ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ರಾಮಾಯಣದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ, ರಾಮನಿಗೆ ಎದುರಾಗುವ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗಗಳು ರಾವಣನ ಎದುರಿಸಲು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಮನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಆದರೆ ಅವರು ರಾವಣನಂತಹ ಅಮರನನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ, ಆತನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಮನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತನ್ನ ಕಿರಿಯ ಮಗನನ್ನು, ರಾವಣನ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಹಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳಾದ ಸುಂದ ಮತ್ತು ಉಪಸುಂದನಂತೆ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅವರು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆತನು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ರಾಮನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಕೋಪವು ಹುಟ್ಟಿತು. ರಾಮನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಒಡನಾಟಗಾರರು ಇದ್ದರು, ಆದರೆ ರಾಮನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಕೌಶಿಕನ ಮಗನಾದ ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನ ಕೋಪವು ತೀವ್ರವಾದಾಗ, ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿದಂತೆ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಯ ಉಂಟಾಯಿತು. ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನು ರಾಜನಿಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ, "ನೀವು ಧರ್ಮದ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿದ್ದೀರಿ, ನೀವು ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬಾರದು" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ರಾಮನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದನು, ಮತ್ತು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನು ರಾಮನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದಾಗ, ರಾಜ ದಶರಥನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮೂಡಿತು. ಆತನು ರಾಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನು ಕರೆಸಿ, ತಮ್ಮನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತಾಯಿಯ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳೊಂದಿಗೆ, ರಾಮನನ್ನು ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದನು. ರಾಮನು, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟಾಗ, ಸುಂದರವಾದ, ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು. ದೇವತೆಯ ನಾದ ಮತ್ತು ಹೂವುಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ರಾಮನು ತನ್ನ ಧನುರ್ದಾರಿಯಾಗಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ, ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಈಗ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ, ವಿಷ್ವಾಮಿತ್ರನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತ, ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಪರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಯಾತ್ರೆ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ರಾಮಾಯಣದ ಒಂದು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅವರ ಸಾಹಸಗಳು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದವು.