તામવેક્ષ્ય પુરીં સર્વાં રામમેવાનુચિન્તયન્। વિલપન્ પ્રાવિશદ્ રાજા ગૃહં સૂર્ય ઇવામ્બુદમ્
આમ આખું શહેર જોઈને, મનમાં ફક્ત રામના વિચાર સાથે, રાજા દુઃખ કરતી રીતે પોતાના ઘરમાં પ્રવેશ્યા, જાણે સૂર્ય વાદળમાં છુપાઈ ગયો હોય.
મહાહ્રદમિવાક્ષોભ્યં સુપર્ણેન હૃતોરગમ્। રામેણ રહિતં વેશ્મ વૈદેહ્યા લક્ષ્મણેન ચ
રામ, વૈદેહી અને લક્ષ્મણ વગરનું ઘર એવું લાગતું હતું જાણે કોઈ વિશાળ, શાંત તળાવમાંથી ગરુડ એ સાપ લઈ ગયો હોય.
અથ ગદ્ગદશબ્દસ્તુ વિલપન્ વસુધાધિપઃ। ઉવાચ મૃદુ મન્દાર્થં વચનં દીનમસ્વરમ્
પછી, રાજાએ ગળામાં ગાંઠ આવી ગઈ હોય એમ, ધીમી અને દુઃખી અવાજે નરમ શબ્દો કહ્યા.
કૌસલ્યાયા ગૃહં શીઘ્રં રામમાતુર્નયન્તુ મામ્। નહ્યન્યત્ર મમાશ્વાસો હૃદયસ્ય ભવિષ્યતિ
મને જલ્દીથી કૌશલ્યાના ઘરે લઈ જાઓ, રામની માતા પાસે; કેમ કે બીજે ક્યાંય મારા હૃદયને શાંતિ નહીં મળે.
ઇતિ બ્રુવન્તં રાજાનમનયન્ દ્વારદર્શિનઃ। કૌસલ્યાયા ગૃહં તત્ર ન્યવેસ્યત વિનીતવત્
રાજા આવું બોલતા હતા ત્યારે, દ્વારપાલોએ તેમને કૌશલ્યાના ઘરે લઈ ગયા અને આદરપૂર્વક ત્યાં બેસાડ્યા.
તતસ્તત્ર પ્રવિષ્ટસ્ય કૌસલ્યાયા નિવેશનમ્। અધિરુહ્યાપિ શયનં બભૂવ લુલિતં મનઃ
કૌશલ્યાના ઘરમાં જઈને, પથારી પર પડ્યા છતાં પણ, રાજાનું મન શાંત થયું નહીં.
પુત્રદ્વયવિહીનં ચ સ્નુષયા ચ વિવર્જિતમ્। અપશ્યદ્ ભવનં રાજા નષ્ટચન્દ્રમિવામ્બરમ્
રાજાએ ઘર જોયું, જ્યાં બે પુત્રો અને વહુ નહોતા, એ આકાશ જેવું લાગ્યું જેમાં ચાંદ્ર નથી.
તચ્ચ દૃષ્ટ્વા મહારાજો ભુજમુદ્યમ્ય વીર્યવાન્। ઉચ્ચૈઃસ્વરેણ પ્રાક્રોશદ્ધા રામ વિજહાસિ નૌ
આ જોઈને, મહારાજાએ પોતાનો હાથ ઉપર ઉઠાવ્યો અને ઉંચા અવાજે બોલ્યા: 'હે રામ, તું અમને કેમ છોડીને ગયો?'
સુખિતા બત તં કાલં જીવિષ્યન્તિ નરોત્તમાઃ। પરિષ્વજન્તો યે રામં દ્રક્ષ્યન્તિ પુનરાગતમ્
ખરેખર, એ લોકો ધન્ય છે, જે રામના પાછા આવવાના સમયે જીવતા હશે અને તેને ફરીથી ભેટી, ગળે લગાવી શકશે.
અથ રાત્ર્યાં પ્રપન્નાયાં કાલરાત્ર્યામિવાત્મનઃ। અર્ધરાત્રે દશરથઃ કૌસલ્યામિદમબ્રવીત્
પછી, રાત્રિ આવી, જાણે આત્મા માટે અંતિમ રાત્રિ આવી હોય, એ અર્ધી રાત્રે દશરથએ કૌશલ્યાને આ રીતે કહ્યું.
