અનુરક્ત જન આકીર્ણા સુખ આલોક પ્રિય આવહા । રાજ વ્યસન સમ્સૃષ્ટા સા પુરી વિનશિષ્યતિ ॥૨-૫૧-
જે શહેર એક સમયે પ્રેમાળ લોકોથી ભરેલું હતું અને જોવા વાળાને આનંદ આપતું હતું, તે હવે રાજાના દુઃખથી વિનાશ પામશે.
કથમ્ પુત્રમ્ મહાત્માનમ્ જ્યેષ્ઠમ્ પ્રિયમપસ્યતઃ । શરીરમ્ ધારયુષ્યાન્તિ પ્રાણા રાજ્ઞો મહાત્મનઃ ॥૨-૫૧-
મહાન રાજાને જ્યારે પોતાનો મોટો, પ્રિય અને મહાત્મા પુત્ર દેખાશે નહીં, ત્યારે તેની પ્રાણશક્તિ કેવી રીતે ટકી શકશે?
વિનષ્ટે નૃપતૌ પશ્ચાત્કૌસલ્યા વિનશિષ્યતિ । અનન્તરમ્ ચ માતાઽપિ મમ નાશમુપૈષ્યતિ ॥૨-૫૧-
રાજા વિના, પછી કૌશલ્યા પણ નાશ પામશે; અને પછી મારી માતા પણ પોતાનો અંત ભોગવશે.
અતિક્રાન્તમ્ અતિક્રાન્તમ્ અનવાપ્ય મનોરથમ્ । રાજ્યે રામમ્ અનિક્ષિપ્ય પિતા મે વિનશિષ્યતિ ॥૨-૫૧-
મારા પિતાએ પોતાની મનપસંદ ઈચ્છા પૂરી કરી નહીં, અને રામને રાજગાદી પર બેસાડી નહીં, એટલે તેઓ પણ નાશ પામશે.
સિદ્ધ અર્થાઃ પિતરમ્ વૃત્તમ્ તસ્મિન્ કાલે હિ ઉપસ્થિતે । પ્રેત કાર્યેષુ સર્વેષુ સમ્સ્કરિષ્યન્તિ ભૂમિપમ્ ॥૨-૫૧-
જ્યારે મારા પિતા અવસાન પામશે અને એ સમય આવશે, ત્યારે જેમની ઈચ્છાઓ પૂર્ણ થઈ છે, એવા બધા રાજાના અંતિમ સંસ્કાર કરશે.
રમ્ય ચત્વર સમ્સ્થાનામ્ સુવિભક્ત મહા પથામ્ । હર્મ્ય પ્રસાદ સમ્પન્નામ્ ગણિકા વર શોભિતામ્ ॥૨-૫૧-
શહેર, જેમાં સુંદર ચોરાહા, સારી રીતે વહેંચાયેલા વિશાળ રસ્તા, ભવ્ય મહેલો અને મહેલાં, અને શ્રેષ્ઠ વેશ્યાઓથી શોભાયમાન છે,
રથ અશ્વ ગજ સમ્બાધામ્ તૂર્ય નાદ વિનાદિતામ્ । સર્વ કલ્યાણ સમ્પૂર્ણામ્ હૃષ્ટ પુષ્ટ જન આકુલામ્ ॥૨-૫૧-
રથ, ઘોડા અને હાથીઓથી ભરેલી, વાદ્યના અવાજથી ગુંજતી, સર્વે શુભ વસ્તુઓથી સંપન્ન અને આનંદિત, સુખી લોકોથી ગૂંજી રહેલી,
આરામ ઉદ્યાન સમ્પન્નામ્ સમાજ ઉત્સવ શાલિનીમ્ । સુખિતા વિચરિષ્યન્તિ રાજ ધાનીમ્ પિતુર્ મમ ॥૨-૫૧-
બગીચા અને ઉદ્યાનોની સમૃદ્ધિથી, મેળા અને ઉત્સવોની ભરપૂરતા સાથે, મારા પિતાની રાજધાનીમાં લોકો આનંદથી ફરશે.
અપિ જીવેદ્ધશરથો વનવાસાત્પુનર્વયમ્ । પ્રત્યાગમ્ય મહાત્માનમપિ પશ્યેમ સુવ્રતમ્ ॥૨-૫૧-
કાશ! દશરથ મહારાજ જીવતા રહે અને અમે વનમાંથી પાછા ફર્યા પછી એ મહાન અને સદ્ગુણવાન પુરુષને ફરી જોઈ શકીએ.
અપિ સત્ય પ્રતિજ્ઞેન સાર્ધમ્ કુશલિના વયમ્ । નિવૃત્તે વન વાસે અસ્મિન્ન્ અયોધ્યામ્ પ્રવિશેમહિ ॥૨-૫૧-
જ્યારે વનવાસ પૂરો થાય, ત્યારે એ સત્યવચન અને નિરોગી સાથે અમે ફરી અયોધ્યામાં પ્રવેશી શકીએ.
પરિદેવયમાનસ્ય દુહ્ખ આર્તસ્ય મહાત્મનઃ । તિષ્ઠતઃ રાજ પુત્રસ્ય શર્વરી સા અત્યવર્તત ॥૨-૫૧-
જ્યારે એ મહાન આત્મા રાજકુમાર દુઃખથી પીડાઈને, શોક કરતા ત્યાં રહ્યો, ત્યારે આખી રાત વીતી ગઈ.
તથા હિ સત્યમ્ બ્રુવતિ પ્રજા હિતે । નર ઇન્દ્ર પુત્રે ગુરુ સૌહૃદાત્ ગુહઃ । મુમોચ બાષ્પમ્ વ્યસન અભિપીડિતઃ । જ્વરા આતુરઃ નાગૈવ વ્યથા આતુરઃ ॥૨-૫૧-
પ્રજાના હિતમાં સાચું બોલતાં રાજકુમારને સાંભળીને, ગુહાએ પોતાના મિત્ર માટેના પ્રેમથી, દુઃખથી વ્યાકુળ થઈ, દર્દી હાથી જેવો, આંખોમાંથી આંસુ વહાવ્યા.
thumb|દ્વિપઞ્ચાશઃ સર્ગઃ શ્રૂયતામ્|center શ્રીમદ્વાલ્મીકિયરામાયણે અયોધ્યાકાણ્ડે દ્વિપઞ્ચાશઃ સર્ગઃ ॥૨-
શ્રીમદ્ વાલ્મીકિ રામાયણના અયોધ્યા કાંડમાં બાવનમો સર્ગ વાંચવામાં આવે છે.
પ્રભાતાયામ્ તુ શર્વર્યામ્ પૃથુ વૃક્ષા મહા યશાઃ । ઉવાચ રામઃ સૌમિત્રિમ્ લક્ષ્મણમ્ શુભ લક્ષણમ્ ॥૨-૫૨-
સવાર થતાં અને રાત વીતી જતા, વિખ્યાત રામે શુભ લક્ષણ ધરાવતા લક્ષ્મણને કહ્યું.
ભાસ્કર ઉદય કાલો અયમ્ ગતા ભગવતી નિશા । અસૌ સુકૃષ્ણો વિહગઃ કોકિલઃ તાત કૂજતિ ॥૨-૫૨-
હવે સૂર્યોદયનો સમય આવ્યો છે, પવિત્ર રાત પૂરી થઈ; જોયે, કાળી પાંખો ધરાવતો કોયલ મીઠો અવાજ કરે છે.
બર્હિણાનામ્ ચ નિર્ઘોષઃ શ્રૂયતે નદતામ્ વને । તરામ જાહ્નવીમ્ સૌમ્ય શીઘ્રગામ્ સાગરમ્ ગમામ્ ॥૨-૫૨-
અને વનમાં મોરોના અવાજ ગુંજે છે; હે સ્નેહી, ચાલો, સાગર તરફ વહેતી જહ્નવી નદી પાર કરીએ.
વિજ્ઞાય રામસ્ય વચઃ સૌમિત્રિર્ મિત્ર નન્દનઃ । ગુહમ્ આમન્ત્ર્ય સૂતમ્ ચ સો અતિષ્ઠદ્ ભ્રાતુર્ અગ્રતઃ ॥૨-૫૨-
રામના શબ્દો સાંભળીને, મિત્રોને આનંદ આપનાર લક્ષ્મણે ગુહા અને રથવાનને બોલાવ્યા અને પોતાના ભાઈના આગળ ઊભો રહ્યો.
સ તુ રામસ્ય વચનમ્ નિશમ્ય પ્રતિગૃહ્ય ચ । સ્થપતિસ્તૂર્ણમાહુય સચિવાનિદમબ્રવીત્ ॥૨-૫૨-
રામની આજ્ઞા સાંભળીને અને સ્વીકારીને, નાવિકના મુખ્યએ તરત પોતાના સાથીઓને બોલાવ્યા અને એમને કહ્યું:
અસ્ય વાહનસમ્યુક્તામ્ કર્ણગ્રાહવતીમ્ શુભામ્ । સુપ્રતારામ્ દૃઢામ્ તીર્ખે શીગ્રમ્ નાવમુપાહર ॥૨-૫૨-
અહીં એવી મજબૂત, સારી રીતે તૈયાર, વહેંચાયેલી, અને ઝડપથી ચાલતી નાવ લાવો, જેમાં વ્હાણ અને પાંખો જોડાયેલા હોય.
તમ્ નિશમ્ય સમાદેશમ્ ગુહામાત્યગણો મહાન્ । ઉપોહ્ય રુચિરામ્ નાવમ્ ગુહાય પ્રત્યવેદયત્ ॥૨-૫૨-
આ આજ્ઞા સાંભળીને, ગુહાના મોટા સાથીઓએ સુંદર નાવ લાવી અને ગુહાને જાણ કરી.
