ಅತಿವೃತ್ತಮಿವಾಚಿನ್ತ್ಯಂ ದಿವ್ಯಂ ರಮ್ಯಶ್ರಿಯಾಯುತಮ್। ದ್ವಿತೀಯಮಿವ ಚಾಕಾಶಂ ಪುಷ್ಪಜ್ಯೋತಿರ್ಗಣಾಯುತಮ್
ಅದು ಅತ್ಯಂತ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ, ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಅತೀತವಾದ ದೇವಸಮಾನವಾದ ಅದ್ಭುತ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಹೂವಿನ ದೀಪಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಆಕಾಶದಂತಿತ್ತು.
ಪುಷ್ಪರತ್ನಶತೈಶ್ಚಿತ್ರಂ ಪಞ್ಚಮಂ ಸಾಗರಂ ಯಥಾ। ಸರ್ವರ್ತುಪುಷ್ಪೈರ್ನಿಚಿತಂ ಪಾದಪೈರ್ಮಧುಗನ್ಧಿಭಿಃ
ಅದು ನೂರಾರು ಹೂವಿನ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಐದನೇ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಋತುಗಳ ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಮಧುಗಂಧವುಳ್ಳ ಮರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ನಾನಾನಿನಾದೈರುದ್ಯಾನಂ ರಮ್ಯಂ ಮೃಗಗಣದ್ವಿಜೈಃ। ಅನೇಕಗನ್ಧಪ್ರವಹಂ ಪುಣ್ಯಗನ್ಧಂ ಮನೋಹರಮ್
ಅದು ಹರಿ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳ ವಿವಿಧ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ಗೂಡಿದ ಸುಂದರ ಉದ್ಯಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಸುಗಂಧಗಳು ಹರಡಿದ, ಶುಭಕರವಾದ ಮತ್ತು ಮನಮೋಹಕವಾದ ವಾಸನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.
ಸ ದದರ್ಶಾವಿದೂರಸ್ಥಂ ಚೈತ್ಯಪ್ರಾಸಾದಮೂರ್ಜಿತಮ್। ಮಧ್ಯೇ ಸ್ತಮ್ಭಸಹಸ್ರೇಣ ಸ್ಥಿತಂ ಕೈಲಾಸಪಾಣ್ಡುರಮ್
ಅವನು ದೂರವಲ್ಲದ ಕಡೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಚೈತ್ಯಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದು ನೂರುಸಾವಿರ ಕಂಬಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕೈಲಾಸದಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.
ಪ್ರವಾಲಕೃತಸೋಪಾನಂ ತಪ್ತಕಾಞ್ಚನವೇದಿಕಮ್। ಮುಷ್ಣನ್ತಮಿವ ಚಕ್ಷೂಂಷಿ ದ್ಯೋತಮಾನಮಿವ ಶ್ರಿಯಾ
ಅದು ಪವಳದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು, ಬಿಸಿಯಾದ ಚಿನ್ನದ ವೇದಿಕೆ ಹೊಂದಿತ್ತು. ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಿಂಚಿಸುವಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ನಿರ್ಮಲಂ ಪ್ರಾಂಶುಭಾವತ್ವಾದುಲ್ಲಿಖನ್ತಮಿವಾಮ್ಬರಮ್। ತತೋ ಮಲಿನಸಂವೀತಾಂ ರಾಕ್ಷಸೀಭಿಃ ಸಮಾವೃತಾಮ್
ಅದು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿಯೂ ಎತ್ತರವಾಗಿಯೂ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ಅವನು ಮಲಿನ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ರಾಕ್ಷಸಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.
ಉಪವಾಸಕೃಶಾಂ ದೀನಾಂ ನಿಃಶ್ವಸನ್ತೀಂ ಪುನಃ ಪುನಃ। ದದರ್ಶ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷಾದೌ ಚನ್ದ್ರರೇಖಾಮಿವಾಮಲಾಮ್
ಉಪವಾಸದಿಂದ ದೇಹ ಕ್ಷೀಣಗೊಂಡ, ದುಃಖದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು. ಅವಳು ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಆರಂಭದ ಚಂದ್ರರೇಖೆಯಂತೆ ಶುದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು.
ಮನ್ದಪ್ರಖ್ಯಾಯಮಾನೇನ ರೂಪೇಣ ರುಚಿರಪ್ರಭಾಮ್। ಪಿನದ್ಧಾಂ ಧೂಮಜಾಲೇನ ಶಿಖಾಮಿವ ವಿಭಾವಸೋಃ
ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು, ಪ್ರಕಾಶ ಮಂದವಾಗಿತ್ತು, ಧೂಮವಲಯದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಅಗ್ನಿಶಿಖೆಯಂತೆ ಅವಳ ಕಿರಣ ಮುಸುಕಾಗಿತ್ತು.
ಪೀತೇನೈಕೇನ ಸಂವೀತಾಂ ಕ್ಲಿಷ್ಟೇನೋತ್ತಮವಾಸಸಾ। ಸಪಙ್ಕಾಮನಲಂಕಾರಾಂ ವಿಪದ್ಮಾಮಿವ ಪದ್ಮಿನೀಮ್
ಅವಳು ಒಂದು ಹಳದಿ, ಮಸಿಯುಕ್ತ, ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಆಭರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಳಂಕಗೊಂಡು, ಹೂವಿಲ್ಲದ ತಾವರೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಪೀಡಿತಾಂ ದುಃಖಸಂತಪ್ತಾಂ ಪರಿಕ್ಷೀಣಾಂ ತಪಸ್ವಿನೀಮ್। ಗ್ರಹೇಣಾಂಗಾರಕೇಣೇವ ಪೀಡಿತಾಮಿವ ರೋಹಿಣೀಮ್
ಅವಳು ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕ್ಷೀಣಳಾಗಿ, ಸಂಕಟದಿಂದ ಸುಡಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಗ್ರಹಣವಾದಾಗ ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ಅಂಗಳ ಗ್ರಹ ಪೀಡಿಸಿದಂತೆ ಅವಳ ಸ್ಥಿತಿ ಆಗಿತ್ತು.
ಅಶ್ರುಪೂರ್ಣಮುಖೀಂ ದೀನಾಂ ಕೃಶಾಮನಶನೇನ ಚ। ಶೋಕಧ್ಯಾನಪರಾಂ ದೀನಾಂ ನಿತ್ಯಂ ದುಃಖಪರಾಯಣಾಮ್
ಅವಳ ಮುಖವು ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು, ದುಃಖದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದ್ದಳು, ಉಪವಾಸದಿಂದ ದೇಹ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು. ಶೋಕ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು, ಸದಾ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಳು.
ಪ್ರಿಯಂ ಜನಮಪಶ್ಯನ್ತೀಂ ಪಶ್ಯನ್ತೀಂ ರಾಕ್ಷಸೀಗಣಮ್। ಸ್ವಗಣೇನ ಮೃಗೀಂ ಹೀನಾಂ ಶ್ವಗಣೇನಾವೃತಾಮಿವ
ತಾನಿಷ್ಟ ಜನರನ್ನು ಕಾಣದೆ, ರಾಕ್ಷಸಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಳನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು. ತನ್ನ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ, ನಾಯಿಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಹರಣಿಯಂತೆ ಅವಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ನೀಲನಾಗಾಭಯಾ ವೇಣ್ಯಾ ಜಘನಂ ಗತಯೈಕಯಾ। ನೀಲಯಾ ನೀರದಾಪಾಯೇ ವನರಾಜ್ಯಾ ಮಹೀಮಿವ
ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಜಡೆಯಿಂದ ಅವಳ ನಡು ಭಾಗ ಗುರುತುಗೊಂಡಿತ್ತು. ಮೋಡಗಳು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನದಿಯೊಂದು ಒಣಗಿದ ಅರಣ್ಯಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಾದುಹೋಗಿದಂತೆ ಅದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಸುಖಾರ್ಹಾಂ ದುಃಖಸಂತಪ್ತಾಂ ವ್ಯಸನಾನಾಮಕೋವಿದಾಮ್। ತಾಂ ವಿಲೋಕ್ಯ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷೀಮಧಿಕಂ ಮಲಿನಾಂ ಕೃಶಾಮ್
ಸುಖಕ್ಕೆ ಅರ್ಹಳಾದರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಸುಡಲ್ಪಟ್ಟಳು, ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದಳು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದಳು, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಷೀಣಳಾಗಿ ಮಲಿನಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತರ್ಕಯಾಮಾಸ ಸೀತೇತಿ ಕಾರಣೈರುಪಪಾದಿಭಿಃ। ಹ್ರಿಯಮಾಣಾ ತದಾ ತೇನ ರಕ್ಷಸಾ ಕಾಮರೂಪಿಣಾ
ಅವನು 'ಇವಳು ಸೀತೆಯೇ' ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು, ಕಾರಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪರಿಗಣಿಸಿ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾಮರೂಪಿಯಾದ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದನು.
ಯಥಾರೂಪಾ ಹಿ ದೃಷ್ಟಾ ಸಾ ತಥಾರೂಪೇಯಮಂಗನಾ। ಪೂರ್ಣಚನ್ದ್ರಾನನಾಂ ಸುಭ್ರೂಂ ಚಾರುವೃತ್ತಪಯೋಧರಾಮ್
ಅವಳು ಆಗ ಹೇಗಿದ್ದಳೋ, ಈಗಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದಳು. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರದ ಮುಖ, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳು, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವಿದ್ದಳು.
ಕುರ್ವತೀಂ ಪ್ರಭಯಾ ದೇವೀಂ ಸರ್ವಾ ವಿತಿಮಿರಾ ದಿಶಃ। ತಾಂ ನೀಲಕಣ್ಠೀಂ ಬಿಮ್ಬೋಷ್ಠೀಂ ಸುಮಧ್ಯಾಂ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾಮ್
ಅವಳು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ದೇವಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಂಠ ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತು, ತುಟಿಗಳು ಬಿಂಬ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು, ಸೊಂಟ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.
ಸೀತಾಂ ಪದ್ಮಪಲಾಶಾಕ್ಷೀಂ ಮನ್ಮಥಸ್ಯ ರತಿಂ ಯಥಾ। ಇಷ್ಟಾಂ ಸರ್ವಸ್ಯ ಜಗತಃ ಪೂರ್ಣಚನ್ದ್ರಪ್ರಭಾಮಿವ
ಸೀತೆಯು ತಾವರೆ ಹೂವಿನ ಹಾಳೆಯಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮನ್ಮಥನಿಗೆ ರತಿಯಂತೆ ಪ್ರಿಯಳಾಗಿದ್ದಳು, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಭೂಮೌ ಸುತನುಮಾಸೀನಾಂ ನಿಯತಾಮಿವ ತಾಪಸೀಮ್। ನಿಃಶ್ವಾಸಬಹುಲಾಂ ಭೀರುಂ ಭುಜಗೇನ್ದ್ರವಧೂಮಿವ
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಸೀತೆಯ ತನು ಚಂದ್ರಕಿರಣದಂತೆ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ತಪಸ್ವಿನಿಯಂತೆ ನಿರಂತರ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಭಯಭೀತಳಾಗಿ, ನಾಗರಾಜನ ಪತ್ನಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ.
ಶೋಕಜಾಲೇನ ಮಹತಾ ವಿತತೇನ ನ ರಾಜತೀಮ್। ಸಂಸಕ್ತಾಂ ಧೂಮಜಾಲೇನ ಶಿಖಾಮಿವ ವಿಭಾವಸೋಃ
ಆಕೆ ದೊಡ್ಡ ದುಃಖದ ಜಾಲದಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ, ಹೊತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಿನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸದೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಾಂ ಸ್ಮೃತೀಮಿವ ಸಂದಿಗ್ಧಾಮೃದ್ಧಿಂ ನಿಪತಿತಾಮಿವ। ವಿಹತಾಮಿವ ಚ ಶ್ರದ್ಧಾಮಾಶಾಂ ಪ್ರತಿಹತಾಮಿವ
ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಸ್ಮೃತಿ, ಕುಸಿದ ಐಶ್ವರ್ಯ, ನಾಶವಾದ ನಂಬಿಕೆ, ನಿರಾಶೆಯಾದ ಆಶೆಯಂತೆ ಕಂಡಿತು.
ಸೋಪಸರ್ಗಾಂ ಯಥಾ ಸಿದ್ಧಿಂ ಬುದ್ಧಿಂ ಸಕಲುಷಾಮಿವ। ಅಭೂತೇನಾಪವಾದೇನ ಕೀರ್ತಿಂ ನಿಪತಿತಾಮಿವ
ಅವಳು ವಿಘ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಿದ್ಧಿಯಂತೆ, ಮಸುಕಾದ ಬುದ್ಧಿಯಂತೆ, ಸುಳ್ಳು ಅಪವಾದದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಕೀರ್ತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ರಾಮೋಪರೋಧವ್ಯಥಿತಾಂ ರಕ್ಷೋಗಣನಿಪೀಡಿತಾಮ್। ಅಬಲಾಂ ಮೃಗಶಾವಾಕ್ಷೀಂ ವೀಕ್ಷಮಾಣಾಂ ತತಸ್ತತಃ
ರಾಮನಿಂದ ದೂರವಾದ ನೋವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ರಾಕ್ಷಸರ ಬಳಗದಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ, ಮೃಗಶಾವಕನಂತಹ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಬಾಷ್ಪಾಮ್ಬುಪರಿಪೂರ್ಣೇನ ಕೃಷ್ಣವಕ್ರಾಕ್ಷಿಪಕ್ಷ್ಮಣಾ। ವದನೇನಾಪ್ರಸನ್ನೇನ ನಿಃಶ್ವಸನ್ತೀಂ ಪುನಃ ಪುನಃ
ಕಪ್ಪು, ವಕ್ರವಾದ ಕಣ್ಗೆಜ್ಜೆಗಳಿರುವ ಅವಳ ಮುಖ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದೆ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮಲಪಙ್ಕಧರಾಂ ದೀನಾಂ ಮಣ್ಡನಾರ್ಹಾಮಮಣ್ಡಿತಾಮ್। ಪ್ರಭಾಂ ನಕ್ಷತ್ರರಾಜಸ್ಯ ಕಾಲಮೇಘೈರಿವಾವೃತಾಮ್
ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕೆಸರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ, ಆಭರಣ ಧರಿಸಲು ಯೋಗ್ಯಳಾದರೂ ಅಲಂಕರಿಸದೆ, ನಕ್ಷತ್ರಾಧಿಪತಿಯ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ತಸ್ಯ ಸಂದಿದಿಹೇ ಬುದ್ಧಿಸ್ತಥಾ ಸೀತಾಂ ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ಚ। ಆಮ್ನಾಯಾನಾಮಯೋಗೇನ ವಿದ್ಯಾಂ ಪ್ರಶಿಥಿಲಾಮಿವ
ಸೀತೆಯನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಹನುಮಂತನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿತು; ಅದು ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದೆ ಶಿಥಿಲವಾದ ವಿದ್ಯೆಯಂತೆ ಆಯಿತು.
ದುಃಖೇನ ಬುಬುಧೇ ಸೀತಾಂ ಹನುಮಾನನಲಂಕೃತಾಮ್। ಸಂಸ್ಕಾರೇಣ ಯಥಾ ಹೀನಾಂ ವಾಚಮರ್ಥಾನ್ತರಂ ಗತಾಮ್
ದುಃಖದಿಂದ ಹನುಮಂತನು ಆಭರಣವಿಲ್ಲದ ಸೀತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು; ಅದು ಶುದ್ಧತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮಾತು ಅರ್ಥ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬಂತೆ.
ತಾಂ ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷೀಂ ರಾಜಪುತ್ರೀಮನಿನ್ದಿತಾಮ್। ತರ್ಕಯಾಮಾಸ ಸೀತೇತಿ ಕಾರಣೈರುಪಪಾದಯನ್
ಆ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಅವಳು ಸೀತೆಯೇ ಎಂದು ಹನುಮಂತನು ಕಾರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ವೈದೇಹ್ಯಾ ಯಾನಿ ಚಾಂಗೇಷು ತದಾ ರಾಮೋಽನ್ವಕೀರ್ತಯತ್। ತಾನ್ಯಾಭರಣಜಾಲಾನಿ ಗಾತ್ರಶೋಭೀನ್ಯಲಕ್ಷಯತ್
ವೈದೇಹಿಯ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಹೇಳಿದ ಆಭರಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ದೇಹವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಹನುಮಂತನು ಗಮನಿಸಿದನು.
ಸುಕೃತೌ ಕರ್ಣವೇಷ್ಟೌ ಚ ಶ್ವದಂಷ್ಟ್ರೌ ಚ ಸುಸಂಸ್ಥಿತೌ। ಮಣಿವಿದ್ರುಮಚಿತ್ರಾಣಿ ಹಸ್ತೇಷ್ವಾಭರಣಾನಿ ಚ
ಅವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಕಿವೋಲೆಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಮಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಗಡಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಆಭರಣಗಳು ಇದ್ದವು.