ಅಲ್ಲಿ, ಹನುಮಂತನು ರಾವಣನ ಅಂತರಪುರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಮಹಾರಾಜನ ಪತ್ನಿಯರು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಕೆಲವವರ ಕಪೋಲಗಳ ಅಲಂಕಾರಗಳು ಅಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿದ್ದವು, ಕೆಲವರ ಗುಂಡಲಗಳು ಜಾರಿಬಿದ್ದಿದ್ದವು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಹಾರಗಳು ಬದಿಗೆ ಸರಿದಿದ್ದವು. ಕೆಲವರು ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಕೆಲವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದವು, ಅವರ ಕಟಿಬಂಧಗಳು ಅಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದಂತೆ, ಅವರು ಯುವತಿಯರು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಕಿವಿಯ ಆಭರಣವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರು, ಕೆಲವರ ಹಾರಗಳು ಮುರಿದು, ಕುಸಿದು, ಅರಣ್ಯದ ಒಡೆಯ ಆನೆ ಹೂವಿನ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ತುಳಿದಂತೆ ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಕೆಲವರ ಹಾರಗಳು ಚಂದ್ರಕಿರಣಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಲಗಳ ನಡುವೆ ಮಲಗಿರುವ ಹಂಸಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತವರ ಗರಳ ಕಣಗಳು ಕಡಂಬ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ, ಕೆಲವರ ಬಂಗಾರದ ನೂಲುಗಳು ಜೋಡಿಯಾದ ಚಕ್ರವಾಕ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಂಸಗಳು, ಕಾರಂಡವ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಚಕ್ರವಾಕ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಅಲಂಕಾರದಿಂದ, ಅವರ ಸೊಂಟ ಮತ್ತು ಹಿಂಭಾಗಗಳು ನದಿಯ ದಂಡೆಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ಬಂಗಾರದ ಕಮಲಗಳಂತಹ, ಗಂಟುಗಳಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸುಂದರ ದಂಡೆಗಳಿರುವ ನದಿಗಳಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಅವರ কোমಲ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ, ವಕ್ಷಸ್ಥಲಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ, ಆಭರಣಗಳ ಸಾಲುಗಳು ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವರ ಉಡುಪುಗಳ ತುದಿಗಳು, ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಪತ್ನಿಯರ ಉಡುಪುಗಳ ತುದಿಗಳು, ಧ್ವಜಗಳಂತೆ, ನಾನಾ ಬಂಗಾರದ ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಮುಖದ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವರ ಕಿವಿಯ ಆಭರಣಗಳು, ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಅವರ ಉಸಿರಿನಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಪಾಕವಾದ ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಮದ್ಯದ ಸುಗಂಧ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ರಾವಣನನ್ನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದಪಡಿಸಿತು. ರಾವಣನ ಪತ್ನಿಯರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ಮುಖಗಳು ರಾವಣನ ಮುಖದಂತೆ ಇದ್ದವು; ಅವರು ಹತ್ತಿರದವರ ಮುಖದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಆಘ್ರಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರಾವಣನಿಗೆ ಆಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು; ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗದೆ, ತಮ್ಮ ಸಹಪತ್ನಿಯರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಾತ್ರ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಅಲಂಕೃತವಾದ ಕೈಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಲಗಿದ್ದರು; ಅವರ ಉಡುಪುಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಪರಸ್ಪರ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದಳು, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಅವಳ ಕೈ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಯಾರಾದರೊಬ್ಬಳ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಸ್ತನದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ಅವರನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಜಂಗೆಯ ಮೇಲೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ, ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರು; ಅವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಪರಸ್ಪರ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದವು, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮರುಳಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ದೇಹದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆ ಸುಂದರ ಸೊಂಟದ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಕೈಗಳನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಒಂದಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಆ ಹೆಂಗಸರ ಹಾರದಂತೆ, ಪರಸ್ಪರ ಕೈಗಳಿಂದ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮರುಳಾದ ಭೃಂಗಗಳು ಹೂಮಾಲೆಯ ಮೇಲೆ ಗುಂಪಾಗಿ ಹಾರಾಡುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಸಂತದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಬಳ್ಳಿಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಂತೆ, ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಹೂವಿನಂತೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆ ರಾವಣನ ಹೆಂಗಸರ ಗುಡ್ಡ, ಸುಂದರ ಭುಜಗಳಿಂದ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಭೃಂಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕಂಪಿತವಾದ ವನ್ಯವನದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಆಭರಣ, ದೇಹ, ವಸ್ತ್ರ, ಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾವಣನು ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ, ಆ ಹೆಂಗಸರು ವಿವಿಧ ವರ್ಣಗಳಲ್ಲಿ, ಬಂಗಾರದ ದೀಪಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರು ಮಿಂಚದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು, ಋಷಿಯರು, ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ರಾಕ್ಷಸರ ಪುತ್ರಿಯರು—all ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕಾಮದಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ರಾವಣನಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದರು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರು—all ರಾವಣನಿಂದ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಅವನು ಅವರನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದನು; ಕೆಲವರು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಬಲದಿಂದ, ಶೌರ್ಯದಿಂದ, ಬೇರೆ ಆಸೆಯಿಂದ ಅಥವಾ ಹೊಸದಾಗಿ ಗಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ—ಜನಕನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ಯಾರೂ ಕುಲಹೀನರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ರೂಪವಿಲ್ಲದವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಶೀಲವಿಲ್ಲದವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಯಾರೂ ಅವನಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ನೋಡಿದ ಹನುಮಂತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದರು—“ಯದಿ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಾದ ಸೀತೆಯೂ ಇಂತಹವಳಾದರೆ, ಈ ರಾಕ್ಷಸರ ರಾಜನ ಪತ್ನಿಯರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಕುಲದವರೇ.” ಮತ್ತೆ ಅವನು ಗುಪ್ತರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದರು—“ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸೀತೆ ಶೀಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳೇ, ಆದರೂ ಈ ಮಹಾತ್ಮ ಲಂಕಾಧಿಪತಿ ಅವಳಿಗೆ ಮಹಾಪಾಪ, ನೀಚ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.” ಅದರಿಂದ, ಸುಂದರಕಾಂಡದ ಹತ್ತನೇ ಸರ್ಗವು ಇಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲೆ, ಹನುಮಂತನು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿದನು—ಮಣಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದಂತಹದ್ದು. ಅದರಲ್ಲಿ ವೈಭವಯುತವಾದ ಹಾಸಿಗೆಗಳು, ದಂತ ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳು, ಸುಂದರ ಸೀಟುಗಳು, ಬೆರಿಲ್ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದನು, ದಿವ್ಯ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದಂತೆ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಶುದ್ಧ ಬಂಗಾರದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಅದನ್ನು ಅಶೋಕ ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವಾತಾಯನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ನಾನಾ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಪರಿಮಳಿತವಾಗಿತ್ತು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧೂಪದಿಂದ ಸುಗಂಧವಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆಗಳಿಂದ, ನಯವಾದ ಕುರಿಗೆಯ ಉಣ್ಣೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು, ಮೌಲ್ಯವಾದ ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಹನುಮಂತನು ವಜ್ರಘಟೆಯಂತೆ, ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳ, ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳ, ರಜತವರ್ಣದ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ, ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧಿತ ರಕ್ತ ಚಂದನವನ್ನು ಬಳಿದು, ಸಾಯಂಕಾಲದ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ, ಮಿಂಚಿನ ರೇಖೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಸುಂದರನಾದ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಬಹುದಾದ, ವೃಕ್ಷ, ವನ, ಜಂಗಲಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಮಂದಾರ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಹನುಮಂತನು ನೋಡಿದನು—ಆ ರಾಕ್ಷಸರಾಧಿಪತಿ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿ, ಆ ಹೊಳೆಯುವ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದನು; ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನೂ, ವೀರನೂ ಆಗಿದ್ದನು.