તતઃ સપ્રાઞ્જલિર્ભૂત્વા ગુહો રાઘવમબ્રવીત્ । ઉપસ્થિતેયમ્ નૌર્દેવ ભૂયઃ કિમ્ કરવાણિ તે ॥૨-૫૨-
પછી ગુહાએ હાથ જોડીને રાઘવને કહ્યું: 'પ્રભુ, નાવ તૈયાર છે; હવે હું તમારા માટે બીજું શું કરું?'
તવામરસુતપ્રખ્ય તર્તુમ્ સાગરગામ્ નદીમ્ । નૌરિયમ્ પુરુષવ્યાગ્ર! તામ્ ત્વમારોહ સુવ્રત! ॥૨-૫૨-
પુરુષશ્રેષ્ઠ! દેવોના રથ જેટલી સુખદાયી આ નાવ સાગર તરફ વહેતી નદી પાર કરવા તૈયાર છે. ધીરજવાન! તમે એમાં ચડી જાવ.
અથોવાચ મહાતેજા રામો ગુહમિદમ્ વચઃ । કૃતકામોઽસ્મિ ભવતા શીઘ્રમારોપ્યતામિતિ ॥૨-૫૨-
ત્યારે તેજસ્વી રામે ગુહાને કહ્યું: 'તમે મારી ઈચ્છા પૂરી કરી છે; હવે જલ્દી નાવમાં ચડી જઈએ.'
તતઃ કલાપાન્ સમ્નહ્ય ખડ્ગૌ બદ્ધ્વા ચ ધન્વિનૌ । જગ્મતુર્ યેન તૌ ગન્ગામ્ સીતયા સહ રાઘવૌ ॥૨-૫૨-
પછી બંને રાઘવોએ તૂણા કસીને, તલવાર બાંધીને, સીતા સાથે ગંગા તરફ પગલાં વધાર્યા.
રામમ્ એવ તુ ધર્મજ્ઞમ્ ઉપગમ્ય વિનીતવત્ । કિમ્ અહમ્ કરવાણિ ઇતિ સૂતઃ પ્રાન્જલિર્ અબ્રવીત્ ॥૨-૫૨-
રામ પાસે વિનમ્રતાથી હાથ જોડીને રથચાલક બોલ્યો: 'હું હવે શું કરું?'
તતોઽબ્રવીદ્દાશરથિઃ સુમન્ત્રમ્ । સ્પૃશન્ કરેણોત્તમદક્ષિણેન । સુમન્ત્ર શીઘ્રમ્ પુનરેવ યાહિ । રાજ્ઞઃ સકાશે ભવચાપ્રમત્તઃ ॥૨-૫૨-
પછી દશરથપુત્રે પોતાના શ્રેષ્ઠ જમણા હાથથી સ્પર્શ કરીને સુમંત્રને કહ્યું: 'સુમંત્ર, તું જલ્દી પાછો જા અને રાજા પાસે હંમેશાં સાવધાન રહે.'
નિવર્તસ્વ ઇતિ ઉવાચ એનમ્ એતાવદ્દ્ હિ કૃતમ્ મમ । રથમ્ વિહાય પદ્ભ્યામ્ તુ ગમિષ્યામિ મહાવનમ્ ॥૨-૫૨-
'પાછો વળી જા,' એમ તેણે કહ્યું, 'મારું કામ પૂરું થયું છે. હવે હું રથ છોડીને પગપાળા જંગલમાં જઈશ.'
આત્માનમ્ તુ અભ્યનુજ્ઞાતમ્ અવેક્ષ્ય આર્તઃ સ સારથિઃ । સુમન્ત્રઃ પુરુષ વ્યાઘ્રમ્ ઐક્ષ્વાકમ્ ઇદમ્ અબ્રવીત્ ॥૨-૫૨-
પછી પોતે વિદાય મળ્યો જાણીને દુઃખી સુમંત્ર એ ઇક્ષ્વાકુ કુળના પુરુષશ્રેષ્ઠ રામને કહ્યું:
ન અતિક્રાન્તમ્ ઇદમ્ લોકે પુરુષેણ ઇહ કેનચિત્ । તવ સભ્રાતૃ ભાર્યસ્ય વાસઃ પ્રાકૃતવદ્ વને ॥૨-૫૨-
'આ દુનિયામાં કોઈએ પણ એવું કર્યું નથી, જે તમે કરો છો—પત્ની અને ભાઈ સાથે સામાન્ય માણસની જેમ જંગલમાં વસવું.'
ન મન્યે બ્રહ્મ ચર્યે અસ્તિ સ્વધીતે વા ફલ ઉદયઃ । માર્દવ આર્જવયોઃ વા અપિ ત્વામ્ ચેદ્ વ્યસનમ્ આગતમ્ ॥૨-૫૨-
'મને હવે લાગે છે કે તપ, અધ્યયન કે સૌમ્યતા અને સીધાઈથી કોઈ ફળ મળતું નથી, જો તમે પણ આવી મુશ્કેલીમાં પડ્યા છો.'