अथ दृष्ट्वा दधिमुखं क्रुद्धं वानरपुङ्गवाः। अभ्यधावन्त वेगेन हनुमत्प्रमुखास्तदा
तब दधिमुख को क्रोधित देखकर, हनुमान के नेतृत्व में श्रेष्ठ वानर तेज़ी से उनकी ओर दौड़े।
सवृक्षं तं महाबाहुमापतन्तं महाबलम्। वेगवन्तं विजग्राह बाहुभ्यां कुपितोऽङ्गदः
फिर क्रोधित अंगद ने, उस बलवान, विशाल भुजाओं वाले, पेड़ पकड़े हुए दौड़ते दधिमुख को दोनों हाथों से पकड़ लिया।
मदान्धो न कृपां चक्रे आर्यकोऽयं ममेति सः। अथैनं निष्पिपेषाशु वेगेन वसुधातले
मद में चूर होकर उसने यह सोचकर कि 'यह मेरे बड़े हैं', कोई दया नहीं की और तुरंत ही ज़ोर से ज़मीन पर पटक दिया।
स भग्नबाहूरुमुखो विह्वलः शोणितोक्षितः। प्रमुमोह महावीरो मुहूर्तं कपिकुञ्जरः
उसके हाथ, जाँघ और मुँह टूट गए, शरीर पर खून लग गया, वह वीर वानर चक्कर खाकर एक क्षण के लिए बेहोश हो गया।
स कथंचिद् विमुक्तस्तैर्वानरैर्वानरर्षभः। उवाचैकान्तमागत्य स्वान् भृत्यान् समुपागतान्
किसी तरह उन वानरों से छूटकर, वह श्रेष्ठ वानर एकांत में अपने सेवकों के पास गया और उनसे धीरे-धीरे बोला।
एतागच्छत गच्छामो भर्ता नो यत्र वानरः। सुग्रीवो विपुलग्रीवः सह रामेण तिष्ठति
'आओ, चलें जहाँ हमारे स्वामी वानर सुग्रीव, विशाल गले वाले, राम के साथ ठहरे हैं।'
सर्वं चैवाङ्गदे दोषं श्रावयिष्याम पार्थिवे। अमर्षी वचनं श्रुत्वा घातयिष्यति वानरान्
'हम अंगद का सारा दोष राजा को बताएँगे; जब वह असहिष्णु होकर यह बात सुनेगा, तो वानरों को दंड देगा।'
इष्टं मधुवनं ह्येतत् सुग्रीवस्य महात्मनः। पितृपैतामहं दिव्यं देवैरपि दुरासदम्
'यह मधुवन सचमुच महात्मा सुग्रीव का है, जो उनके पिता और दादा से मिला है, दिव्य है और देवताओं के लिए भी पहुँच से बाहर है।'
स वानरानिमान् सर्वान् मधुलुब्धान् गतायुषः। घातयिष्यति दण्डेन सुग्रीवः ससुहृज्जनान्
सुग्रीव इन सब वानरों को, जो मधु के लोभ में अपने प्राण गँवा चुके हैं, उनके मित्रों सहित दण्ड देगा।
वध्या ह्येते दुरात्मानो नृपाज्ञापरिपन्थिनः। अमर्षप्रभवो रोषः सफलो मे भविष्यति
ये दुष्ट, जो राजा की आज्ञा का उल्लंघन करने वाले हैं, मरने के योग्य हैं; मेरे क्रोध का फल अब अवश्य मिलेगा।
एवमुक्त्वा दधिमुखो वनपालान् महाबलः। जगाम सहसोत्पत्य वनपालैः समन्वितः
ऐसा कहकर महाबली दधिमुख वनपालों से घिरे हुए तुरंत वहाँ से चल पड़े।
निमेषान्तरमात्रेण स हि प्राप्तो वनालयः। सहस्रांशुसुतो धीमान् सुग्रीवो यत्र वानरः
एक ही क्षण में वह बुद्धिमान सहस्रांशु का पुत्र उस वन में पहुँच गया, जहाँ वानर सुग्रीव थे।
रामं च लक्ष्मणं चैव दृष्ट्वा सुग्रीवमेव च। समप्रतिष्ठां जगतीमाकाशान्निपपात ह
राम, लक्ष्मण और स्वयं सुग्रीव को देखकर, वह आकाश से धरती पर उतरा, जो सब ओर समान रूप से स्थिर है।
स निपत्य महावीरः सर्वैस्तैः परिवारितः। हरिर्दधिमुखः पालैः पालानां परमेश्वरः
वह महावीर दधिमुख, वनपालों से घिरा हुआ, वहाँ आकर खड़ा हो गया।
स दीनवदनो भूत्वा कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम्। सुग्रीवस्याशु तौ मूर्ध्ना चरणौ प्रत्यपीडयत्
दुखी मुख बनाकर, सिर झुकाकर और हाथ जोड़कर, उसने शीघ्रता से सुग्रीव के चरणों पर सिर रख दिया।
thumb|त्रिषष्ठितमः सर्गः श्रूयताम्|center श्रीमद्वाल्मीकियरामायणे सुन्दरकाण्डे त्रिषष्ठितमः सर्गः ॥५-
श्रीमान वाल्मीकि रामायण के सुंदरकाण्ड का तिरसठवाँ सर्ग सुनें।
ततो मूर्ध्ना निपतितं वानरं वानरर्षभः। दृष्ट्वैवोद्विग्नहृदयो वाक्यमेतदुवाच ह
तब वानरों में श्रेष्ठ ने अपने चरणों में गिरे वानर को देखकर, व्याकुल हृदय से ये वचन कहे।
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ कस्मात् त्वं पादयोः पतितो मम। अभयं ते प्रदास्यामि सत्यमेवाभिधीयताम्
उठो, उठो! तुम मेरे चरणों में क्यों गिरे हो? मैं तुम्हें अभय देता हूँ—सच-सच बताओ, क्या हुआ है?
किं सम्भ्रमाद्धितं कृत्स्नं ब्रूहि यद् वक्तुमर्हसि। कच्चिन्मधुवने स्वस्ति श्रोतुमिच्छामि वानर
जो कुछ भी हुआ है, बिना घबराए सब विस्तार से बताओ। क्या मधुवन में सब कुशल है? मैं सुनना चाहता हूँ, वानर।
स समाश्वासितस्तेन सुग्रीवेण महात्मना। उत्थाय स महाप्राज्ञो वाक्यं दधिमुखोऽब्रवीत्
महात्मा सुग्रीव द्वारा आश्वस्त होकर, वह बुद्धिमान दधिमुख उठ खड़ा हुआ और ये वचन बोले।
नैवर्क्षरजसा राजन् न त्वया न च वालिना। वनं निसृष्टपूर्वं ते नाशितं तत्तु वानरैः
राजन, न तो वृक्षों की धूल से, न आपसे, न वाली से पहले कभी वन नष्ट हुआ था; अब वानरों ने उसे उजाड़ दिया है।
न्यवारयमहं सर्वान् सहैभिर्वनचारिभिः। अचिन्तयित्वा मां हृष्टा भक्षयन्ति पिबन्ति च
मैंने इन वनवासियों के साथ मिलकर सबको रोकने की कोशिश की, पर वे मेरी परवाह किए बिना हर्ष से खाते-पीते रहे।
एभिः प्रधर्षणायां च वारितं वनपालकैः। मामप्यचिन्तयन् देव भक्षयन्ति वनौकसः
वनपालों ने भी उन्हें रोकने की कोशिश की, हे देव, पर वन में रहने वाले वानर मेरी भी बात नहीं माने और खाते रहे।
शिष्टमत्रापविध्यन्ति भक्षयन्ति तथापरे। निवार्यमाणास्ते सर्वे भ्रुकुटिं दर्शयन्ति हि
कुछ यहाँ बचा हुआ फेंक देते हैं, और बाकी जैसे चाहें खाते हैं; जब रोका जाता है, तो सब क्रोध में भौंहें तान लेते हैं।
इमे हि संरब्धतरास्तदा तैः सम्प्रधर्षिताः। निवार्यन्ते वनात् तस्मात् क्रुद्धैर्वानरपुङ्गवैः
जो सबसे ज्यादा क्रोधित थे, उन्होंने वनपालों पर हमला किया, और क्रोधित वानर नेताओं ने उन्हें वन से बाहर कर दिया।
ततस्तैर्बहुभिर्वीरैर्वानरैर्वानरर्षभाः। संरक्तनयनैः क्रोधाद्धरयः सम्प्रधर्षिताः
फिर उन अनेक वीर वानरों ने, जिनकी आँखें क्रोध से लाल थीं, वनपालों पर जोर से आक्रमण कर दिया।
पाणिभिर्निहताः केचित् केचिज्जानुभिराहताः। प्रकृष्टाश्च तदा कामं देवमार्गं च दर्शिताः
कुछ को मुट्ठियों से मारा गया, कुछ को घुटनों से चोट पहुँची; कुछ को जबरन घसीटा गया और उन्हें स्वर्ग का रास्ता दिखा दिया गया।
एवमेते हताः शूरास्त्वयि तिष्ठति भर्तरि। कृत्स्नं मधुवनं चैव प्रकामं तैश्च भक्ष्यते
हे स्वामी, आपके रहते हुए ये वीर वानर मारे गए और पूरा मधुवन इन वानरों द्वारा पूरी तरह से खा लिया जा रहा है।
एवं विज्ञाप्यमानं तं सुग्रीवं वानरर्षभम्। अपृच्छत् तं महाप्राज्ञो लक्ष्मणः परवीरहा
जब दधिमुख इस प्रकार वानरों के श्रेष्ठ सुग्रीव को बता रहे थे, तब बुद्धिमान लक्ष्मण, जो शत्रुओं का संहारक है, ने उनसे पूछा।
किमयं वानरो राजन् वनपः प्रत्युपस्थितः। किं चार्थमभिनिर्दिश्य दुःखितो वाक्यमब्रवीत्
राजन, यह वानर वनपाल यहाँ किस कारण आया है? और वह दुखी होकर किसलिए ये बातें बोल रहा है?