ಅಶ್ರುಪೂರ್ಣಮುಖೀಂ ದೀನಾಂ ಕೃಶಾಮನಶನೇನ ಚ। ಶೋಕಧ್ಯಾನಪರಾಂ ದೀನಾಂ ನಿತ್ಯಂ ದುಃಖಪರಾಯಣಾಮ್
ಅವಳ ಮುಖವು ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು, ದುಃಖದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ್ದಳು, ಉಪವಾಸದಿಂದ ದೇಹ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು. ಶೋಕ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು, ಸದಾ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಳು.
ಪ್ರಿಯಂ ಜನಮಪಶ್ಯನ್ತೀಂ ಪಶ್ಯನ್ತೀಂ ರಾಕ್ಷಸೀಗಣಮ್। ಸ್ವಗಣೇನ ಮೃಗೀಂ ಹೀನಾಂ ಶ್ವಗಣೇನಾವೃತಾಮಿವ
ತಾನಿಷ್ಟ ಜನರನ್ನು ಕಾಣದೆ, ರಾಕ್ಷಸಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಳನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು. ತನ್ನ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ, ನಾಯಿಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಹರಣಿಯಂತೆ ಅವಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ನೀಲನಾಗಾಭಯಾ ವೇಣ್ಯಾ ಜಘನಂ ಗತಯೈಕಯಾ। ನೀಲಯಾ ನೀರದಾಪಾಯೇ ವನರಾಜ್ಯಾ ಮಹೀಮಿವ
ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಜಡೆಯಿಂದ ಅವಳ ನಡು ಭಾಗ ಗುರುತುಗೊಂಡಿತ್ತು. ಮೋಡಗಳು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನದಿಯೊಂದು ಒಣಗಿದ ಅರಣ್ಯಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಾದುಹೋಗಿದಂತೆ ಅದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಸುಖಾರ್ಹಾಂ ದುಃಖಸಂತಪ್ತಾಂ ವ್ಯಸನಾನಾಮಕೋವಿದಾಮ್। ತಾಂ ವಿಲೋಕ್ಯ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷೀಮಧಿಕಂ ಮಲಿನಾಂ ಕೃಶಾಮ್
ಸುಖಕ್ಕೆ ಅರ್ಹಳಾದರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಸುಡಲ್ಪಟ್ಟಳು, ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದಳು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದಳು, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಷೀಣಳಾಗಿ ಮಲಿನಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತರ್ಕಯಾಮಾಸ ಸೀತೇತಿ ಕಾರಣೈರುಪಪಾದಿಭಿಃ। ಹ್ರಿಯಮಾಣಾ ತದಾ ತೇನ ರಕ್ಷಸಾ ಕಾಮರೂಪಿಣಾ
ಅವನು 'ಇವಳು ಸೀತೆಯೇ' ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು, ಕಾರಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪರಿಗಣಿಸಿ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾಮರೂಪಿಯಾದ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದನು.
ಯಥಾರೂಪಾ ಹಿ ದೃಷ್ಟಾ ಸಾ ತಥಾರೂಪೇಯಮಂಗನಾ। ಪೂರ್ಣಚನ್ದ್ರಾನನಾಂ ಸುಭ್ರೂಂ ಚಾರುವೃತ್ತಪಯೋಧರಾಮ್
ಅವಳು ಆಗ ಹೇಗಿದ್ದಳೋ, ಈಗಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದಳು. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರದ ಮುಖ, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳು, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವಿದ್ದಳು.
ಕುರ್ವತೀಂ ಪ್ರಭಯಾ ದೇವೀಂ ಸರ್ವಾ ವಿತಿಮಿರಾ ದಿಶಃ। ತಾಂ ನೀಲಕಣ್ಠೀಂ ಬಿಮ್ಬೋಷ್ಠೀಂ ಸುಮಧ್ಯಾಂ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾಮ್
ಅವಳು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ದೇವಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಂಠ ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತು, ತುಟಿಗಳು ಬಿಂಬ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು, ಸೊಂಟ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.
ಸೀತಾಂ ಪದ್ಮಪಲಾಶಾಕ್ಷೀಂ ಮನ್ಮಥಸ್ಯ ರತಿಂ ಯಥಾ। ಇಷ್ಟಾಂ ಸರ್ವಸ್ಯ ಜಗತಃ ಪೂರ್ಣಚನ್ದ್ರಪ್ರಭಾಮಿವ
ಸೀತೆಯು ತಾವರೆ ಹೂವಿನ ಹಾಳೆಯಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮನ್ಮಥನಿಗೆ ರತಿಯಂತೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದಳು, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಭೂಮೌ ಸುತನುಮಾಸೀನಾಂ ನಿಯತಾಮಿವ ತಾಪಸೀಮ್। ನಿಃಶ್ವಾಸಬಹುಲಾಂ ಭೀರುಂ ಭುಜಗೇನ್ದ್ರವಧೂಮಿವ
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಸೀತೆಯ ತನು ಚಂದ್ರಕಿರಣದಂತೆ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ತಪಸ್ವಿನಿಯಂತೆ ನಿರಂತರ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಭಯಭೀತಳಾಗಿ, ನಾಗರಾಜನ ಪತ್ನಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ.
ಶೋಕಜಾಲೇನ ಮಹತಾ ವಿತತೇನ ನ ರಾಜತೀಮ್। ಸಂಸಕ್ತಾಂ ಧೂಮಜಾಲೇನ ಶಿಖಾಮಿವ ವಿಭಾವಸೋಃ
ಆಕೆ ದೊಡ್ಡ ದುಃಖದ ಜಾಲದಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ, ಹೊತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಿನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸದೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಾಂ ಸ್ಮೃತೀಮಿವ ಸಂದಿಗ್ಧಾಮೃದ್ಧಿಂ ನಿಪತಿತಾಮಿವ। ವಿಹತಾಮಿವ ಚ ಶ್ರದ್ಧಾಮಾಶಾಂ ಪ್ರತಿಹತಾಮಿವ
ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಸ್ಮೃತಿ, ಕುಸಿದ ಐಶ್ವರ್ಯ, ನಾಶವಾದ ನಂಬಿಕೆ, ನಿರಾಶೆಯಾದ ಆಶೆಯಂತೆ ಕಂಡಿತು.
ಸೋಪಸರ್ಗಾಂ ಯಥಾ ಸಿದ್ಧಿಂ ಬುದ್ಧಿಂ ಸಕಲುಷಾಮಿವ। ಅಭೂತೇನಾಪವಾದೇನ ಕೀರ್ತಿಂ ನಿಪತಿತಾಮಿವ
ಅವಳು ವಿಘ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಿದ್ಧಿಯಂತೆ, ಮಸುಕಾದ ಬುದ್ಧಿಯಂತೆ, ಸುಳ್ಳು ಅಪವಾದದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಕೀರ್ತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ರಾಮೋಪರೋಧವ್ಯಥಿತಾಂ ರಕ್ಷೋಗಣನಿಪೀಡಿತಾಮ್। ಅಬಲಾಂ ಮೃಗಶಾವಾಕ್ಷೀಂ ವೀಕ್ಷಮಾಣಾಂ ತತಸ್ತತಃ
ರಾಮನಿಂದ ದೂರವಾದ ನೋವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ರಾಕ್ಷಸರ ಬಳಗದಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ, ಮೃಗಶಾವಕನಂತಹ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಬಾಷ್ಪಾಮ್ಬುಪರಿಪೂರ್ಣೇನ ಕೃಷ್ಣವಕ್ರಾಕ್ಷಿಪಕ್ಷ್ಮಣಾ। ವದನೇನಾಪ್ರಸನ್ನೇನ ನಿಃಶ್ವಸನ್ತೀಂ ಪುನಃ ಪುನಃ
ಕಪ್ಪು, ವಕ್ರವಾದ ಕಣ್ಗೆಜ್ಜೆಗಳಿರುವ ಅವಳ ಮುಖ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮಲಪಙ್ಕಧರಾಂ ದೀನಾಂ ಮಣ್ಡನಾರ್ಹಾಮಮಣ್ಡಿತಾಮ್। ಪ್ರಭಾಂ ನಕ್ಷತ್ರರಾಜಸ್ಯ ಕಾಲಮೇಘೈರಿವಾವೃತಾಮ್
ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕೆಸರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ, ಆಭರಣ ಧರಿಸಲು ಯೋಗ್ಯಳಾದರೂ ಅಲಂಕರಿಸದೆ, ನಕ್ಷತ್ರಾಧಿಪತಿಯ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಸ್ಯ ಸಂದಿದಿಹೇ ಬುದ್ಧಿಸ್ತಥಾ ಸೀತಾಂ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಚ। ಆಮ್ನಾಯಾನಾಮಯೋಗೇನ ವಿದ್ಯಾಂ ಪ್ರಶಿಥಿಲಾಮಿವ
ಸೀತೆಯನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಹನುಮಂತನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತು; ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದೆ ಶಿಥಿಲವಾದ ವಿದ್ಯೆಯಂತೆ ಆಯಿತು.
