સો અહમ્ પ્રિય સખમ્ રામમ્ શયાનમ્ સહ સીતયા । રક્ષિષ્યામિ ધનુષ્ પાણિઃ સર્વતઃ જ્ઞાતિભિઃ સહ ॥૨-૫૧-
મારે માટે પ્રિય મિત્ર રામ જ્યારે સીતાજી સાથે અહીં શયન કરે છે, ત્યારે હું હાથમાં ધનુષ લઈને મારા સગાંઓ સાથે ચારેય બાજુથી તેમની રક્ષા કરીશ.
ન હિ મે અવિદિતમ્ કિમ્ચિત્ વને અસ્મિમઃ ચરતઃ સદા । ચતુર્ અન્ગમ્ હિ અપિ બલમ્ સુમહત્ પ્રસહેમહિ ॥૨-૫૧-
આ જંગલમાં હું હંમેશા ફરતો હોવાથી અહીં કંઈ પણ મારી જાણ બહાર નથી; જો મોટું ચતુરંગી સેના પણ આવી જાય, તો પણ અમે તેનો સામનો કરી શકીએ.
લક્ષ્મણઃ તમ્ તદા ઉવાચ રક્ષ્યમાણાઃ ત્વયા અનઘ । ન અત્ર ભીતા વયમ્ સર્વે ધર્મમ્ એવ અનુપશ્યતા ॥૨-૫૧-
ત્યારે લક્ષ્મણે કહ્યું: 'હે નિર્દોષ, તમારી રક્ષામાં અમે અહીં બિલકુલ નિર્ભય છીએ; અમને તો અહીં માત્ર ધર્મ જ દેખાય છે.'
કથમ્ દાશરથૌ ભૂમૌ શયાને સહ સીતયા । શક્યા નિદ્રા મયા લબ્ધુમ્ જીવિતમ્ વા સુખાનિ વા ॥૨-૫૧-
જ્યારે દશરથના બંને પુત્રો સીતાજી સાથે જમીન પર સૂઈ રહ્યા છે, ત્યારે હું કેવી રીતે ઊંઘી શકું? કે પછી જીવતો રહી શકું? કે સુખ અનુભવી શકું?
યો ન દેવ અસુરૈઃ સર્વૈઃ શક્યઃ પ્રસહિતુમ્ યુધિ । તમ્ પશ્ય સુખ સમ્વિષ્ટમ્ તૃણેષુ સહ સીતયા ॥૨-૫૧-
જેને દેવો કે અસુરો પણ યુદ્ધમાં જીતવા અસમર્થ હતા, એ રામને હવે તું જોઈ, સીતાજી સાથે ઘાસ પર આરામથી સૂઈ રહ્યા છે.
યો મન્ત્ર તપસા લબ્ધો વિવિધૈઃ ચ પરિશ્રમૈઃ । એકો દશરથસ્ય એષ પુત્રઃ સદૃશ લક્ષણઃ ॥૨-૫૧-
જે રામ મંત્ર, તપ અને અનેક પ્રયત્નોથી પ્રાપ્ત થયા છે—એ દશરથના એકમાત્ર પુત્ર, ઉત્તમ ગુણો ધરાવે છે.
અસ્મિન્ પ્રવ્રજિતઃ રાજા ન ચિરમ્ વર્તયિષ્યતિ । વિધવા મેદિની નૂનમ્ ક્ષિપ્રમ્ એવ ભવિષ્યતિ ॥૨-૫૧-
રામજી જંગલમાં ગયા પછી રાજા વધુ સમય જીવશે નહીં; નિશ્ચિત છે કે ધરતી પણ વહેલી જ વિધવા બની જશે.
વિનદ્ય સુમહા નાદમ્ શ્રમેણ ઉપરતાઃ સ્ત્રિયઃ । નિર્ઘોષ ઉપરતમ્ તાત મન્યે રાજ નિવેશનમ્ ॥૨-૫૧-
મહિલાઓએ ઉંચા અવાજે રડવું બંધ કરી દીધું છે, થાકથી હવે શાંત થઈ ગઈ છે; મને લાગે છે, પ્રિય, રાજમહેલ પણ હવે નિર્વાત થઈ ગયું છે.
કૌસલ્યા ચૈવ રાજા ચ તથૈવ જનની મમ । ન આશમ્સે યદિ જીવન્તિ સર્વે તે શર્વરીમ્ ઇમામ્ ॥૨-૫૧-
કૌસલ્યા, રાજા અને મારી માતા—મને આશા નથી કે એ બધાં આ રાત જીવી શકશે.
જીવેદ્ અપિ હિ મે માતા શત્રુઘ્નસ્ય અન્વવેક્ષયા । તત્ દુહ્ખમ્ યત્ તુ કૌસલ્યા વીરસૂર્ વિનશિષ્યતિ ॥૨-૫૧-
શત્રુઘ્નની ચિંતા રાખીને કદાચ મારી માતા જીવી શકે, પણ જે દુઃખ કૌસલ્યાને, વીરપુત્રની માતાને, વિનાશ કરશે એ તો ખૂબ જ ભારે છે.
અનુરક્ત જન આકીર્ણા સુખ આલોક પ્રિય આવહા । રાજ વ્યસન સમ્સૃષ્ટા સા પુરી વિનશિષ્યતિ ॥૨-૫૧-
જે શહેર એક સમયે પ્રેમાળ લોકોથી ભરેલું હતું અને જોવા વાળાને આનંદ આપતું હતું, તે હવે રાજાના દુઃખથી વિનાશ પામશે.
કથમ્ પુત્રમ્ મહાત્માનમ્ જ્યેષ્ઠમ્ પ્રિયમપસ્યતઃ । શરીરમ્ ધારયુષ્યાન્તિ પ્રાણા રાજ્ઞો મહાત્મનઃ ॥૨-૫૧-
મહાન રાજાને જ્યારે પોતાનો મોટો, પ્રિય અને મહાત્મા પુત્ર દેખાશે નહીં, ત્યારે તેની પ્રાણશક્તિ કેવી રીતે ટકી શકશે?
વિનષ્ટે નૃપતૌ પશ્ચાત્કૌસલ્યા વિનશિષ્યતિ । અનન્તરમ્ ચ માતાઽપિ મમ નાશમુપૈષ્યતિ ॥૨-૫૧-
રાજા વિના, પછી કૌશલ્યા પણ નાશ પામશે; અને પછી મારી માતા પણ પોતાનો અંત ભોગવશે.
અતિક્રાન્તમ્ અતિક્રાન્તમ્ અનવાપ્ય મનોરથમ્ । રાજ્યે રામમ્ અનિક્ષિપ્ય પિતા મે વિનશિષ્યતિ ॥૨-૫૧-
મારા પિતાએ પોતાની મનપસંદ ઈચ્છા પૂરી કરી નહીં, અને રામને રાજગાદી પર બેસાડી નહીં, એટલે તેઓ પણ નાશ પામશે.
સિદ્ધ અર્થાઃ પિતરમ્ વૃત્તમ્ તસ્મિન્ કાલે હિ ઉપસ્થિતે । પ્રેત કાર્યેષુ સર્વેષુ સમ્સ્કરિષ્યન્તિ ભૂમિપમ્ ॥૨-૫૧-
જ્યારે મારા પિતા અવસાન પામશે અને એ સમય આવશે, ત્યારે જેમની ઈચ્છાઓ પૂર્ણ થઈ છે, એવા બધા રાજાના અંતિમ સંસ્કાર કરશે.
રમ્ય ચત્વર સમ્સ્થાનામ્ સુવિભક્ત મહા પથામ્ । હર્મ્ય પ્રસાદ સમ્પન્નામ્ ગણિકા વર શોભિતામ્ ॥૨-૫૧-
શહેર, જેમાં સુંદર ચોરાહા, સારી રીતે વહેંચાયેલા વિશાળ રસ્તા, ભવ્ય મહેલો અને મહેલાં, અને શ્રેષ્ઠ વેશ્યાઓથી શોભાયમાન છે,
રથ અશ્વ ગજ સમ્બાધામ્ તૂર્ય નાદ વિનાદિતામ્ । સર્વ કલ્યાણ સમ્પૂર્ણામ્ હૃષ્ટ પુષ્ટ જન આકુલામ્ ॥૨-૫૧-
રથ, ઘોડા અને હાથીઓથી ભરેલી, વાદ્યના અવાજથી ગુંજતી, સર્વે શુભ વસ્તુઓથી સંપન્ન અને આનંદિત, સુખી લોકોથી ગૂંજી રહેલી,
આરામ ઉદ્યાન સમ્પન્નામ્ સમાજ ઉત્સવ શાલિનીમ્ । સુખિતા વિચરિષ્યન્તિ રાજ ધાનીમ્ પિતુર્ મમ ॥૨-૫૧-
બગીચા અને ઉદ્યાનોની સમૃદ્ધિથી, મેળા અને ઉત્સવોની ભરપૂરતા સાથે, મારા પિતાની રાજધાનીમાં લોકો આનંદથી ફરશે.
અપિ જીવેદ્ધશરથો વનવાસાત્પુનર્વયમ્ । પ્રત્યાગમ્ય મહાત્માનમપિ પશ્યેમ સુવ્રતમ્ ॥૨-૫૧-
કાશ! દશરથ મહારાજ જીવતા રહે અને અમે વનમાંથી પાછા ફર્યા પછી એ મહાન અને સદ્ગુણવાન પુરુષને ફરી જોઈ શકીએ.
અપિ સત્ય પ્રતિજ્ઞેન સાર્ધમ્ કુશલિના વયમ્ । નિવૃત્તે વન વાસે અસ્મિન્ન્ અયોધ્યામ્ પ્રવિશેમહિ ॥૨-૫૧-
જ્યારે વનવાસ પૂરો થાય, ત્યારે એ સત્યવચન અને નિરોગી સાથે અમે ફરી અયોધ્યામાં પ્રવેશી શકીએ.
પરિદેવયમાનસ્ય દુહ્ખ આર્તસ્ય મહાત્મનઃ । તિષ્ઠતઃ રાજ પુત્રસ્ય શર્વરી સા અત્યવર્તત ॥૨-૫૧-
જ્યારે એ મહાન આત્મા રાજકુમાર દુઃખથી પીડાઈને, શોક કરતા ત્યાં રહ્યો, ત્યારે આખી રાત વીતી ગઈ.
તથા હિ સત્યમ્ બ્રુવતિ પ્રજા હિતે । નર ઇન્દ્ર પુત્રે ગુરુ સૌહૃદાત્ ગુહઃ । મુમોચ બાષ્પમ્ વ્યસન અભિપીડિતઃ । જ્વરા આતુરઃ નાગૈવ વ્યથા આતુરઃ ॥૨-૫૧-
પ્રજાના હિતમાં સાચું બોલતાં રાજકુમારને સાંભળીને, ગુહાએ પોતાના મિત્ર માટેના પ્રેમથી, દુઃખથી વ્યાકુળ થઈ, દર્દી હાથી જેવો, આંખોમાંથી આંસુ વહાવ્યા.
thumb|દ્વિપઞ્ચાશઃ સર્ગઃ શ્રૂયતામ્|center શ્રીમદ્વાલ્મીકિયરામાયણે અયોધ્યાકાણ્ડે દ્વિપઞ્ચાશઃ સર્ગઃ ॥૨-
શ્રીમદ્ વાલ્મીકિ રામાયણના અયોધ્યા કાંડમાં બાવનમો સર્ગ વાંચવામાં આવે છે.
પ્રભાતાયામ્ તુ શર્વર્યામ્ પૃથુ વૃક્ષા મહા યશાઃ । ઉવાચ રામઃ સૌમિત્રિમ્ લક્ષ્મણમ્ શુભ લક્ષણમ્ ॥૨-૫૨-
સવાર થતાં અને રાત વીતી જતા, વિખ્યાત રામે શુભ લક્ષણ ધરાવતા લક્ષ્મણને કહ્યું.
ભાસ્કર ઉદય કાલો અયમ્ ગતા ભગવતી નિશા । અસૌ સુકૃષ્ણો વિહગઃ કોકિલઃ તાત કૂજતિ ॥૨-૫૨-
હવે સૂર્યોદયનો સમય આવ્યો છે, પવિત્ર રાત પૂરી થઈ; જોયે, કાળી પાંખો ધરાવતો કોયલ મીઠો અવાજ કરે છે.
બર્હિણાનામ્ ચ નિર્ઘોષઃ શ્રૂયતે નદતામ્ વને । તરામ જાહ્નવીમ્ સૌમ્ય શીઘ્રગામ્ સાગરમ્ ગમામ્ ॥૨-૫૨-
અને વનમાં મોરોના અવાજ ગુંજે છે; હે સ્નેહી, ચાલો, સાગર તરફ વહેતી જહ્નવી નદી પાર કરીએ.
વિજ્ઞાય રામસ્ય વચઃ સૌમિત્રિર્ મિત્ર નન્દનઃ । ગુહમ્ આમન્ત્ર્ય સૂતમ્ ચ સો અતિષ્ઠદ્ ભ્રાતુર્ અગ્રતઃ ॥૨-૫૨-
રામના શબ્દો સાંભળીને, મિત્રોને આનંદ આપનાર લક્ષ્મણે ગુહા અને રથવાનને બોલાવ્યા અને પોતાના ભાઈના આગળ ઊભો રહ્યો.
સ તુ રામસ્ય વચનમ્ નિશમ્ય પ્રતિગૃહ્ય ચ । સ્થપતિસ્તૂર્ણમાહુય સચિવાનિદમબ્રવીત્ ॥૨-૫૨-
રામની આજ્ઞા સાંભળીને અને સ્વીકારીને, નાવિકના મુખ્યએ તરત પોતાના સાથીઓને બોલાવ્યા અને એમને કહ્યું:
અસ્ય વાહનસમ્યુક્તામ્ કર્ણગ્રાહવતીમ્ શુભામ્ । સુપ્રતારામ્ દૃઢામ્ તીર્ખે શીગ્રમ્ નાવમુપાહર ॥૨-૫૨-
અહીં એવી મજબૂત, સારી રીતે તૈયાર, વહેંચાયેલી, અને ઝડપથી ચાલતી નાવ લાવો, જેમાં વ્હાણ અને પાંખો જોડાયેલા હોય.
તમ્ નિશમ્ય સમાદેશમ્ ગુહામાત્યગણો મહાન્ । ઉપોહ્ય રુચિરામ્ નાવમ્ ગુહાય પ્રત્યવેદયત્ ॥૨-૫૨-
આ આજ્ઞા સાંભળીને, ગુહાના મોટા સાથીઓએ સુંદર નાવ લાવી અને ગુહાને જાણ કરી.