तास्तु सर्वाः प्रतिश्रुत्य तस्य वाक्यं महात्मनः । ब्रह्मशापभयाद्भीतास्तं देशं नोपचक्रमुः ।। ७.२.
उन सभी ने उस महात्मा के वचन का पालन करने का वचन दिया, और ब्राह्मण के श्राप के भय से वे उस स्थान पर नहीं गईं।
तृणबिन्दोस्तु राजर्षेस्तनया न शृणोति तत् ।। ७.२.
लेकिन तृणबिंदु नामक राजर्षि की पुत्री ने यह बात नहीं सुनी।
गत्वाश्रमपदं तत्र विचचार सुनिर्भया । न सापश्यत्स्थिता तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् ।। ७.२.
वह निडर होकर उस आश्रम में गई और वहाँ घूमने लगी; लेकिन वहाँ खड़ी होकर उसने कोई भी सखी नहीं देखी।
तस्मिन्काले महातेजाः प्राजापत्यो महानृषिः । स्वाध्यायमकरोत्तत्र तपसा भावितः स्वयम् ।। ७.२.
उसी समय, प्रजापति के वंशज महान ऋषि वहाँ स्वाध्याय में लगे हुए थे और स्वयं तपस्या में लीन थे।
सा तु वेदश्रुतिं श्रुत्वा दृष्ट्वा वै तपसो निधिम् । अभवत्पाण्डुदेहा सा सुव्यञ्जितशरीरजा ।। ७.२.
उसने वेदपाठ की ध्वनि सुनी और तपस्या के स्वरूप को देखा, जिससे उसका शरीर पीला पड़ गया और उसका परिवर्तन स्पष्ट दिखने लगा।
वभूव च समुद्विग्ना दृष्ट्वा तद्दोषमात्मनः । इदं मे किन्त्विति ज्ञात्वा पितुर्गत्वा ऽ ऽश्रमे स्थिता ।। ७.२.
उसने अपने दोष को देखकर बहुत घबराहट महसूस की; 'यह मेरे साथ क्या हो गया?' ऐसा सोचकर वह अपने पिता के आश्रम में चली गई और वहीं रहने लगी।
तां तु दृष्ट्वा तथाभूतां तृणविन्दुरथाब्रवीत् । किं त्वमेतत्त्वसदृशं धारयस्यात्मनो वपुः ।। ७.२.
उसे इस हालत में देखकर तृणबिंदु ने कहा — 'तुम अपने योग्य रूप क्यों नहीं धारण कर रही हो?'
सा तु कृत्वाञ्जलिं दीना कन्योवाच तपोधनम् । न जाने कारणं तात येन मे रूपमीदृशम् ।। ७.२.
वह दुखी कन्या हाथ जोड़कर तपस्वी से बोली — 'पिताजी, मुझे नहीं पता कि मेरा रूप ऐसा क्यों हो गया है।'
किं तु पूर्वं गतास्म्येका महर्षेर्भावितात्मनः । पुलस्त्यस्याश्रमं दिव्यमन्वेष्टुं स्वसखीजनम् ।। ७.२.
लेकिन पहले मैं अकेली ही महर्षि पुलस्त्य के दिव्य आश्रम में अपनी सखियों को ढूँढने गई थी।
न च पश्याम्यहं तत्र काञ्चिदभ्यागतां सखीम् । रूपस्य तु विपर्यासं दृष्ट्वा त्रासादिहागता ।। ७.२.
वहाँ मुझे कोई भी सखी नहीं मिली; पर जब मैंने अपने रूप में बदलाव देखा, तो डर के कारण यहाँ आ गई।
तृणबिन्दुस्तु राजर्षिस्तपसा द्योतितप्रभः । ध्यानं विवेश तच्चापि ह्यपश्यदृषिकर्मजम् ।। ७.२.
तपस्या से तेजस्वी हुए राजर्षि तृणबिंदु ने ध्यान लगाया और योगबल से उसके हाल का कारण जान लिया।
स तु विज्ञाय तं शापं महर्षेर्भावितात्मनः । गृहीत्वा तनयां गत्वा पुलस्त्यमिदमब्रवीत् ।। ७.२.
महर्षि के शाप को समझकर, वह अपनी बेटी को लेकर पुलस्त्य के पास गया और ये वचन कहे—
भगवंस्तनयां मे त्वं गुणैः स्वैरेव भूषिताम् । भिक्षां प्रतिगृहाणेमां महर्षे स्वयमुद्यताम् ।। ७.२.
'भगवन, मेरी यह कन्या अपने गुणों से सुशोभित है, कृपया इसे स्वीकार करें; महर्षि, यह स्वयं भी तैयार है।'
तपश्चरणयुक्तस्य श्रम्यमाणेन्द्रियस्य ते । शुश्रूषणपरा नित्यं भविष्यति न संशयः ।। ७.२.
'यह सदा आपकी सेवा में लगी रहेगी, आपके तप से संयमित इंद्रियों की सेवा में कोई कमी नहीं रखेगी, इसमें कोई संदेह नहीं।'
तं ब्रुवाणं तु तद्वाक्यं राजर्षिं धार्मिकं तदा । जिघृक्षुरब्रवीत्कन्यां बाढमित्येव स द्विजः ।। ७.२.
धर्मनिष्ठ राजर्षि के ये वचन सुनकर, द्विज ने कन्या को स्वीकार करने की इच्छा से कहा — 'ऐसा ही हो।'
दत्त्वा स तु यथान्यायं स्वमाश्रमपदं गतः । सापि तत्रावसत्कन्या तोषयन्ती पतिं गुणैः ।। ७.२.
उसे विधिपूर्वक सौंपकर वह अपने आश्रम लौट गया; और कन्या वहाँ रहकर अपने गुणों से पति को प्रसन्न करने लगी।
तस्यास्तु शीलवृत्ताभ्यां तुतोष मुनिपुङ्गवः । प्रीतः स तु महातेजा वाक्यमेतदुवाच ह ।। ७.२.
उसकी शील और आचरण से महर्षि बहुत प्रसन्न हुए; संतुष्ट होकर उस तेजस्वी ने ये वचन कहे।
परितुष्टो ऽस्मि सुश्रोणि गुणानां सम्पदा भृशम् । तस्माद्देवि ददाम्यद्य पुत्रमात्मसमं तव ।। ७.२.
'सुंदर कटि वाली देवी, तुम्हारे गुणों की संपन्नता से मैं बहुत प्रसन्न हूँ; इसलिए आज मैं तुम्हें अपने समान पुत्र दूँगा।'
उभयोर्वंशकर्तारं पौलस्त्य इति विश्रुतम् । यस्मात्तु विश्रुतो वेदस्त्वयैषो ऽध्ययतो मम ।। ७.२.
'वह दोनों वंशों का प्रवर्तक होगा, और 'पौलस्त्य' नाम से प्रसिद्ध रहेगा; और यह वेद, जो तुम्हारे द्वारा पढ़ा गया है, अब मेरा उपहार है।'
तस्मात्स विश्रवा नाम भविष्यति न संशयः । एवमुक्ता तु सा देवी प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।। ७.२.
इसलिए उसका नाम विश्व्रवा होगा, इसमें कोई संदेह नहीं; ऐसे वचन सुनकर वह देवी मन ही मन बहुत प्रसन्न हुई।
अचिरेणैव कालेनासूत विश्रवसं सुतम् । त्रिषु लोकेषु विख्यातं यशोधर्मसमन्वितम् ।। ७.२.
कुछ ही समय में उसने विश्व्रवा नामक पुत्र को जन्म दिया, जो तीनों लोकों में प्रसिद्ध, यशस्वी और धर्मपरायण था।
श्रुतिमान्समदर्शी च व्रताचाररतस्तथा । पितेव तपसा युक्तो ह्यभवद्विश्रवा मुनिः ।। ७.२.
वह वेदों का ज्ञाता, सबको समान दृष्टि से देखने वाला, व्रत और सदाचार में रत, और पिता की तरह तपस्वी महर्षि बना।
अथ पुत्रः पुलस्त्यस्य विश्रवा मुनिपुङ्गवः । अचिरेणैव कालेन पितेव तपसि स्थितः ।। ७.३.
फिर पुलस्त्य के पुत्र, महर्षि विश्व्रवा, थोड़े ही समय में अपने पिता की तरह तपस्या में स्थित हो गए।
सत्यवाञ्छीलवाञ्छान्तः स्वाध्यायनिरतः शुचिः । सर्वभोगेष्वसंसक्तो नित्यं धर्मपरायणः ।। ७.३.
वह सत्यवादी, शीलवान, शांत, स्वाध्याय में लगे रहने वाले, शुद्ध, सभी भोगों से विरक्त और सदा धर्म में तत्पर थे।
ज्ञात्वा तस्य तु तद्वृत्तं भरद्वाजो महामुनिः । ददौ विश्रवसे भार्यां स्वसुतां देववर्णिनीम् ।। ७.३.
महर्षि भरद्वाज ने उसके आचरण को जानकर अपनी बेटी, जो देवी के समान तेजस्वी थी, विश्रवा को पत्नी के रूप में दे दी।
प्रतिगृह्य तु धर्मेण भरद्वाजसुतां तदा । प्रजान्वेक्षिकया बुद्ध्या श्रेयो ह्यस्य विचिन्तयन् ।। ७.३.
भरद्वाज की बेटी को धर्मपूर्वक स्वीकार कर, विश्रवा ने बुद्धि से उसके संतान के कल्याण के बारे में विचार किया।
मुदा परमया युक्तो विश्रवा मुनिपुङ्गवः । स तस्यां वीर्यसम्पन्नमपत्यं परमाद्भुतम् ।। ७.३.
महान ऋषि विश्रवा अत्यंत प्रसन्न होकर उस पत्नी से अद्भुत और बलवान पुत्र उत्पन्न किया।
जनयामास धर्मज्ञः सर्वैर्ब्रह्मगुणैर्युतम् । तस्मिञ्जाते तु संहृष्टः सम्बभूव पितामहः ।। ७.३.
धर्म को जानने वाले विश्रवा ने उसमें ब्रह्मा के सभी गुणों से युक्त पुत्र को जन्म दिया; उसके जन्म पर पितामह बहुत प्रसन्न हुए।
दृष्ट्वा श्रेयस्करीं बुद्धिं धनाध्यक्षो भविष्यति । नाम तस्याकरोत्प्रीतः सार्धं देवर्षिभिस्तदा ।। ७.३.
उसकी शुभ बुद्धि देखकर धन के अधिपति ने देवर्षियों के साथ मिलकर प्रसन्नता से उसका नामकरण किया।
यस्माद्विश्रवसो ऽपत्यं सादृश्याद्विश्रवा इव । तस्माद्वैश्रवणो नाम भविष्यत्वेष विश्रुतः ।। ७.३.
क्योंकि वह विश्रवा का पुत्र था और उसी के समान दिखता था, इसलिए वह वैश्रवण नाम से प्रसिद्ध हुआ।