿಚತ್ವಾರಿಂಶಃ ಸರ್ಗಃ ॥೧-
ಶ್ರೀಮದ್ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕಾಂಡದ ಮೂವತ್ತಮೂರನೇ ಸರ್ಗವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
ದೇವದೇವೇ ಗತೇ ತಸ್ಮಿನ್ ಸೋಽಙ್ಗುಷ್ಠಾಗ್ರನಿಪೀಡಿತಾಮ್ । ಕೃತ್ವಾ ವಸುಮತೀಂ ರಾಮ ವತ್ಸರಂ ಸಮುಪಾಸತ ॥೧-೪೩-
ದೇವದೇವರು ಹೋದ ನಂತರ, ಭಗೀರಥನು ತನ್ನ ಅಂಗುಷ್ಠವನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಒತ್ತಿ, ಒಂದು ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.
ಅಥ ಸಂವತ್ಸರೇ ಪೂರ್ಣೇ ಸರ್ವಲೋಕನಮಸ್ಕೃತಃ । ಉಮಾಪತಿಃ ಪಶುಪತೀ ರಾಜಾನಮಿದಮಬ್ರವೀತ್ ॥೧-೪೩-
ಒಂದು ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿಯಾದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪ್ರಭುವಾದ ಉಮಾಪತಿ, ಪಶುಪತಿ ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
ಪ್ರೀತಸ್ತೇಽಹಂ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ತವ ಪ್ರಿಯಮ್ । ಶಿರಸಾ ಧಾರಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಶೈಲರಾಜಸುತಾಮಹಮ್ ॥೧-೪೩-
ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನೇ. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಪರ್ವತರಾಜನ ಮಗಳನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ.
ತತೋ ಹೈಮವತೀ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ ಸರ್ವಲೋಕನಮಸ್ಕೃತಾ । ತದಾ ಸಾತಿಮಹದ್ರೂಪಂ ಕೃತ್ವಾ ವೇಗಂ ಚ ದುಃಸಹಮ್॥೧-೪೩-
ಆಗ ಹಿಮವಂತನ ಹಿರಿಯ ಮಗಳು, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಗಂಗೆಯು, ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ರೂಪವನ್ನು ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ವೇಗವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡಳು.
ಆಕಾಶಾದಪತದ್ ರಾಮ ಶಿವೇ ಶಿವಶಿರಸ್ಯುತ । ಅಚಿನ್ತಯಚ್ಚ ಸಾ ದೇವೀ ಗಙ್ಗಾ ಪರಮದುರ್ಧರಾ ॥೧-೪೩-
ಆಗ ಗಂಗೆಯು ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದು ಶಿವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಳು. ಆ ದೇವಿಯಾದ ಗಂಗೆಯು, ತಡೆಯಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾದವಳಾಗಿ, ತನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದಳು.
ವಿಶಾಮ್ಯಹಂ ಹಿ ಪಾತಾಲಂ ಸ್ತ್ರೋತಸಾ ಗೃಹ್ಯ ಶಙ್ಕರಮ್ । ತಸ್ಯಾವಲೇಪನಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಕ್ರುದ್ಧಸ್ತು ಭಗವಾನ್ ಹರಃ ॥೧-೪೩-
ನಾನು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, ಆ ಹರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ, ಅವಳ ಗರ್ವವನ್ನು ಅರಿತ ಶಿವನು ಕೋಪಗೊಂಡನು.
ತಿರೋಭಾವಯಿತುಂ ಬುದ್ಧಿಂ ಚಕ್ರೇ ತ್ರಿನಯನಸ್ತದಾ । ಸಾ ತಸ್ಮಿನ್ ಪತಿತಾ ಪುಣ್ಯಾ ಪುಣ್ಯೇ ರುದ್ರಸ್ಯ ಮೂರ್ಧನಿ॥೧-೪೩-
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಶಿವನು ಅವಳನ್ನು ಮರೆಯಿಸಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು. ಆಗ ಆ ಪವಿತ್ರ ಗಂಗೆಯು ಶಿವನ ಪವಿತ್ರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಳು.
ಹಿಮವತ್ಪ್ರತಿಮೇ ರಾಮ ಜಟಾಮಣ್ಡಲಗಹ್ವರೇ । ಸಾ ಕಥಂಚಿನ್ಮಹೀಂ ಗನ್ತುಂ ನಾಶಕ್ನೋದ್ ಯತ್ನಮಾಸ್ಥಿತಾ ॥೧-೪೩-
ರಾಮಾ, ಹಿಮವಂತನಂತೆ ಕಾಣುವ ಶಿವನ ಜಟೆಗಳ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಗಂಗೆಯು ಭೂಮಿಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ನೈವ ಸಾ ನಿರ್ಗಮಂ ಲೇಭೇ ಜಟಾಮಣ್ಡಲಮನ್ತತಃ । ತತ್ರೈವಾಬಭ್ರಮದ್ ದೇವೀ ಸಂವತ್ಸರಗಣಾನ್ ಬಹೂನ್ ॥೧-೪೩-
ಆ ಜಟೆಗಳೊಳಗಿಂದ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿಯೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆ ದೇವಿಯು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಳು.