ન ત્વાં પશ્યામિ કૌસલ્યે સાધુ માં પાણિના સ્પૃશ। રામં મેઽનુગતા દૃષ્ટિરદ્યાપિ ન નિવર્તતે
હું તને જોઈ શકતો નથી, કૌશલ્યે; કૃપા કરીને તારો હાથ મારી ઉપર રાખ, કેમ કે મારી નજર હજુ પણ રામને જ જોઈ રહી છે.
તં રામમેવાનુવિચિન્તયન્તં સમીક્ષ્ય દેવી શયને નરેન્દ્રમ્। ઉપોપવિશ્યાધિકમાર્તરૂપા વિનિશ્વસન્તં વિલલાપ કૃચ્છ્રમ્
રાજા પથારી પર પડેલા, મનમાં ફક્ત રામના જ વિચારો, એમ જોઈને, રાણી ખૂબ જ દુઃખી થઈને તેની બાજુએ બેસી, ઊંડા શ્વાસ લઈ, રડવા લાગી.
thumb|ત્રિચત્વારિશઃ સર્ગઃ શ્રૂયતામ્|center શ્રીમદ્વાલ્મીકિયરામાયણે અયોધ્યાકાણ્ડે ત્રિચત્વારિશઃ સર્ગઃ ॥૨-
શ્રીમદ્ વાલ્મીકિ રામાયણના અયોધ્યા કાંડનો ત્રેચાળીસમો સર્ગ અહીંથી આરંભે છે.
તતઃ સમીક્ષ્ય શયને સન્નં શોકેન પાર્થિવમ્। કૌસલ્યા પુત્રશોકાર્તા તમુવાચ મહીપતિમ્
પછી, શોકથી દુઃખી રાજાને શયન પર પડેલા જોઈ, પુત્રશોકથી વ્યાકુળ કૌસલ્યાએ મહારાજને કહ્યું.
રાઘવે નરશાર્દૂલે વિષં મુક્ત્વાહિજિહ્મગા। વિચરિષ્યતિ કૈકેયી નિર્મુક્તેવ હિ પન્નગી
હે પુરુષશ્રેષ્ઠ, રાઘવ ઉપર પોતાનું ઝેર ઉગારીને, કૈકેયી હવે વાંકડા રસ્તે ફરીને, ઝાડ ખોલી ગયેલી સાપની જેમ વર્તશે.
વિવાસ્ય રામં સુભગા લબ્ધકામા સમાહિતા। ત્રાસયિષ્યતિ માં ભૂયો દુષ્ટાહિરિવ વેશ્મનિ
રામને વનમાં મોકલીને, મનની ઇચ્છા પામી, એ દુષ્ટ સ્ત્રી ફરીથી મને ઘરમાં ઝેરી સાપની જેમ ડરાવશે.
અથાસ્મિન્ નગરે રામશ્ચરન્ ભૈક્ષં ગૃહે વસેત્। કામકારો વરં દાતુમપિ દાસં મમાત્મજમ્
હવે આ શહેરમાં રામ ઘર-ઘર ભિક્ષા માંગતો ફરશે; અને તમે તો કૈકેયીના મન મુજબ મારા પુત્રને દાસ પણ બનાવી દઈ દેશો.
પાતયિત્વા તુ કૈકેય્યા રામં સ્થાનાદ્ યથેષ્ટતઃ। પ્રવિદ્ધો રક્ષસાં ભાગઃ પર્વણીવાહિતાગ્નિના
કૈકેયીના ઈચ્છાથી રામને ગાદી પરથી ઊતારીને, તમે એમને એવી રીતે ફેંકી દીધા છે, જેમ યજ્ઞકુંડમાં રાક્ષસોને અર્પણ ફેંકાય છે.
નાગરાજગતિર્વીરો મહાબાહુર્ધનુર્ધરઃ। વનમાવિશતે નૂનં સભાર્યઃ સહલક્ષ્મણઃ
જેવી ચાલ સાપના રાજાની હોય, એવા મહાબાહુ, ધનુર્ધારી વીર રામ હવે નિશ્ચિતપણે પત્ની અને લક્ષ્મણ સાથે વનમાં પ્રવેશી ગયા હશે.
વને ત્વદૃષ્ટદુઃખાનાં કૈકેય્યનુમતે ત્વયા। ત્યક્તાનાં વનવાસાય કાન્યાવસ્થા ભવિષ્યતિ
કૈકેયીના કહેવા પર અને તમારી મંજૂરીથી, જે લોકો કદી દુઃખ જોયું નથી, તેમને વનમાં છોડી દેવામાં આવ્યા છે, ત્યાં હવે તેમના પર શું હાલત આવશે?
તે રત્નહીનાસ્તરુણાઃ ફલકાલે વિવાસિતાઃ। કથં વત્સ્યન્તિ કૃપણાઃ ફલમૂલૈઃ કૃતાશનાઃ
ધનથી વંચિત, યુવાન વયમાં, ફળ પકવાની ઋતુએ જ, એ ગરીબો હવે ફળ-મૂળ ખાઈને કેવી રીતે જીવશે?
અપીદાનીં સ કાલઃ સ્યાન્મમ શોકક્ષયઃ શિવઃ। સહભાર્યં સહ ભ્રાત્રા પશ્યેયમિહ રાઘવમ્
કદાચ હવે એવો સમય આવે કે, મારા શોકનો અંત થાય અને હું અહીં રાઘવને પત્ની અને ભાઈ સાથે ફરીથી જોઈ શકું.
શ્રુત્વૈવોપસ્થિતૌ વીરૌ કદાયોધ્યા ભવિષ્યતિ। યશસ્વિની હૃષ્ટજના સૂચ્છ્રિતધ્વજમાલિની
ક્યારે અયોધ્યા એ બંને વીરોએ પાછા આવ્યા છે એમ સાંભળી, આનંદથી ઝૂમી ઉઠશે અને ધ્વજાઓથી શોભાયમાન થશે?
કદા પ્રેક્ષ્ય નરવ્યાઘ્રાવરણ્યાત્ પુનરાગતૌ। ભવિષ્યતિ પુરી હૃષ્ટા સમુદ્ર ઇવ પર્વણિ
ક્યારે એ પુરુષસિંહો વનમાંથી પાછા ફરતા જોઈને, આખું શહેર પૂર્ણિમાના દરિયાની જેમ આનંદથી ભરાઈ જશે?
કદાયોધ્યાં મહાબાહુઃ પુરીં વીરઃ પ્રવેક્ષ્યતિ। પુરસ્કૃત્ય રથે સીતાં વૃષભો ગોવધૂમિવ
મારો પુત્ર, મહાબાહુ વીર, ક્યારે રથમાં આગળ સીતાને બેસાડીને, વાછરડીઓ સાથે વાછરડા જેવા, અયોધ્યામાં પ્રવેશ કરશે?
કદા પ્રાણિસહસ્રાણિ રાજમાર્ગે મમાત્મજૌ। લાજૈરવકરિષ્યન્તિ પ્રવિશન્તાવરિંદમૌ
ક્યારે રાજમાર્ગ પર હજારો લોકો મારા બંને પુત્રો, શત્રુવિજયી, શહેરમાં પ્રવેશતા હોય ત્યારે, લાજ છાંટશે?
પ્રવિશન્તૌ કદાયોધ્યાં દ્રક્ષ્યામિ શુભકુણ્ડલૌ। ઉદગ્રાયુધનિસ્ત્રિંશૌ સશૃઙ્ગાવિવ પર્વતૌ
ક્યારે હું મારા બંને પુત્રોને સુંદર કુંડલ પહેરેલા, ઉંચા શસ્ત્રો સાથે, અયોધ્યામાં પ્રવેશતા જોઈશ, જેમ બે શિખરવાળા પર્વત હોય?
કદા સુમનસઃ કન્યા દ્વિજાતીનાં ફલાનિ ચ। પ્રદિશન્ત્યઃ પુરીં હૃષ્ટાઃ કરિષ્યન્તિ પ્રદક્ષિણમ્
ક્યારે ફૂલોથી શોભાયમાન યુવતીઓ અને દ્વિજાતિઓ ફળો લઈને, આનંદપૂર્વક શહેરની પરિક્રમા કરશે?
કદા પરિણતો બુદ્ધ્યા વયસા ચામરપ્રભાઃ। અભ્યુપૈષ્યતિ ધર્માત્મા સુવર્ષ ઇવ લાલયન્
ક્યારે ધર્મનિષ્ઠ, બુદ્ધિ અને વયે પરિપક્વ, મેઘ જેવો તેજસ્વી રામ, સારા ઋતુની જેમ સૌને આનંદ આપતો પાછો આવશે?
નિઃસંશયં મયા મન્યે પુરા વીર કદર્યયા। પાતુકામેષુ વત્સેષુ માતૄણાં શાતિતાઃ સ્તનાઃ
હે વીર, નિશ્ચયથી મને લાગે છે કે, અગાઉ કોઈ કંજુષ સ્ત્રીના કારણે, માતાઓના સ્તન પોતાના બાળકોને પિયડાવવા માંગતા હતા ત્યારે કપાઈ ગયા હશે.