ದುಃಖೇನ ಬುಬುಧೇ ಸೀತಾಂ ಹನುಮಾನನಲಂಕೃತಾಮ್। ಸಂಸ್ಕಾರೇಣ ಯಥಾ ಹೀನಾಂ ವಾಚಮರ್ಥಾನ್ತರಂ ಗತಾಮ್
ದುಃಖದಿಂದ ಹನುಮಂತನು ಆಭರಣವಿಲ್ಲದ ಸೀತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು; ಅದು ಶುದ್ಧತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮಾತು ಅರ್ಥ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬಂತೆ.
ತಾಂ ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷೀಂ ರಾಜಪುತ್ರೀಮನಿನ್ದಿತಾಮ್। ತರ್ಕಯಾಮಾಸ ಸೀತೇತಿ ಕಾರಣೈರುಪಪಾದಯನ್
ಆ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಅವಳು ಸೀತೆಯೇ ಎಂದು ಹನುಮಂತನು ಕಾರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ವೈದೇಹ್ಯಾ ಯಾನಿ ಚಾಂಗೇಷು ತದಾ ರಾಮೋಽನ್ವಕೀರ್ತಯತ್। ತಾನ್ಯಾಭರಣಜಾಲಾನಿ ಗಾತ್ರಶೋಭೀನ್ಯಲಕ್ಷಯತ್
ವೈದೇಹಿಯ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಹೇಳಿದ ಆಭರಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ದೇಹವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಹನುಮಂತನು ಗಮನಿಸಿದನು.
ಸುಕೃತೌ ಕರ್ಣವೇಷ್ಟೌ ಚ ಶ್ವದಂಷ್ಟ್ರೌ ಚ ಸುಸಂಸ್ಥಿತೌ। ಮಣಿವಿದ್ರುಮಚಿತ್ರಾಣಿ ಹಸ್ತೇಷ್ವಾಭರಣಾನಿ ಚ
ಅವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಕಿವೋಲೆಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಮಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಗಡಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಆಭರಣಗಳು ಇದ್ದವು.
ಶ್ಯಾಮಾನಿ ಚಿರಯುಕ್ತತ್ವಾತ್ ತಥಾ ಸಂಸ್ಥಾನವನ್ತಿ ಚ। ತಾನ್ಯೇವೈತಾನಿ ಮನ್ಯೇಽಹಂ ಯಾನಿ ರಾಮೋಽನ್ವಕೀರ್ತಯತ್
ಈ ಆಭರಣಗಳು ಬಹುಕಾಲ ಧರಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಕಪ್ಪಾಗಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪಗೊಂಡಿವೆ. ರಾಮನು ಹೇಳಿದವುಗಳೇ ಇವೆ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.
ತತ್ರ ಯಾನ್ಯವಹೀನಾನಿ ತಾನ್ಯಹಂ ನೋಪಲಕ್ಷಯೇ। ಯಾನ್ಯಸ್ಯಾ ನಾವಹೀನಾನಿ ತಾನೀಮಾನಿ ನ ಸಂಶಯಃ
ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸದ ಆಭರಣಗಳು ಇಲ್ಲ. ಅವಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವವುಗಳು ಇದೇವು, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
ಪೀತಂ ಕನಕಪಟ್ಟಾಭಂ ಸ್ರಸ್ತಂ ತದ್ವಸನಂ ಶುಭಮ್। ಉತ್ತರೀಯಂ ನಗಾಸಕ್ತಂ ತದಾ ದೃಷ್ಟಂ ಪ್ಲವಂಗಮೈಃ
ಅವಳ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ, ಚಿನ್ನದ ಗಡಿ ಇರುವ ಉತ್ತರೀಯವು ಜಾರಿಬಿದ್ದಿದೆ. ಆ ಚೆನ್ನಾದ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ವಾನರರು ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದಂತೆ ನೋಡಿದರು.
