ಅರಣ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಆರಗ್ವಧ, ತಮಾಲ, ಪ್ರಿಯಾಲ, ವಕುಲ ಮತ್ತು ಇತರ ಮರಗಳು ಹೊಳಪು ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಪ್ರೇಮದ ಸಂಕಟದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಕಿನ್ನರರು ತಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಮರುಳಿಸುವ ಸೊಗಸಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಸಂಗೀತವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆ ಮರಗಳಿಂದ ಉಜ್ವಲವಾಗಿರುವ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಆಡುವುದು ಮತ್ತು ಆನಂದಿಸುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀಮಂತನ ಮಹಲ್ನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಸರಾಸರು ಗುಂಪಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅದರಿಂದ ಘಂಟೆಗಳ ಘನಘನ ಧ್ವನಿ ತರಲು, ಆ ಸೌಂದರ್ಯವು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಗಾಳಿಯಿಂದ ಮರಗಳು ಹೂಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿವೆ; ಅದು ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಮಾದು ಮತ್ತು ವಸಂತದ ಪರಿಮಳದಿಂದ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದೆ. ಗಾಳಿ ಹೂ, ಮಾದು ಮತ್ತು ಪರಾಗದ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಹೊತ್ತು, ರಾವಣನ ಕಾಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿದೆ. ಹಾಡು, ಹೂಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿ, ಗಾಳಿಯ ತಂಪು, ಪರ್ವತದ ಗುಣಗಳು, ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರೋದಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ರಾವಣನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತವೆ. ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ರಾವಣನು, ಕಾಮದಿಂದ ಆವರ್ತನಗೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆಳವಾದ ಉಸಿರನ್ನು ಹಾಚುತ್ತಾ, ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಅಪ್ಸರಾಸರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ರಂಭಾ ದೇವಾಲಯದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಸಿಂಡೂರಿತಳಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಆಕಾಶೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವಂತೆ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖದಿಂದ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಅಂಗಗಳು ದಿವ್ಯ ಚಂದನದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿವೆ; ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಮಂದಾರ ಹೂಗಳು; ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಕರ್ಷಕ, ಭುಜಗಳು ವಜ್ರದ ಕವಚದಿಂದ ಅಲಂಕೃತ; ಪ್ರೀತಿಯ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಆರು ಋತುಗಳ ಹೂಗಳಿಂದ ತ تازಾ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯು ಮತ್ತೊಂದು ಸೌಂದರ್ಯದ ದೇವತೆ ಎಂಬಂತೆ, ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಮಳೆ ತುಂಬಿದ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖ ಚಂದ್ರನಂತೆ, ಬಾಣದಂತೆ ವಕ್ರವಾದ ಭುಜಗಳು, ಯುವ ಎಲೆಯ ಹ trunk ಗಳಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ತೊಡೆಯುಗಳು, ಕೋಮಲ ಎಲೆಗಳಂತೆ ಮೃದುವಾದ ಭುಜಗಳು—ಅವಳು ಸೇನೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾವಣನು ಅವಳನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ಆವರ್ತನಗೊಂಡ ರಾವಣನು ಎದ್ದು, ಅವಳ ಮುಜುಗರದ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ: "ಏ ಸೊಗಸಾದ ಬೆನ್ನುಳ್ಳವಳೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಯಾವ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಈ ಶುಭ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ನೀಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಯಾರಿಗೆ ನೀನು ಸಂಗಾತಿಯಾಗುವೆ?" "ಇಂದು ಯಾರಿಗೆ, ನೀನು ಹೂ ಮತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಹೂಗಳ ಪರಿಮಳದ ತುಟಿಯ ರಸವನ್ನು ನೀಡುವೆ?" "ಏ ಮುಜುಗರವಳೇ, ಯಾರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಎರಡು ಪೂರ್ತಿ, ಶುಭ, ಬಂಗಾರದ ಕುಂಬಗಳಂತೆ, ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಸ್ತನಗಳು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವವು?" "ಇಂದು ಯಾರಿಗೆ ನಿನ್ನ ವಿಶಾಲ, ಬಂಗಾರದ ಸರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ, ಸ್ವರ್ಗದಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ತೊಡೆಯುಗಳನ್ನು