ತಾಮಪಶ್ಯತ್ ಪುನಸ್ತತ್ರ ತಪಃ ಪರಮಮಾಸ್ಥಿತಃ । ಸ ತೇನ ತೋಷಿತಶ್ಚಾಸೀದತ್ಯನ್ತಂ ರಘುನನ್ದನ ॥೧-೪೩-
ಅಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬನು ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಅವನಿಗೆ ಆಕೆಯ ದರ್ಶನದಿಂದ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು, ರಘುವಂಶದ ಆನಂದ.
ವಿಸಸರ್ಜ ತತೋ ಗಙ್ಗಾಂ ಹರೋ ಬಿನ್ದುಸರಃ ಪ್ರತಿ । ತಸ್ಯಾಂ ವಿಸೃಜ್ಯಮಾನಾಯಾಂ ಸಪ್ತ ಸ್ರೋತಾಂಸಿ ಜಜ್ಞಿರೇ ॥೧-೪೩-
ಆಮೇಲೆ ಶಿವನು ಗಂಗೆಯನ್ನು ಬಿಂದುಸರಸ್ಸಿನ ಕಡೆಗೆ ಬಿಡಿದರು; ಅವಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಏಳು ಹರಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು.
ಹ್ಲಾದಿನೀ ಪಾವನೀ ಚೈವ ನಲಿನೀ ಚ ತಥೈವ ಚ । ತಿಸ್ರಃ ಪ್ರಾಚೀಂ ದಿಶಂ ಜಗ್ಮುರ್ಗಙ್ಗಾಃ ಶಿವಜಲಾಃ ಶುಭಾಃ ॥೧-೪೩-
ಹ್ಲಾದಿನಿ, ಪಾವನಿ ಮತ್ತು ನಳಿನಿ ಎಂಬ ಮೂರು ಪವಿತ್ರ ಶಿವನದಿಗಳು ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹರಿದುಹೋದವು.
ಸುಚಕ್ಷುಶ್ಚೈವ ಸೀತಾ ಚ ಸಿನ್ಧುಶ್ಚೈವ ಮಹಾನದೀ । ತಿಸ್ರಶ್ಚೈತಾ ದಿಶಂ ಜಗ್ಮುಃ ಪ್ರತೀಚೀಂ ತು ದಿಶಂ ಶುಭಾಃ ॥೧-೪೩-
ಸುಚಕ್ಷು, ಸೀತಾ ಮತ್ತು ಮಹಾ ನದಿಯಾದ ಸಿಂಧು—ಈ ಮೂರು ಪವಿತ್ರ ಹರಿಗಳು ಪಶ್ಚಿಮದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋದವು.
ಸಪ್ತಮೀ ಚಾನ್ವಗಾತ್ ತಾಸಾಂ ಭಗೀರಥರಥಂ ತದಾ । ಭಗೀರಥೋಽಪಿ ರಾಜರ್ಷಿರ್ದಿವ್ಯಂ ಸ್ಯಂದನಮಾಸ್ಥಿತಃ ॥೧-೪೩-
ಏಳನೆಯ ಹರಿಯು ಭಗೀರಥನ ರಥವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು; ರಾಜರ್ಷಿ ಭಗೀರಥನು ದಿವ್ಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಪ್ರಾಯಾದಗ್ರೇ ಮಹಾತೇಜಾ ಗಙ್ಗಾ ತಂ ಚಾಪ್ಯನುವ್ರಜತ್ । ಗಗನಾಚ್ಛಙ್ಕರಶಿರಸ್ತತೋ ಧರಣಿಮಾಗತಾ ॥೧-೪೩-
ಮಹಾ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ ಗಂಗೆಯು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ಭಗೀರಥನು ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಆಕೆ ಆಕಾಶದಿಂದ, ಶಿವನ ತಲೆಯಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದಳು.
ಅಸರ್ಪತ ಜಲಂ ತತ್ರ ತೀವ್ರಶಬ್ದಪುರಸ್ಕೃತಮ್ । ಮತ್ಸ್ಯಕಚ್ಛಪಸಙ್ಘೈಶ್ಚ ಶಿಂಶುಮಾರಗಣೈಸ್ತಥಾ ॥೧-೪೩-
ಅಲ್ಲಿ ನೀರು ಭಯಂಕರ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ಮೀನು, ಆಮೆ ಮತ್ತು ಶಿಂಶುಮಾರಗಳ ಗುಂಪುಗಳೂ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಪತದ್ಭಿಃ ಪತಿತೈಶ್ಚೈವ ವ್ಯರೋಚತ ವಸುಂಧರಾ । ತತೋ ದೇವರ್ಷಿಗನ್ಧರ್ವಾ ಯಕ್ಷಸಿದ್ಧಗಣಾಸ್ತಥಾ ॥೧-೪೩-
ಅವು ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದಾಗ ಭೂಮಿಯು ಪ್ರಕಾಶವಾಯಿತು; ನಂತರ ದೇವರುಷಿಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರ ಗುಂಪುಗಳೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು.
ವ್ಯಲೋಕಯನ್ತ ತೇ ತತ್ರ ಗಗನಾದ್ ಗಾಂ ಗತಾಂ ತದಾ । ವಿಮಾನೈರ್ನಗರಾಕಾರೈರ್ಹಯೈರ್ಗಜವರೈಸ್ತದಾ ॥೧-೪೩-
ಅವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು; ನಗರದಂತೆ ಕಾಣುವ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾ ಆನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು.
ಪಾರಿಪ್ಲವಗತಾಶ್ಚಾಪಿ ದೇವತಾಸ್ತತ್ರ ವಿಷ್ಠಿತಾಃ । ತದದ್ಭುತಮಿಮಂ ಲೋಕೇ ಗಙ್ಗಾವತರಮುತ್ತಮಮ್ ॥೧-೪೩-
ಅಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳು ದೋಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಗಂಗೆಯ ಅವತರಣವನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರು.
ದಿದೃಕ್ಷವೋ ದೇವಗಣಾಃ ಸಮೀಯುರಮಿತೌಜಸಃ । ಸಮ್ಪತದ್ಭಿಃ ಸುರಗಣೈಸ್ತೇಷಾಂ ಚಾಭರಣೌಜಸಾ ॥೧-೪೩-
ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯ ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡವು; ಅವರು ಹಾರುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರ ಆಭರಣಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಶತಾದಿತ್ಯಮಿವಾಭಾತಿ ಗಗನಂ ಗತತೋಯದಮ್ । ಶಿಂಶುಮಾರೋರಗಗಣೈರ್ಮೀನೈರಪಿ ಚ ಚಞ್ಚಲೈಃ ॥೧-೪೩-
ಮೇಘಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆಕಾಶವು ನೂರು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಶಿಂಶುಮಾರ, ಹಾವುಗಳು ಮತ್ತು ಚಂಚಲ ಮೀನುಗಳೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದವು.
ವಿದ್ಯುದ್ಭಿರಿವ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತೈರಾಕಾಶಮಭವತ್ ತದಾ । ಪಾಣ್ಡುರೈಃ ಸಲಿಲೋತ್ಪೀಡೈಃ ಕೀರ್ಯಮಾಣೈಃ ಸಹಸ್ರಧಾ ॥೧-೪೩-
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಚದುರಿದಂತಾಗಿತ್ತು; ಸಾವಿರಾರು ಹರಿವಿನ ಹಸಿರು ನೀರು ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಶಾರದಾಭ್ರೈರಿವಾಕೀರ್ಣಂ ಗಗನಂ ಹಂಸಸಮ್ಪ್ಲವೈಃ । ಕ್ವಚಿದ್ ದ್ರುತತರಂ ಯಾತಿ ಕುಟಿಲಂ ಕ್ವಚಿದಾಯತಮ್ ॥೧-೪೩-
ಆಕಾಶವು ಶರದೃತುವಿನ ಮೇಘಗಳಂತೆ ಹಂಸಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನದಿ ವೇಗವಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಿರುಗುತ್ತಾ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ವಿನತಂ ಕ್ವಚಿದುದ್ಭೂತಂ ಕ್ವಚಿದ್ ಯಾತಿ ಶನೈಃ ಶನೈಃ । ಸಲಿಲೇನೈವ ಸಲಿಲಂ ಕ್ವಚಿದಭ್ಯಾಹತಂ ಪುನಃ ॥೧-೪೩-
ಕೆಲವಡೆ ಗಂಗೆಯು ಜೋರಾಗಿ ಹರಿಯಿತು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಮೃದುವಾಗಿ ಸಾಗಿತು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೀರೇ ನೀರಿಗೆ ತಡೆದು ಬಿದ್ದಿತು.