અપશ્યમ્સ્ તુ તતઃ તત્ર પિતરમ્ પિતુર્ આલયે । જગામ ભરતઃ દ્રષ્ટુમ્ માતરમ્ માતુર્ આલયે ॥૨-૭૨-
પિતાના ઘરમાં ભરતે પિતાને ન જોયા, એટલે પછી માતાના ઘર તરફ જઈને માતાને મળવા ગયા.
અનુપ્રાપ્તમ્ તુ તમ્ દૃષ્ટ્વા કૈકેયી પ્રોષિતમ્ સુતમ્ । ઉત્પપાત તદા હૃષ્ટા ત્યક્ત્વા સૌવર્ણ માનસમ્ ॥૨-૭૨-
ભરતને પરત આવેલો જોઈને, કૈકેયી ખુશીથી ઊભી રહી, પોતાનું સોનાનું આસન પણ છોડી દીધું.
સ પ્રવિશ્ય એવ ધર્મ આત્મા સ્વ ગૃહમ્ શ્રી વિવર્જિતમ્ । ભરતઃ પ્રેક્ષ્ય જગ્રાહ જનન્યાઃ ચરણૌ શુભૌ ॥૨-૭૨-
ધર્મમાં સ્થિર મનવાળો ભરત પોતાનું ઘર, જે હવે તેજ વિહોણું હતું, તેમાં પ્રવેશ્યા. ત્યાં પોતાની માતાને જોઈને, તેણે શ્રદ્ધાપૂર્વક તેમના શુભ પગ પકડી લીધા.
સા તમ્ મૂર્ધ્નિ સમુપાઘ્રાય પરિષ્વજ્ય યશસ્વિનમ્ । અઙ્કે ભરતમ્ આરોપ્ય પ્રષ્ટુમ્ સમુપચક્રમે ॥૨-૭૨-
માતાએ ભરતના માથા પર સુગંધ લઈને, તેને હૃદયપૂર્વક વળગી, પોતાની ગોદમાં બેસાડ્યો અને પછી તેને પ્રશ્નો પૂછવા લાગી.
અદ્ય તે કતિચિત્ રાત્ર્યઃ ચ્યુતસ્ય આર્યક વેશ્મનઃ । અપિ ન અધ્વ શ્રમઃ શીઘ્રમ્ રથેન આપતતઃ તવ ॥૨-૭૨-
બેટા, તું દાદાના ઘરમાંથી કેટલાં દિવસ થયા નીકળી આવ્યો છે? તારી ઝડપભરી રથયાત્રાથી થતો થાક તો તને કાંઈ તકલીફ આપતો નથી ને?
આર્યકઃ તે સુકુશલો યુધા જિન્ માતુલઃ તવ । પ્રવાસાચ્ ચ સુખમ્ પુત્ર સર્વમ્ મે વક્તુમ્ અર્હસિ ॥૨-૭૨-
તારો દાદા અને તારો મામા યુધાજિત સુખી છે ને? બેટા, તારે પ્રવાસમાં જે કંઈ બન્યું અને બધાનું સુખ-દુઃખ મને કહેજે.
એવમ્ પૃષ્ઠઃ તુ કૈકેય્યા પ્રિયમ્ પાર્થિવ નન્દનઃ । આચષ્ટ ભરતઃ સર્વમ્ માત્રે રાજીવ લોચનઃ ॥૨-૭૨-
કૈકેયી દ્વારા આવા પ્રશ્નો પૂછાતા, રાજાના પ્રિય પુત્ર, કમળની આંખોવાળા ભરતે પોતાની માતાને બધું વિગતે કહી દીધું.
અદ્ય મે સપ્તમી રાત્રિઃ ચ્યુતસ્ય આર્યક વેશ્મનઃ । અમ્બાયાઃ કુશલી તાતઃ યુધાજિન્ માતુલઃ ચ મે ॥૨-૭૨-
માતા, આજે મને દાદાના ઘરમાંથી નીકળીને સાતમી રાત થઈ છે. દાદા અને યુધાજિત મામા બંને સુખી છે.
યન્ મે ધનમ્ ચ રત્નમ્ ચ દદૌ રાજા પરમ્ તપઃ । પરિશ્રાન્તમ્ પથિ અભવત્ તતઃ અહમ્ પૂર્વમ્ આગતઃ ॥૨-૭૨-
મારા દાદાએ મને ધન અને રત્નો આપ્યા હતા. માર્ગમાં થાક લાગતો હોવાથી હું બધાથી પહેલા અહીં આવી ગયો.
રાજ વાલ્ય હરૈઃ દૂતૈઅઃ ત્વર્યમાણો અહમ્ આગતઃ । યદ્ અહમ્ પ્રષ્ટુમ્ ઇચ્ચામિ તત્ અમ્બા વક્તુમ્ અર્હસિ ॥૨-૭૨-
રાજાના દૂતોએ જલદી આવવા કહ્યું તેથી હું ત્વરિત અહીં આવ્યો છું. માતા, મને તારે એક વાત પૂછવી છે, કૃપા કરીને સાચું કહેજે.
શૂન્યો અયમ્ શયનીયઃ તે પર્યન્કો હેમ ભૂષિતઃ । ન ચ અયમ્ ઇક્ષ્વાકુ જનઃ પ્રહૃષ્ટઃ પ્રતિભાતિ મે ॥૨-૭૨-
માતાજી, તમારો સોનાથી શોભતો પથારો ખાલી દેખાય છે અને ઇક્ષ્વાકુ કુળના લોકો પણ મને ખુશ દેખાતા નથી.
રાજા ભવતિ ભૂયિષ્ઠ્ગમ્ ઇહ અમ્બાયા નિવેશને । તમ્ અહમ્ ન અદ્ય પશ્યામિ દ્રષ્ટુમ્ ઇચ્ચન્ન્ ઇહ આગતઃ ॥૨-૭૨-
માતા, રાજા તો મોટાભાગે અહીં, તમારા મહેલમાં રહેતા હતા. હું તેમને જોવા આવ્યો છું, પણ આજે તેઓ અહીં દેખાતા નથી.
પિતુર્ ગ્રહીષ્યે ચરણૌ તમ્ મમ આખ્યાહિ પૃચ્ચતઃ । આહોસ્વિદ્ અમ્બ જ્યેષ્ઠાયાઃ કૌસલ્યાયા નિવેશને ॥૨-૭૨-
મારે પિતાજીના પગ પકડી લેવા છે. મને કહો, તેઓ ક્યાં છે? કે પછી, માતા, શું તેઓ કૌશલ્યાજીના મહેલમાં છે?
તમ્ પ્રત્યુવાચ કૈકેયી પ્રિયવદ્ ઘોરમ્ અપ્રિયમ્ । અજાનન્તમ્ પ્રજાનન્તી રાજ્ય લોભેન મોહિતા ॥૨-૭૨-
કૈકેયીએ, રાજ્યની લાલચે મનમાં રાખીને, જાણતી હોવા છતાં અજાણ બની, ભરતને પ્રેમથી પણ દુઃખદ અને અપ્રિય વાત કહી.
યા ગતિઃ સર્વ ભૂતાનામ્ તામ્ ગતિમ્ તે પિતા ગતઃ । રાજા મહાત્મા તેજસ્વી યાયજૂકઃ સતામ્ ગતિઃ ॥૨-૭૨-
બેટા, જે માર્ગ બધા જીવ માટે નિશ્ચિત છે, એ જ માર્ગે તારા પિતા ગયા છે. મહાન અને તેજસ્વી રાજા, યજ્ઞપ્રેમી, સદ્ગતિને પામ્યા છે.
તત્ શ્રુત્વા ભરતઃ વાક્યમ્ ધર્મ અભિજનવાન્ શુચિઃ । પપાત સહસા ભૂમૌ પિતૃ શોક બલ અર્દિતઃ ॥૨-૭૨-
આ વાત સાંભળીને, પવિત્ર અને ઉન્નત કુળમાં જન્મેલો ભરત પિતાના શોકથી ઘેરાઈને, અચાનક જમીન પર પડી ગયો.
હા હાતોઽસ્મીતિ કૃપણામ્ દીનામ્ વાચમુદીરયન્ । નિપપાત મહાબાહુર્બાહુ વિક્ષિપ્ય વીર્યવાન્ ॥૨-૭૨-
હાય, હું તો બળી ગયો! એવી દયાની વાત બોલતો, શક્તિશાળી ભરત પોતાના હાથ ફેલાવીને જમીન પર પડી ગયો.
તતઃ શોકેન સમ્વીતઃ પિતુર્ મરણ દુહ્ખિતઃ । વિલલાપ મહા તેજા ભ્રાન્ત આકુલિત ચેતનઃ ॥૨-૭૨-
પિતાના મૃત્યુના દુઃખથી ઘેરાઈને, તેજસ્વી ભરતનું મન ગભરાઈ ગયું અને તેણે ઉંચે અવાજે રડવું શરૂ કર્યું.
એતત્ સુરુચિરમ્ ભાતિ પિતુર્ મે શયનમ્ પુરા । શશિનેવામલમ્ રાત્રૌ ગગનમ્ તોયદાત્યયે ॥૨-૭૨-
આ પથારો, જે પહેલા મારા પિતાનો હતો, ચાંદની રાતે વાદળ વિહોણા આકાશ જેવો સુંદર લાગતો હતો.
તત્ ઇદમ્ ન વિભાતિ અદ્ય વિહીનમ્ તેન ધીમતા । વ્યોમેવ શ્શિના હીનમપ્ભુષ્ક ઇવ સાગરઃ ॥૨-૭૨-
પણ આજે એ વિદ્વાન પિતાના અભાવે આ પથારો તેજ આપતો નથી—જેમ ચાંદ વિના આકાશ કે પાણી વિના દરિયો સુન્યો લાગે છે.
