ಅಲ್ಲಿ, ರಾವಣನ ಪತ್ನಿಯರು ತಮ್ಮ ಮುಖಗಳ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ವಸ್ತ್ರದ ಕೊನೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಧ್ವಜಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ಕಿವೊಲಗಗಳು, ಅದ್ಭುತವಾದ ಕಿರಣವನ್ನು ಪಸರಿಸುತ್ತ, ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಬೀಸುವ ಮೃದುವಾದ ಉಸಿರಿನಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಪಾಕವಾದ ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಮದ್ಯದ ಸುಗಂಧ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮಧುರವಾಗಿಯೂ ಸುಗಂಧವಾಗಿಯೂ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು; ಆ ಘಮವು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾವಣನಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿತು. ರಾವಣನ ಪತ್ನಿಯರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು, ಅವರ ಮುಖಗಳು ರಾವಣನ ಮುಖದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತ, ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿನಿಯರ ಮುಖದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಮೋದದಿಂದ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮಹಾಸ್ತ್ರೀಯರು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಾವಣನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಸಹಪತ್ನಿಯರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಕೈಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರರ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದರು; ಅವರ ಸುಂದರವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳೂ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ಪರಸ್ಪರರ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. ಒಬ್ಬಳು ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳ ಎದೆ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದಳು, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಅವಳ ಕೈಯ ಮೇಲೆ; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಯಾರಾದರೊಬ್ಬಳ ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದಳು, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳ ಉಡರ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವರ ಕಾಲು, ಪಕ್ಕ, ನಡು, ಬೆನ್ನುಗಳ ಮೇಲೆ ಪರಸ್ಪರ ಮಲಗಿ, ಅವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು; ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಪರಸ್ಪರ ದೇಹದ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತ, ಸೊಪ್ಪು ಹೊತ್ತ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಗುಚ್ಛವು, ಪರಸ್ಪರ ಕೈಗಳಿಂದ ಸರವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹೂಗಳ ಹಾರದಂತೆ, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಉಲಿಬಿದ್ದ ಭೃಂಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುಷ್ಪಿತ ಲತಾಕುಂಜಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಂತೆ, ಅವುಗಳ ಹೂಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಬೆರೆತು ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ರಾವಣನ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ವನವು, ಅವರ ಸುಂದರ ಭುಜಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಭೃಂಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲುಗಾಡುವ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಆಭರಣ, ದೇಹ, ವಸ್ತ್ರ, ಹಾರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಬ್ಬಳನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದೇ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ರಾವಣನು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಚಿನ್ನದ ದೀಪಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ಮಿಂಚು ಇಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಜರು, ಋಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ರಾಕ್ಷಸರು—ಎಲ್ಲರ ಯುವತಿಯರೂ ಕಾಮಭಾವದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ರಾವಣನಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದರು. ಯುದ್ಧಾಸಕ್ತನಾದ ರಾವಣನು ಬಲವಂತದಿಂದ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು—allರು ಕಾಮಪಾನದಿಂದ ಉಲಿಬಿದ್ದಿದ್ದರು; ಕೆಲವರು ಪ್ರೇಮಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಂದವರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಬಲವಂತದಿಂದ, ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಸೆಯಿಂದಲೂ ಪಡೆಯಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಯಾರೂ ಅವನಿಗೆ ಹೊಸವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ—ಜನಕನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ಯಾರೂ ಕುಲಹೀನರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅಸೌಂದರ್ಯವಂತಿಯರಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅಶಿಷ್ಟವಲ್ಲ; ಧರ್ಮಹೀನಳಾದವಳನ್ನು ಅವನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ಅಸೌಂದರ್ಯವಂತಿಯು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ವಾನರಾಧಿಪತಿ ಹನುಮಂತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು: “ರಾಘವನು ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಾದ ಸೀತೆಯೂ ಹೀಗೆ ಇದ್ದರೆ, ರಾಕ್ಷಸರ ಮಹಾರಾಜನಾದ ರಾವಣನ ಈ ಪತ್ನಿಯರು ಖಂಡಿತ ಉತ್ತಮ ಕುಲದವರೇ” ಎಂದು ಅವನು ಶ್ಲಾಘನೀಯವಾದ ಭಾವನೆ ಹೊಂದಿದನು. ಮತ್ತೆ ಅವನು ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದನು: “ಸೀತೆಯು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳೇ; ಆದರೂ ಈ ಲಂಕಾಧಿಪತಿ ಮಹಾತ್ಮನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಮಹಾಪಾಪವಾದ, ನೀಚ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.” ಇಲ್ಲಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ ಸುಂದರಕಾಂಡದ ಹತ್ತನೇ ಸರ್ಗ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹನುಮಂತನು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್ನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದರಲ್ಲಿ ಐವೊರಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ, ಸುಂದರ ವಜ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆಸನಗಳು ಇದ್ದವು, ಆಸ್ತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದವು. ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ದೇವಮಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು; ಅದು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪವಿತ್ರ ಚಿನ್ನದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನವನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು; ಅದನ್ನು ಅಶೋಕ ಹೂಗಳ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಯಕ್ಷಪೂಚ್ಛಗಳಿಂದ ವೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ, ವಿಭಿನ್ನ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಪರಿಮಳಗೊಂಡು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧೂಪಗಳಿಂದ ಸುಗಂಧಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಸು, ಮೃದುವಾದ ಕುರಿಯ ಉಣ್ಣೆಯಿಂದ ಹಾಸು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು; ಅಮೂಲ್ಯ ಹೂಗಳ ಹಾರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಆಸನದ ಮೇಲೆ ಹನುಮಂತನು ಒಂದು ಮಹಾಮೇಘದಂತೆ ಕಾಣುವವನನ್ನು ನೋಡಿದನು—ಅವನ ಕಿವೊಲಗಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು, ಬಲವಾದ ಭುಜಗಳಿದ್ದವು, ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧಿತ ಕೆಂಪು ಚಂದನವನ್ನು ಲೇಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಅವನು ಸಾಯಂಕಾಲದ ಕೆಂಪು ಹೊಳೆಯುವ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ರೇಖೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದ, ರೂಪಾಂತರವನ್ನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಪಡೆಯಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ, ಸುತ್ತಲೂ ಮರಗಳು, ವನಗಳು, ಕುಂಜಗಳು ಇರುವಂತೆ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೊಂಡ ಮಂದರ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ರಾಕ್ಷಸರಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಹನುಮಂತನು ನೋಡಿದನು—ಅವನ ಮದ್ಯಪಾನವಾದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದನು, ವೀರನಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಹನುಮಂತನು ಆ ರಾವಣನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನು ಮಹಾಸರ್ಪದಂತೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಬಹಳ ಆತಂಕಗೊಂಡನು; ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದನು. ಮೇಲ的平台ವೊಂದನ್ನು ತಲುಪಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ರೇಖೆಯ ಹಿಂದೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು, ಆ ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಉಲಿಬಿದ್ದ ರಾಕ್ಷಸಸಿಂಹನನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ರಾಕ್ಷಸರಾಜನ ಅಮೂಲ್ಯ ಹಾಸಿಗೆಯು, ಅವನು ಮಲಗಿದ್ದಾಗ, ಮಹಾ ಜಲಪಾತದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅದಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರ noble ಗಜವು ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹನುಮಂತನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನ ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು—ಅವು ಚಿನ್ನದ ವಲಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ಇಂದ್ರನ ಧ್ವಜಗಳಂತೆ ದೂರದೂರಿಗೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಆ ಭುಜಗಳು, ಗಜದ ದಂತಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದ ಗಾಯಗಳ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು; ವಜ್ರದಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದಂತೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದವು; ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಕ್ರದ ಗುರುತುಗಳು ಇದ್ದವು; ಅವು ಬೃಹತ್ತಾಗಿ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿದ್ದವು. ಮೆತ್ತಗೆ, ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡು, ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು; ಸುಂದರವಾದ ನಖಗಳು, ಅಂಗುಳಿಗಳು, ಅವನ ಸ್ವಂತ ಉಂಗುರಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಕಬ್ಬಿಣದ ಗದೆಗಳಂತೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು; ವೃತ್ತಾಕಾರದಾಗಿ, ಗಜದ ಸೂಂಡಿನಂತೆ; ಪಾಂಡುರವಾದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಐದು ತಲೆಗಳ ಸರ್ಪಗಳಂತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದ್ದವು. ಮೆತ್ತವಾದ, ಸುಗಂಧಿತ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಂದನದಿಂದ ಲೇಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಚಂದ್ರನಿಗೆ ಅಥವಾ ಮೊಲೆಗೆ ಬಳಸುವ ಲೇಪದಂತೆ, ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ಅಪೂರ್ವ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಲೇಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಯಕ್ಷರು, ನಾಗರು, ಗಂಧರ್ವರು, ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರ ಶ್ರೇಷ್ಠರೂ ಕೂಡಾ ಅವುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಬರುವಂತಹವುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಹೀಗೆ, ಹನುಮಂತನು ರಾವಣನ ಆ ಭವ್ಯ ಸಭಾಭವನದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು, ಅವರ ವೈಭವ, ಅವರ ಸುಂದರತೆ, ರಾವಣನ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ದೇಹವನ್ನು—allವನ್ನೂ ಗೌರವದಿಂದ ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದನು.