ವಾಲ್ಮೀಕಿರಾಮಾಯಣಮ್

ನದಿ ಮತ್ತು ಸಾಗರದ ಪ್ರಭುವಾದ ರಾಮನ ಶಕ್ತಿಯು, ನಲನು ಸೇರುವ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಆ ಸೇತುವೆ ಮೂಲಕ ಅವರು ಲಂಕೆ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪಿದರು, ರಾವಣನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಿದರು. ರಾಮನು ಸೀತೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದಾಗ, ಆತನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಲಜ್ಜೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಜನರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಸೀತೆಗೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಸೀತೆಗೆ ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು, ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು. ಬೆಂಕಿಯ ಸಾಕ್ಷಿಯಿಂದ, ಸೀತೆಯ ಪಾಪಮೂಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಮಹಾನ್ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ತೃಪ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ಮಹಾನ್ ಆತ್ಮನಾದ ರಾಘವನನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಿಸಿದರು. ರಾಮನು ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜ ವಿಭೀಷಣನನ್ನು ರಾಜ್ಯಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊಮ್ಮಿದನು. ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆಯುತ್ತ, ರಾಮನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಪುಷ್ಪಕ ಚಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಭರದ್ವಾಜರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದಾಗ, ರಾಮನು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು, ಹನುಮಾನದ ಮೂಲಕ ಭರತನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಸುಗ್ರೀವನೊಂದಿಗೆ ಪುಷ್ಪಕದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ನಂತರ, ಅವರು ನಂದಿಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹಾರಿದರು. ನಂದಿಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ, ರಾಮನು ತನ್ನ ಕಲ್ಲು ಕೂದಲುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶುದ್ಧನಾಗಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಸೀತೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುವ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಹಂಚಿಕೊಂಡನು. ಜನರು ಆನಂದದಿಂದ, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ, ಧರ್ಮಪಾಲನೆಯಿಂದ, ರೋಗ ಮತ್ತು ಬಾಧೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರು. ಯಾರಿಗೂ ಮಗನ ಮರಣವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಪತಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ನಿಷ್ಠಾವಂತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಥವಾ ಜ್ವರದಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಥವಾ ಕಳ್ಳರಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲ; ನಗರಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳು ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರು ಸದಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಸತ್ಯಯುಗದಂತೆ; ಶತಾರುಣ ಹೋಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳ್ಳಿಯು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೇಷ್ಟರಾದವರು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಧಿಯಂತೆ, ವಿದ್ಯಾವಂತರಿಗೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅಸীম ಸಂಪತ್ತು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಘವನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶ್ರೇಣಿಗಳನ್ನು ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ರಾಜ್ಯ ನಡೆಸಿದ ನಂತರ, ರಾಮನು ಬ್ರಹ್ಮದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪವಿತ್ರ, ಪಾಪವಿನಾಶಕ, ಪುಣ್ಯಕರ ಕಥೆ, ವೇದಗಳಿಂದ ಅನುಮೋದಿತವಾದದ್ದು—ಯಾರು ರಾಮನ ಕಥೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜೀವದಾಯಕ ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪ್ರಭಾಷಣವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ವ್ಯಾಪಾರಿ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಶೂದ್ರನು ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈಗ, ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಕೇಳುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ನಾರದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಧರ್ಮಪಾಲಕನಾದ ವಾಲ್ಮೀಕಿ, ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ, ಮಹಾನ್ ಋಷಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ನಂತರ, ಆ ಋಷಿಯು ದೇವರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಾರಿದಾಗ, ಅವರು ತಮಸಾ ನದಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ, ಜಹ್ನವಿ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಾರಿದರು. ತಮಸಾ ನದಿಯ ತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಋಷಿಯು ಮಣ್ಣು ಇಲ್ಲದ ತೀರವನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು, "ಭರದ್ವಾಜ, ಈ ತೀರವು ಮಣ್ಣಿಲ್ಲದೆ, ಸುಂದರವಾಗಿದೆ, ಶುದ್ಧ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ, ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡುತ್ತದೆ." "ನನ್ನ ನೀರಿನ ಕಲ್ಲು ಇಳಿಸುತ್ತೇನೆ, ಪ್ರಿಯ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕೊಂಬೆ ಬಟ್ಟೆ ನೀಡು; ನಾನು ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ." ಮಹಾನ್ ಆತ್ಮನಾದ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಅವರಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ಭರದ್ವಾಜ ಶಿಷ್ಯನು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ, ತನ್ನ ಗುರುಗೆ ಕೊಂಬೆ ಬಟ್ಟೆ ನೀಡಿದನು. ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯದ ಕೈಯಿಂದ ಕೊಂಬೆ ಬಟ್ಟೆ ತೆಗೆದು, ಆತ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿದ ವಾಲ್ಮೀಕಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಾಡನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಹಾರಿದರು. ಅವರು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ, ಒಂದೇಗೂ ಬರುವ ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಜೋಡಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವುಗಳ ಕೂಗುವ ಶ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಜೋಡಿಯಲ್ಲಿ, ದುಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಹತ್ಯಾರನು, ಪುರುಷನನ್ನು ಕೊಂದನು, ಮತ್ತು ಋಷಿಯು ಇದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ. ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು ಹಾಕಿದಾಗ, ಆ ಹೆಣ್ಣು ಪಕ್ಷಿ, ರಕ್ತದಿಂದ ಮಚ್ಚೆಗೊಳ್ಳುವಂತೆ, ನೆಲದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಪುರುಷನನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಳವಾದ ದುಃಖದ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಕರೆದಳು. ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯಿಂದ ವಿಭಜಿತಗೊಂಡ ಆ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದ ಪಕ್ಷಿ, ಕಂದು ತಲೆ, ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದ ಮತ್ತು ಕಣ್ಮಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿತ, ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಋಷಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ ಹುಟ್ಟಿತು. ಕರುಣೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಋಷಿಯು σκಚನೆಯನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದರು, "ಇದು ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ." ಕ್ರೌಂಚವನ್ನು ನೋಡುವಾಗ, ಆ ದುಃಖಿತ ಪಕ್ಷಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು: "ಹತ್ಯಾರ, ನೀನು ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಕ್ರೌಂಚ ಜೋಡಿಯ ಒಂದು ಅಂಗವನ್ನು, ಲೈಂಗಿಕ ತೀವ್ರತೆಯ ಮೂಲಕ ಕೊಂದಿದ್ದೀಯ." ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ, ಋಷಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಂತನ ಉಂಟಾಯಿತು: "ನಾನು ಏನನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಪಕ್ಷಿಯ ದುಃಖದಿಂದ ಆಳವಾಗಿ ತೀವ್ರಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ?" ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಜ್ಞಾನಿಯು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು: "ಮಾಪನದಲ್ಲಿ, ಶ್ರುತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಮತ್ತು ಸಂಗೀತದೊಂದಿಗೆ, ನನ್ನ ದುಃಖದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹೀಗೆ ಇರಲಿ, ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಆಗಬಾರದು." ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಶಿಷ್ಯನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಗುರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಾಸ್ಯವಾಯಿತು.