ರಾವಣನ ರಾಜಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಶುಕ ಮತ್ತು ಶರಣ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸಚಿವರು, ತಲೆ ಕೆಳಗಾಗಿಸಿ, ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾವಣನು ಕೋಪದಿಂದ ಗದರಿದ ಕಂಠದಿಂದ ಅವರತ್ತ ತಿರುಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. "ರಾಜನಿಗೆ ಅವನ ಸೇವಕರಾಗಲಿ, ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಲಿ, ಸಮಯೋಚಿತವಲ್ಲದ, ಹಿತವಚನಗಳಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನೂ ನೀವು ಹೊಗಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಮಯ ತಪ್ಪಿದಾಗ ಅದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ನೀವು ಗುರುಗಳು, ಹಿರಿಯರು, ಆಚಾರ್ಯರನ್ನು ಸೇವಿಸಿದ್ದರೂ ಫಲವಿಲ್ಲ; ರಾಜಧರ್ಮದ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದರ ಸಾರವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿಲ್ಲ. ಕಲಿತರೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮಂತಹ ಮೂಢರನ್ನು ನಾನು ಭವಿಯಿಂದಲೇ ಸಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮರಣದ ಭಯವೇ ಇಲ್ಲವೇ ನಿಮಗೆ? ನಾನು ಆಜ್ಞೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆ ಶುಭ-ಅಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟ ಮರಗಳೂ ನಿಂತಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ರಾಜದಂಡ ತಗಲಿದ ದುಷ್ಟರು ತಪ್ಪಿದರೆ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರೂ ಶತ್ರುಪಕ್ಷವನ್ನು ಹೊಗಳುವ ದುಷ್ಟರು; ನಿಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಉಪಕಾರ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಮಾತ್ರ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ, ಇಲ್ಲವೇ ನಾಶವಾಗಿರಿ, ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿರಿ! ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಯೋಗ್ಯರು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ಸತ್ತವರಂತೆಯೇ ಎಣಿಸುತ್ತೇನೆ." ಈ ರೀತಿ ರಾವಣನು ಗದರಿದ ಮೇಲೆ, ಶುಕ ಮತ್ತು ಶರಣ ಪರಸ್ಪರ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ರಾವಣನಿಗೆ ಜಯಕಾರ ಹಾಕುತ್ತ ಹೊರಟರು. ಅವುಗಳ ನಂತರ, ದಶಮುಖ ರಾವಣನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹೋದರನಿಗೆ, "ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಗುಪ್ತಚರರನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆ" ಎಂದು ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು. ಮಹೋದರನು ಕೂಡಲೇ ಆ ಗುಪ್ತಚರರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡುಬಂದನು. ಅವರು ರಾವಣನಿಗೆ ಜಯಕಾಂಕ್ಷೆಯುಟ್ಟು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತರು. ಆ ಬಳಿಕ ರಾವಣನು, ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ, ನಿಷ್ಠಾವಂತ, ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತ ಗುಪ್ತಚರರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು: "ನೀವು ಹೋಗಿ ರಾಮನ ಹತ್ತಿರ ಇರುವವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು, ಅವರ ಸಲಹೆಗಾರರನ್ನು, ಅವರ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಬನ್ನಿ. ಅವನು ಹೇಗೆ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಎಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರುವನು, ಇಂದು ಅವನು ಏನು ಮಾಡುವನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ, ಏನನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡದೆ ನನಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಿ. ಗುಪ್ತಚರರ ಮೂಲಕ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದರೆ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ರಾಜನು ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯ ಸಾಧಿಸಬಹುದು." ಗುಪ್ತಚರರು "ತಥಾಸ್ತು" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ರಾವಣನಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಅವನ ಸುತ್ತ clockwise ಆಗಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿದರು. ನಂತರ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಕ್ಷಸನ ಸುತ್ತ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿರುವ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು. ಸುವೇಲ ಪರ್ವತದ ಬಳಿ, ರಾಮ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ಸುಗ್ರೀವ ಮತ್ತು ವಿಭೀಷಣರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡಿದರು. ಆ ವಾನರಸೇನೆಯ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಗುಪ್ತಚರರು ಭಯದಿಂದ ಗಾಬರಿಯಾಗಿದರು. ಆದರೆ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ವಿಭೀಷಣ ಅವರನ್ನೂ ನೋಡಿದನು. ಅವನು ಆ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು; ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನನ್ನು, "ಈವನು ದುಷ್ಟನು" ಎಂದು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದನು. ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ವಾನರರು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದಾಗ, ರಾಮನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ, ಉಳಿದ ಗುಪ್ತಚರರನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿದನು. ವೀರವಂತ ವಾನರರಿಂದ ಹಿಂಸೆಗೊಂಡ ಆ ಗುಪ್ತಚರರು, ಗಾಬರಿಯಾಗಿ, ಶ್ವಾಸ ತೀರದೆ ಮತ್ತೆ ಲಂಕೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಅಂತೆಯೇ, ರಾಮಾಯಣದ ಯುದ್ಧಕಾಂಡದ ಮೂವತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಗುಪ್ತಚರರು ಲಂಕಾಧಿಪತಿ ರಾವಣನಿಗೆ ವರದಿ ನೀಡಿದರು—"ರಾಮನು ತನ್ನ ಅಚಲ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸುವೇಲ ಪರ್ವತದ ಬಳಿ ತಂಗಿದ್ದಾನೆ." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾವಣನು ಸ್ವಲ್ಪ ಆತಂಕಗೊಂಡು ಶಾರ್ದೂಲನೆಂಬ ರಾಕ್ಷಸನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ, ನೀನು ಶತ್ರುಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೀಯಾ?" ಅದಕ್ಕೆ ಶಾರ್ದೂಲನು ಭಯದಿಂದ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ರಾಜನೇ, ವಾನರಸೇನೆಯ ಮುಂದೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಶೂರರು, ಬಲಿಷ್ಠರು, ರಾಮನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೊಡನೆ ಮಾತುಕತೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರ್ವತದಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠ ವಾನರರು ಕಾವಲು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಸೇನೆಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರಾಕ್ಷಸರೇ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವಾನರರು ನನ್ನನ್ನು ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ, ದವಡೆಯಿಂದ, ಪಾದಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಸೇನೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಳೆದಾಡಿದರು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಎಳೆದಾಡಿ, ನನ್ನ ದೇಹವು ರಕ್ತದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಬಲಹೀನನಾಗಿ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದು ರಾಮನ ಸಭೆಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಆಗ ವಾನರರು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಕೋರಿದೆ; ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ರಾಮನು ‘ಈತನನ್ನು ಬಿಡಿ’ ಎಂದು ಕರುಣೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದನು. "ಈಗ ರಾಮನು ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿ, ಮಹಾಸಾಗರವನ್ನು ಪರ್ವತಶಿಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಿಸಿ, ಲಂಕಾ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಗರುಡವ್ಯೂಹವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಾನರರಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಲಂಕೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಕೋಟೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೋ: ಅಥವಾ ಸೀತೆಯನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸು, ಇಲ್ಲವೇ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗು." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆಲೋಚಿಸಿ, ರಾವಣನು ಶಾರ್ದೂಲನಿಗೆ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ದಾನವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದರು ಎಂದರೂ, ನಾನು ಸೀತೆಯನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ—even if all the worlds threaten me, I shall not yield out of fear." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪುನಃ ರಾವಣನು ಶಾರ್ದೂಲನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು: "ನೀನು ವಾನರಸೇನೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶೂರರು ಎಂದು ಹೇಳು?" ಹೀಗೆ, ರಾವಣನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆತಂಕ, ಗದರಿಕೆ, ಗುಪ್ತಚರರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ಮತ್ತು ರಾಮಸೇನೆಯ ಪ್ರಬಲ ಹತ್ತಿರ ಆಗಮನದ ಸುದ್ದಿ—all unfolded with intensity and anticipation.