ನೀಡುವೆ?" "ಇಂದು ನನಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವನು ಯಾರು—ಇಂದ್ರನಾ, ವಿಷ್ಣುವಾ, ಅಶ್ವಿನಿಯರುವಾ? ನೀನು ನನಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಯಾರಾದರೂ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ." "ಇಲ್ಲಿ, ಸುಂದರ ಶಿಲಾ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಮಾಡು, ವಿಶಾಲ ತೊಡೆಯವಳೇ." "ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಭು ಇಲ್ಲ." "ಇಂತಹ ವಿನಯದಿಂದ, ದಶಾನನನು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ: 'ನಾನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಭು, ನನಗೆ ಪತಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳು.'" ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಂಭಾ, ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ: "ದಯವಿಟ್ಟು, ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಬಾರದು; ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲ್ವಾರ." "ನಾನು ಯಾವುದೇ ಅವಮಾನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದರೆ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಇತರರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ; ಧರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಗನ ಪತ್ನಿ, ಇದನ್ನು ನಾನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ." ಅವಳು ಪಾದಗಳ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ದಶಗ್ರಿವನು ಅವಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವಳ ದೇಹ ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಡುಗುತ್ತದೆ. "ನೀನು ನನ್ನ ಮಗನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಸೊಸೆ." ಇದಕ್ಕೆ ರಂಭಾ, "ಹೌದು," ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ. "ಧರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮಗನ ಪತ್ನಿ, ರಾಕ್ಷಸರ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ನಿನ್ನ ಸಹೋದರ ವೈಶ್ರವಣನ ಮಗ, ನಿನಗೆ ಜೀವದಷ್ಟು ಪ್ರಿಯವಾದ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ನಲಕುಬರ, ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ." "ಧರ್ಮದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅಗ್ನಿ, ಕ್ಷಮೆಯಿಂದ ಭೂಮಿ ಸಮಾನ." "ನಾನು ಲೋಕಪಾಲನ ಮಗನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಆಭರಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ." "ಅವನಷ್ಟು ನನ್ನ ಮೇಲೆ disposition ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ." "ಅದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ರಾಜಾ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು." "ಅವನು ಧರ್ಮಾತ್ಮನು, ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಾರದು—ನಾನು ಹೋಗಲಿ." "ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸು, ರಾಕ್ಷಸರ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಗೌರವಪಡುವುದು, ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾಗಬೇಕು." ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ದಶಗ್ರಿವನು ವಿನಯದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: "ಸೊಸೆ, ನೀನು ಹೇಳಿದ ಏಕಪತ್ನಿತ್ವ—ಇದು ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ, ದಿವ್ಯ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಧರ್ಮ." "ಅಪ್ಸರಾಸರಲ್ಲಿ ಪತಿ ಇಲ್ಲ; ಏಕಪತ್ನಿತ್ವವೂ ಇಲ್ಲ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಅವಳನ್ನು ಶಿಲಾ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಕಾಮದಿಂದ ಆವರ್ತನಗೊಂಡು, ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ರಂಭಾ, ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ, ಅವಳ ಹಾರಗಳು, ಆಭರಣಗಳು ಬಿದ್ದಂತೆ, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಆನೆ ಆಟದಿಂದ ಕದಡಿದ ನದಿಯಂತೆ ಆಗುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಕೂದಲು ಗೊಂದಲದಿಂದ ಬಿದ್ದಿದೆ, ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿವೆ; ಹೂವಿನ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕಂಪಿಸಿದಂತೆ, ಹಸೆ ಹಸಿವಾದ ವಧುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ನಡುಗುತ್ತಾ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಭಯದಿಂದ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ರಂಭಾ ನಲಕುಬರನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ.