ಅದು ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಸಂಜೆ, ಸುಂದರಿಯರ ಬಳಗದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಕ್ಷಸರಾಜ ರಾವಣನು, ಮೃಗಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾರಾಟದಿಂದ ಗೂಂಜುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಆನಂದವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ, ಶಂಖದಂತೆ ಕಿವಿಗಳಿದ್ದ, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ವಿಶ್ರವಸ್ಪುತ್ರನು, ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜನು, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಿಳೆಯರು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಆವರಿಸಿದ್ದು, ಆ ಮಹಾಕಪಿಯಾದ ಹನುಮಂತನು ರಾವಣನನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಕಾಂತಿಯುತನಾಗಿ ನೋಡಿದನು. “ಇವನು ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾವಣನೇ” ಎಂದು ಹನುಮಂತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು. “ನಗರದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಭವನದಲ್ಲಿ ಇವನು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ,” ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ, ವಾಯುಪುತ್ರನು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಜಿಗಿದನು. ಆದರೂ, ಆ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಹನುಮಂತನು ರಾವಣನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಎಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಮರೆತು ನಿಂತನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕಪ್ಪು ಕೂದಲಿನ, ಸುಂದರ ನಿತಂಬಗಳ, ಹತ್ತಿರ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಗಳ, ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಮೂಲೆಗಳಿರುವ ಆ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ರಾವಣನು ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದನು. ಇದಾದ ಮೇಲೆ, ವಾಲ್ಮೀಕಿರಾಮಾಯಣದ ಸುಂದರಕಾಂಡದ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ದೋಷರಹಿತಳಾದ, ಯೌವನದಿಂದ ಕಂಗೊಳುತ್ತಿದ್ದ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯಾದ ಸೀತೆಯು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜ ರಾವಣನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಉತ್ತಮ ರೂಪದ ವೈದೇಹಿಯು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗುತ್ತಿರುವ ಬಾಳೆಮರದಂತೆ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ, ವಿಶಾಲಕಂಣಿಯು, ಪ್ರಕಾಶಮಯಳಾದ ಆ ಮಹಿಳೆ, ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೊಡೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹತ್ತು ತಲೆಗಳಿದ್ದ ರಾವಣನು, ರಾಕ್ಷಸಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ, ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಹಡಗಿನಂತೆ ದುಃಖಿತಳಾದ ವೈದೇಹಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಆಕೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು, ತನ್ನ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿದ್ದಳು, ಮರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಮುರಿದ ಕೊಂಬೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಭರಣಗಳ ಬದಲು ಮೈಮೇಲೆ ಧೂಳು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು, ಅಲಂಕರಣೆಗೆ ಯೋಗ್ಯಳಾದರೂ, ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾದ ಕಮಲದ ದಂಡೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರಕಾಶಿಸದೇ ಇದ್ದಳು. ಆಕೆ, ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದ ಹಸರಿನಿಂದ ಎಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ರಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಂತೆ, ರಾಜಸಿಂಹನಾದ ರಾಮನ ಕಡೆಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ಒಬ್ಬಳೇ, ದುಃಖದಿಂದ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ನಿರಂತರ ಅಳುತ್ತಾ, ರಾಮನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ಅಶಾಂತಳಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕುಸಿದು, ನಾಗರಾಜನ ಪತ್ನಿಯಂತೆ, ಅಥವಾ ಧೂಮಕೇತು ಎಂಬ ಗ್ರಹದಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಡುವ ರೋಹಿಣಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಧರ್ಮಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವಳಾಗಿ, ಸದಾಚಾರ ಮತ್ತು ನೀತಿಯುಳ್ಳವಳಾಗಿ, ಆದರೆ ಈಗ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಕೆಟ್ಟ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ, ಕೀರ್ತಿ ಕುಗ್ಗಿದಂತೆ, ನಂಬಿಕೆ ಅವಮಾನಗೊಂಡಂತೆ, ಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೀಣವಾದಂತೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಧ್ವಂಸವಾದಂತೆ ಇದ್ದಳು. ಆಕೆ, ಆದೇಶ ವಿಫಲವಾದಂತೆ, ದಿಕ್ಕು ನಾಶವಾದಂತೆ, ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಅಡಚಣೆಯಾಗಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಕಮಲದ ಹೊಂಡ ನಾಶವಾದಂತೆ, ವೀರರು ಸತ್ತ ಸೇನೆಯಂತೆ ಇದ್ದಳು. ಆಕೆ, ಪ್ರಕಾಶ ಹೀನವಾದಂತೆ, ನದಿಯು ಒಣಗಿದಂತೆ, ಯಜ್ಞವೇದಿಕೆ ಕಲುಷಿತವಾದಂತೆ, ಜ್ವಾಲೆ ನಾಶವಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯು, ಹೂವು-ಎಲೆಗಳು ಹರಿದುಹೋದ, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಓಡಿಹೋಗಿದ, ಆನೆ ತುತ್ತು ತಗೊಂಡ ಕಮಲದ ಹೊಂಡದಂತೆ, ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂಸಿತರಾಗಿ ಇದ್ದಳು. ಭರ್ತೃಶೋಕದಿಂದ ಪಿಡುಗುಂಡ ನದಿ, ಬದಿಗೊಡ್ಡಿದ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ ಚಂದ್ರರಹಿತವಾದಂತೆ ಆಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ನವೀನವಾಗಿ ಕೊಯ್ದ ಕಮಲದ ದಂಡೆಯಂತೆ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದವಳಾಗಿ, ಈಗ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಒಣಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಂಧಿತಳಾಗಿ, ಪೀಠಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಸಹಚರಿಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದಳು, ಆಕೆಯು ಆನೆರಾಜನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಂತೆ, ಆಳವಾದ ಉಸಿರೆಳೆದಳು. ಉಪವಾಸ, ಧ್ಯಾನ, ಭಯದಿಂದ ದುರ್ಬಲಳಾಗಿ, ಕ್ಷೀಣಳಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂಸಿತಳಾಗಿ, ಕಡಿಮೆ ಆಹಾರ ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು. ದುಃಖದಿಂದ ಹಿಂಸಿತಳಾಗಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ದೇವತೆಯಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ರಘುವಂಶದ ನಾಯಕನಾದ ರಾಮನನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಹತ್ತು ತಲೆಗಳ ರಾವಣನ ನಾಶವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾಮನ ಭಕ್ತೆಯಾದ, ದೋಷರಹಿತಳಾದ, ದೀರ್ಘವಾದ, ಕೆಂಪಾದ, ವಿಶಾಲವಾದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ ಸೀತೆಯನ್ನು, ರಾವಣನು ಆಕೆಯ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಲೋಭಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಈ ವೇಳೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿರಾಮಾಯಣದ ಸುಂದರಕಾಂಡದ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆಗ ರಾವಣನು, ಸೀತೆಗೆ ಸಿಹಿಯಾದ, ಮೋಹಕವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡನು—ಆಕೆ ರಾಕ್ಷಸಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಳು, ದುಃಖದಿಂದ, ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು. “ಕಂಠಸೂತ್ರವಳೇ, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನೀನು ನಿನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆಯಲು ಬಯಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ. ವಿಶಾಲಕಂಣಿಯೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಪ್ರಿಯಳೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದೆಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸು; ನೀನು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವವಳಲ್ಲವೇ? ಮಾನವರೋ ಅಥವಾ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುವ ರಾಕ್ಷಸರೋ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಿನಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲಾಗದು; ನನ್ನಿಂದ ಭಯಪಡುವುದು ಬೇಡ, ಸೀತೆಯೇ. ಭಯಾನಕಿಯೇ, ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಬಲವಂತದಿಂದ ಹತ್ತಿಕ್ಕುವುದು ರಾಕ್ಷಸರ ಸ್ವಭಾವ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಮೈಥಿಲಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಾಮನೆ ತನ್ನಂತೆ ವರ್ತಿಸಲಿ. ದೇವಿಯೇ, ಇಲ್ಲಿ ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಡು, ಪ್ರಿಯಳೇ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ನೀಡು—ಇಷ್ಟು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಬೇಡ. ಒಂದು ಜಡೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ, ಧ್ಯಾನ, ಕಲುಷಿತ ವಸ್ತ್ರ, ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಉಪವಾಸ—ಇವು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಹಾರಗಳು, ಚಂದನ, ಅಗರು, ವಿವಿಧ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿವೆ. ದುರ್ಬಲಳೇ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪಾನೀಯಗಳು, ಹಾಸಿಗೆಗಳು, ಆಸನಗಳು, ಹಾಡುಗಳು, ನೃತ್ಯ, ಸಂಗೀತ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿವೆ; ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ಮೈಥಿಲಿಯೇ, ಇವುಗಳ ಸವಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸು. ನೀನು ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿಯೂ ಮುತ್ತು, ಹೀಗೆ ಇರಬೇಡ; ಆಭರಣಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸು. ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ಇಷ್ಟು ಸುಂದರಳಾದ ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಲಂಕರಿಸದೆಯೇ ಇರಬೇಕು?” ಎಂದು ರಾವಣನು ಸೀತೆಗೆ ಪ್ರಲೋಭನ ನೀಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ಆ ಆನಂದವನದಲ್ಲಿ, ಸೀತೆಯ ದುಃಖ, ಹನುಮಂತನ ತಪಸ್ವಿ ದೃಷ್ಟಿ, ಮತ್ತು ರಾವಣನ ಪ್ರಲೋಭನಗಳು—allವು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು.