તતો ધાન્યધનોપેતાન્ દાનશીલજનાન્ શિવાન્ । અકુતશ્ચિદ્ભયાન્ રમ્યામ્ શ્ચૈત્યયૂપસમાવૃતાન્ ॥૨-૫૦-
પછી તેણે ધાન્ય અને ધનની સમૃદ્ધિથી ભરેલા, દાનશીલ અને સારા લોકો વસતા, કોઈ ભય વગરના, સુંદર અને યજ્ઞસ્તંભોથી ઘેરાયેલા ગામો જોયા.
ઉદ્યાનામ્રવનોપેતાન્ સમ્પન્નસલિલાશયાન્ । તુષ્ટપુષ્ટજનાકીર્ણાન્ ગોકુલાકુલસેવિતાન્ ॥૨-૫૦-
તે ગામો બગીચા અને કેરીના વાવેતરથી શોભતા, પૂરતું પાણી ધરાવતા, સંતોષી અને તંદુરસ્ત લોકોથી ભરેલા અને ગાયોના ઝુંડથી સેવાતા હતા.
લક્ષણીયાન્ન રેમ્દ્રાણામ્ બ્રહ્મઘોષાભિનાદિતાન્ । રથેન પુરુષવ્યાઘ્રઃ કોસલાનત્યવર્તત ॥૨-૫૦-
માણસોમાં સિંહે પોતાના રથમાં બેઠા, રાજાઓના વિશિષ્ટ પ્રદેશોમાંથી પસાર થયા, જ્યાં બ્રાહ્મણોના મંત્રોચ્ચાર ગૂંજતા હતા.
મધ્યેન મુદિતમ્ સ્ફીતમ્ રમ્યોદ્યાનસમાકુલમ્ । રાજ્યમ્ ભોગ્યમ્ નરેન્દ્રાણામ્ યયૌ ધૃતિમતામ્ વરઃ ॥૨-૫૦-
તે આનંદથી ભરેલા, સમૃદ્ધ અને સુંદર બગીચાઓથી ઘેરાયેલા પ્રદેશના મધ્યમાં, ધીરજવાળા શ્રેષ્ઠ પુરુષે રાજાઓ માટે ભોગ્ય એવા રાજ્યમાં યાત્રા કરી.
તત્ર ત્રિપથગામ્ દિવ્યામ્ શિવ તોયામ્ અશૈવલામ્ । દદર્શ રાઘવો ગન્ગામ્ પુણ્યામ્ ઋષિ નિસેવિતામ્ ॥૨-૫૦-
ત્યાં રાઘવે ત્રિધારા વહેતી, પવિત્ર, નિર્મળ, જળકાંટા રહિત અને ઋષિઓ દ્વારા સેવિત એવી દિવ્ય ગંગાને જોયી.
આશ્રમૈરવિદૂર્સ્થૈઃ શ્રીમદ્ભિઃ સમલમ્ કૃતામ્ । કાલેઽપ્સરોભિર્હૃષ્ટાભિઃ સેવિતામ્ભોહ્રદામ્ શિવામ્ ॥૨-૫૦-
તે નદી નજીકના સુંદર આશ્રમોથી શોભાયમાન હતી, યોગ્ય સમયે આનંદિત અપ્સરાઓ અને પવિત્ર સરોવરો દ્વારા સેવાતી હતી.
દેવદાનવગન્ધર્વૈઃ કિન્નરૈરુપશોભિતામ્ । નાગગન્ધર્વપત્નીભિઃ સેવિતામ્ સતતમ્ શિવામ્ ॥૨-૫૦-
તે દેવ, દાનવ, ગંધર્વ અને કિન્નરો દ્વારા શોભાયમાન હતી, અને નાગ તથા ગંધર્વોની પત્નીઓ સતત તેની સેવા કરતી હતી.
દેવાક્રીડશતાકીર્ણામ્ દેવોદ્યાનશતાયુતામ્ । દેવાર્થમાકાશગમામ્ વિખ્યાતામ્ દેવપદ્મિનીમ્ ॥૨-૫૦-
તેમાં શતાવધિ દેવસ્થાન, હજારો દેવબગીચાઓ હતા, દેવો માટે આકાશમાં જતી અને દેવપદ્મીની નામે પ્રસિદ્ધ એવી નદી હતી.
જલઘાતાટ્ટહાસોગ્રામ્ ફેનનિર્મલહાસિનીમ્ । ક્વચિદ્વેણીકૃતજલામ્ ક્વચિદાવર્તશોભિતામ્ ॥૨-૫૦-
ક્યારેક નદીના પાણીના પડછટથી એ હસતી હોય તેમ લાગતી, એની હાસ્ય ફેન જેટલી શુદ્ધ હતી; ક્યાંક પાણી વણાયેલા વાળ જેવી વણાટમાં, તો ક્યાંક ઘુમરાવથી શોભતી હતી.
ક્વચિત્સ્તિમિતગમ્ભીરામ્ ક્વચિદ્વેગજલાકુલામ્ । ક્વચિદ્ગમ્ભીરનિર્ઘોષામ્ ક્વચિદ્ભૈરવનિસ્વનામ્ ॥૨-૫૦-
ક્યારેક એ શાંત અને ઊંડી હતી, તો ક્યાંક વહેતા પ્રવાહથી ઉગ્ર બની જતી; ક્યાંક એ ગાઢ ગર્જના કરતી, તો ક્યાંક ભયાનક અવાજથી ગૂંજતી હતી.
દેવસમ્ઘાપ્લુતજલામ્ નિર્મલોત્પલશોભિતામ્ । ક્વચિદાભોગપુલિનામ્ ક્વચિન્નર્મલવાલુકામ્ ॥૨-૫૦-
ક્યારેક દેવતાઓ એના પાણીમાં સ્નાન કરતા અને એ નિર્મળ કમળોથી ઝગમગતી; ક્યાંક એ પહોળા રેતાળ પટ પર ફેલાઈ હતી, તો ક્યાંક એના કિનારા શુદ્ધ રેતીથી ઢંકાયેલા હતા.
હમ્સ સરસ સમ્ઘુષ્ટામ્ ચક્ર વાક ઉપકૂજિતામ્ । સદામદૈશ્ચ વિહગૈરભિસમ્નાદિતામ્ તરામ્ ॥૨-૫૦-
એના કિનારે હંસ અને સરસના બોલથી, તેમજ ચક્રવાકના રવથી ગૂંજતા; અને એ હંમેશા મસ્ત પંખીઓના આનંદભર્યા ગીતોથી ભરપૂર રહેતી.
ક્વચિત્તીરરુહૈર્વૃક્ષૈર્માલાભિરિવ શોભિતામ્ । ક્વચિત્ફુલ્લોત્પલચ્છન્નામ્ ક્વચિત્પદ્મવનાકુલામ્ ॥૨-૫૦-
ક્યારેક એ કિનારાના વૃક્ષોથી હાર જેવી શોભતી, ક્યાંક ફૂલેલા કમળોથી ઢંકાઈ જતી, તો ક્યાંક કમળના વનોથી ભરાઈ જતી.
ક્વચિત્કુમુદષ્ણ્ડૈશ્ચ કુડ્મલૈરુપશોભિતામ્ । નાનાપુષ્પરજોધ્વસ્તામ્ સમદામિવ ચ ક્વચિત્ ॥૨-૫૦-
ક્યારેક એ કુમુદના ગુચ્છ અને કળીઓથી શોભતી, તો ક્યાંક અનેક ફૂલોના પરાગથી છાંયેલી અને મસ્ત જેવી લાગતી.
વ્યપેતમલસમ્ઘાતામ્ મણિનિર્મલદર્શનામ્ । દિશાગજૈર્વનગજૈર્મત્તૈશ્ચ વરવારણૈઃ ॥૨-૫૦-
એ કાદવના ટોળાથી મુક્ત અને મણિ જેવી નિર્મળતા ધરાવતી હતી; એના કિનારે દિશાના અને જંગલના મસ્ત હાથીઓ ફરતા.
દેવોપવાહ્યશ્ચ મુહુઃ સમ્નાદિતવનાન્તરામ્ । પ્રમદામિવ યત્ને ન ભૂષિતામ્ ભૂષણોત્તમૈઃ ॥૨-૫૦-
ક્યારેક દેવહાથીઓના ગર્જનાથી એના જંગલ ગૂંજતા; અને એ એવી સુંદર હતી કે જાણે કોઈ પ્રિય સ્ત્રી શ્રેષ્ઠ આભૂષણ વિના પણ શોભે.
ફલૈઃ પુષ્પૈઃ કિસલયૈર્વઋતામ્ ગુલ્મૈદ્દ્વિજૈસ્તથા । શિમ્શુમરૈઃ ચ નક્રૈઃ ચ ભુજમ્ગૈઃ ચ નિષેવિતામ્ ॥૨-૫૦-
એ ફળ, ફૂલ અને કોમળ પાંદડાથી ભરપૂર હતી, ઝાડીઓ અને પક્ષીઓથી પણ; અને એમાં શિમશુમાર, મગર અને સાપો વસતા.
વિષ્ણુપાદચ્યુતામ્ દિવ્યામપાપામ્ પાપનાશિનીમ્ । તામ્ શઙ્કરજટાજૂટાદ્ભ્રષ્ટામ્ સાગરતેજસા ॥૨-૫૦-
એ દિવ્ય ગંગા, જે વિષ્ણુના પગમાંથી ઉતરી, પાપરહિત અને પાપનાશિ હતી; શંકરના જટામાંથી ખસી, સાગરના તેજથી ઝગમગતી.
સમુદ્રમહીષીમ્ ગઙ્ગામ્ સારસક્રૌઞ્ચનાદિતામ્ । આસસાદ મહાબાહુઃ શૃઙ્ગિબેરપુરમ્ પ્રતિ ॥૨-૫૦-
મહાબાહુ એ ગંગા પાસે પહોંચ્યો, જે નદીઓમાં રાણી છે અને crane તથા જળપંખીઓના રવથી એના કિનારા ગૂંજતા હતા, જ્યારે તે શ્રિંગિવેરાપુર તરફ આગળ વધતો હતો.
તામ્ ઊર્મિ કલિલ આવર્તામ્ અન્વવેક્ષ્ય મહા રથઃ । સુમન્ત્રમ્ અબ્રવીત્ સૂતમ્ ઇહ એવ અદ્ય વસામહે ॥૨-૫૦-
એ તરંગો અને ઘુમરાવથી ભરેલી નદી જોઈને મહાન રથયોધ્ધાએ સુમંત્રને કહ્યું: 'આજે આપણે અહીં જ રોકાઈએ.'
અવિદૂરાત્ અયમ્ નદ્યા બહુ પુષ્પ પ્રવાલવાન્ । સુમહાન્ ઇન્ગુદી વૃક્ષો વસામઃ અત્ર એવ સારથે ॥૨-૫૦-
'નદીથી થોડે દૂર એક મોટું ઇંગુદીનું વૃક્ષ છે, જે ફૂલો અને પાંદડાથી ભરેલું છે; ચાલો, સારથી, આપણે અહીં જ રોકાઈએ.'
દ્રક્ષ્યામઃ સરિતામ્ શ્રેષ્ઠામ્ સમ્માન્યસલિલામ્ શિવામ્ । દેવદાનવગન્ધર્વમૃગમાનુષપક્ષિણામ્ ॥૨-૫૦-
'અહીં આપણે શ્રેષ્ઠ, પવિત્ર અને સર્વેના માન્ય એવા નદીના દર્શન કરીશું, જેના પાણી દેવ, દાનવ, ગંધર્વ, પશુ, મનુષ્ય અને પક્ષીઓ દ્વારા પૂજાય છે.'
લક્ષણઃ ચ સુમન્ત્રઃ ચ બાઢમ્ ઇતિ એવ રાઘવમ્ । ઉક્ત્વા તમ્ ઇન્ગુદી વૃક્ષમ્ તદા ઉપયયતુર્ હયૈઃ ॥૨-૫૦-
લક્ષ્મણ અને સુમંત્રએ રાઘવને કહ્યું: 'જેમ તમારો આદેશ.' પછી તેઓ ઘોડાઓને એ ઇંગુદીના વૃક્ષ પાસે લઈ ગયા.
રામઃ અભિયાય તમ્ રમ્યમ્ વૃક્ષમ્ ઇક્ષ્વાકુ નન્દનઃ । રથાત્ અવાતરત્ તસ્માત્ સભાર્યઃ સહ લક્ષ્મણઃ ॥૨-૫૦-
ઇક્ષ્વાકુ વંશના આનંદરૂપ રામ એ સુંદર વૃક્ષ પાસે ગયા અને પત્ની તથા લક્ષ્મણ સાથે રથમાંથી નીચે ઉતર્યા.
સુમન્ત્રઃ અપિ અવતીર્ય એવ મોચયિત્વા હય ઉત્તમાન્ । વૃક્ષ મૂલ ગતમ્ રામમ્ ઉપતસ્થે કૃત અન્જલિઃ ॥૨-૫૦-
સુમંત્ર પણ નીચે ઉતર્યા, શ્રેષ્ઠ ઘોડાઓને ખોલ્યા અને હાથ જોડીને એ વૃક્ષની છાયામાં ગયેલા રામ પાસે ઊભા રહ્યા.
તત્ર રાજા ગુહો નામ રામસ્ય આત્મ સમઃ સખા । નિષાદ જાત્યો બલવાન્ સ્થપતિઃ ચ ઇતિ વિશ્રુતઃ ॥૨-૫૦-
ત્યાં ગુહા નામના રાજા, જે રામના આત્મસમાન મિત્ર હતા, નિષાદ જાતિના અને બલવાન તથા પ્રમુખ તરીકે પ્રસિદ્ધ હતા, આવ્યા.
સ શ્રુત્વા પુરુષ વ્યાઘ્રમ્ રામમ્ વિષયમ્ આગતમ્ । વૃદ્ધૈઃ પરિવૃતઃ અમાત્યૈઃ જ્ઞાતિભિઃ ચ અપિ ઉપાગતઃ ॥૨-૫૦-
રામ, જે પુરુષોમાં વાઘ સમાન છે, પોતાના પ્રદેશમાં આવ્યો છે એ સાંભળીને, ગુહા પોતાના વૃદ્ધ મંત્રીઓ અને કુટુંબજનો સાથે ત્યાં પહોંચ્યો.
તતઃ નિષાદ અધિપતિમ્ દૃષ્ટ્વા દૂરાત્ અવસ્થિતમ્ । સહ સૌમિત્રિણા રામઃ સમાગચ્ચદ્ ગુહેન સઃ ॥૨-૫૦-
પછી, નિષાદોના રાજાને દૂર ઊભેલો જોઈને, રામ અને લક્ષ્મણ બંને ગુહા પાસે ગયા.
તમ્ આર્તઃ સમ્પરિષ્વજ્ય ગુહો રાઘવમ્ અબ્રવીત્ । યથા અયોધ્યા તથા ઇદમ્ તે રામ કિમ્ કરવાણિ તે ॥૨-૫૦-
ગુહાએ દુઃખી થઈને રામને ભેટી લીધો અને કહ્યું: 'રામ, આ ધરતી પણ તારી છે, જેમ અયોધ્યા છે. મને કહો, હું તારા માટે શું કરી શકું?
ઈદૃશમ્ હિ મહાબાહો કઃ પ્રપ્સ્યત્યતિથિમ્ પ્રિયમ્ । તતઃ ગુણવદ્ અન્ન અદ્યમ્ ઉપાદાય પૃથગ્ વિધમ્ । અર્ઘ્યમ્ ચ ઉપાનયત્ ક્ષિપ્રમ્ વાક્યમ્ ચ ઇદમ્ ઉવાચ હ ॥૨-૫૦-
'હે મહાબાહુ, એવો પ્રિય અતિથિ કોને મળે? પછી ગુહાએ વિવિધ પ્રકારનું ઉત્તમ ખોરાક-પાણી લાવીને, હાથ ધોવા માટે પાણી આપ્યું અને કહ્યું—