ಭೂಷಣಾನಿ ಚ ಮುಖ್ಯಾನಿ ದೃಷ್ಟಾನಿ ಧರಣೀತಲೇ। ಅನಯೈವಾಪವಿದ್ಧಾನಿ ಸ್ವನವನ್ತಿ ಮಹಾನ್ತಿ ಚ
ಅವಳ ಪ್ರಮುಖ ಆಭರಣಗಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು, ಅವಳೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಸಾಡಿದ್ದಳು. ಅವು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಯೂ ಘನವಾದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಇದಂ ಚಿರಗೃಹೀತತ್ವಾದ್ ವಸನಂ ಕ್ಲಿಷ್ಟವತ್ತರಮ್। ತಥಾಪ್ಯನೂನಂ ತದ್ವರ್ಣಂ ತಥಾ ಶ್ರೀಮದ್ಯಥೇತರತ್
ಈ ವಸ್ತ್ರವು ಬಹುಕಾಲ ಧರಿಸಿದ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಕಳಕೊಂಡಿದೆ. ಆದರೂ ಅದರ ಬಣ್ಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ, ಹಳೆಯದಂತೆ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿದೆ.
ಇಯಂ ಕನಕವರ್ಣಾಂಗೀ ರಾಮಸ್ಯ ಮಹಿಷೀ ಪ್ರಿಯಾ। ಪ್ರಣಷ್ಟಾಪಿ ಸತೀ ಯಸ್ಯ ಮನಸೋ ನ ಪ್ರಣಶ್ಯತಿ
ಈ ಚಿನ್ನದ ವರ್ಣದವಳು ರಾಮನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ. ಅವಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಳ ನೆನಪು ರಾಮನ ಹೃದಯದಿಂದ ಹೋಗಿಲ್ಲ.
ಇಯಂ ಸಾ ಯತ್ಕೃತೇ ರಾಮಶ್ಚತುರ್ಭಿರಿಹ ತಪ್ಯತೇ। ಕಾರುಣ್ಯೇನಾನೃಶಂಸ್ಯೇನ ಶೋಕೇನ ಮದನೇನ ಚ
ಈಕೆಯಿಗಾಗಿ ರಾಮನು ಇಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಕಟ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ — ದಯೆಯಿಂದ, ಕರುಣೆಯಿಂದ, ದುಃಖದಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ.
ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಣಷ್ಟೇತಿ ಕಾರುಣ್ಯಾದಾಶ್ರಿತೇತ್ಯಾನೃಶಂಸ್ಯತಃ। ಪತ್ನೀ ನಷ್ಟೇತಿ ಶೋಕೇನ ಪ್ರಿಯೇತಿ ಮದನೇನ ಚ
ಅವನು ಅವಳನ್ನು 'ಕಳೆದುಹೋದ ಹೆಂಗಸು' ಎಂದು ದಯೆಯಿಂದ, 'ಶರಣಾಗತಳು' ಎಂದು ಕರುಣೆಯಿಂದ, 'ಹೋದ ಪತ್ನಿ' ಎಂದು ದುಃಖದಿಂದ, ಮತ್ತು 'ಪ್ರಿಯವಳು' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಅಸ್ಯಾ ದೇವ್ಯಾ ಯಥಾರೂಪಮಂಗಪ್ರತ್ಯಂಗಸೌಷ್ಠವಮ್। ರಾಮಸ್ಯ ಚ ಯಥಾರೂಪಂ ತಸ್ಯೇಯಮಸಿತೇಕ್ಷಣಾ
ಈ ದೇವಿಯ ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೇಗಿದೆಯೋ, ರಾಮನ ರೂಪವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ; ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳ ಈಕೆ ಅವನದು.
ಅಸ್ಯಾ ದೇವ್ಯಾ ಮನಸ್ತಸ್ಮಿಂಸ್ತಸ್ಯ ಚಾಸ್ಯಾಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಮ್। ತೇನೇಯಂ ಸ ಚ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ಮುಹೂರ್ತಮಪಿ ಜೀವತಿ
ಈ ದೇವಿಯ ಮನಸ್ಸು ಅವನ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಗಿದೆ, ಅವನದು ಅವಳ ಮೇಲೆ; ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆ ಧರ್ಮಾತ್ಮನು ಮತ್ತು ಈಕೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.