બાષ્પમુત્સૃજ્ય કણ્ઠે સ્વાત્મના પરિપીડિતઃ । આચ્ચાદ્ય વદનમ્ શ્રીમદ્વસ્ત્રેણ જયતામ્ વરઃ ॥૨-૭૨-
દુઃખથી ગળું ભરાઈ આવ્યું, પણ રડવાનું રોકી, વિજયીઓમાં શ્રેષ્ઠ એ મહાન પુરુષે પોતાનું મુખ સુંદર વસ્ત્રથી ઢાંકી દીધું.
તમ્ આર્તમ્ દેવ સમ્કાશમ્ સમીક્ષ્ય પતિતમ્ ભુવિ । નિકૃત્તમિવ સાલસ્ય સ્કન્ધમ્ પરશુના વને ॥૨-૭૨-
તે દુઃખી અને ધરતી પર પડેલા, દેવ જેવો તેજસ્વી, જંગલમાં કાપી નાખેલા સાળના ડાળ જેવો, તેને જોઈ સૌએ આશ્ચર્યથી નિહાળ્યો.
મત્તમાતઙ્ગસમ્કાશમ્ ચન્દ્રાર્કસદૃશમ્ ભુવઃ । ઉત્થાપયિત્વા શોક આર્તમ્ વચનમ્ ચ ઇદમ્ અબ્રવીત્ ॥૨-૭૨-
મદમાં આવેલા હાથી જેવો, ચાંદ્ર અને સૂર્ય જેવો પ્રકાશમાન, એ દુઃખથી વ્યાકુળને ઉઠાવીને એમણે કહ્યું:
ઉત્તિષ્ઠ ઉત્તિષ્ઠ કિમ્ શેષે રાજ પુત્ર મહા યશઃ । ત્વદ્ વિધા ન હિ શોચન્તિ સન્તઃ સદસિ સમ્મતાઃ ॥૨-૭૨-
ઉઠો, ઊઠો! શા માટે અહીં પડ્યા છો, મહાન યશવંત રાજકુમાર? તમારા જેવા સજ્જન, સભામાં માન પામેલા, કદી દુઃખ નથી કરતા.
દાનયજ્ઞાધિકારા હિ શીલશ્રુતિવચોનુગા । બુદ્ધિસ્તે બુદ્ધિસમ્પન્ન પ્રભેવાર્કસ્ય મન્દિરે ॥૨-૭૨-
તમે દાન અને યજ્ઞમાં પાત્ર છો, તમારો સ્વભાવ, શીખેલા શબ્દો અને વાણી ઉત્તમ છે; હે વિદ્વાન, તમારી બુદ્ધિ મહેલમાં સૂર્ય જેવો તેજ આપે છે.
સ રુદત્યા ચિરમ્ કાલમ્ ભૂમૌ વિપરિવૃત્ય ચ । જનનીમ્ પ્રત્યુવાચ ઇદમ્ શોકૈઃ બહુભિર્ આવૃતઃ ॥૨-૭૨-
એ લાંબો સમય રડ્યા પછી, જમીન પર લથડતાં, અનેક દુઃખોથી ઘેરાઈ, માતાને એમણે આ શબ્દો કહ્યા.
અભિષેક્ષ્યતિ રામમ્ તુ રાજા યજ્ઞમ્ નુ યક્ષ્યતિ । ઇતિ અહમ્ કૃત સમ્કલ્પો હૃષ્ટઃ યાત્રામ્ અયાસિષમ્ ॥૨-૭૨-
મને લાગ્યું હતું કે રાજા રામને અભિષેક કરશે અને યજ્ઞ કરશે, એ વિચારે આનંદથી હું યાત્રા પર નીકળી પડ્યો હતો.
તત્ ઇદમ્ હિ અન્યથા ભૂતમ્ વ્યવદીર્ણમ્ મનો મમ । પિતરમ્ યો ન પશ્યામિ નિત્યમ્ પ્રિય હિતે રતમ્ ॥૨-૭૨-
પણ હવે બધું જ બદલાઈ ગયું છે, મન તૂટી ગયું છે, કેમ કે હું મારા પિતાને નથી જોઈ શકતો, જે હંમેશાં મારા હિત અને આનંદમાં રત હતા.
અમ્બ કેન અત્યગાત્ રાજા વ્યાધિના મય્ય્ અનાગતે । ધન્યા રામ આદયઃ સર્વે યૈઃ પિતા સમ્સ્કૃતઃ સ્વયમ્ ॥૨-૭૨-
માતા, કઈ બીમારીથી રાજા મારા આવતાં પહેલાં જ ગયા? ધન્ય છે રામ અને બીજા બધા, જેમના પિતા પોતે અંત્યક્રિયા કરી શક્યા.
ન નૂનમ્ મામ્ મહા રાજઃ પ્રાપ્તમ્ જાનાતિ કીર્તિમાન્ । ઉપજિઘ્રેદ્દ્ હિ મામ્ મૂર્ધ્નિ તાતઃ સમ્નમ્ય સત્વરમ્ ॥૨-૭૨-
નિષ્ઠિત છે કે મહારાજા, જે પ્રસિદ્ધ છે, તેમને ખબર નથી કે હું આવી ગયો છું; નહિતર પિતા તરત જ વળી મારા માથા પર હાથ ફેરવી લેતા.