દત્તમાસનમાલભ્ય ભોજનેન નિમન્ત્રિતઃ। માતરં રાઘવઃ કિંચિત્ પ્રસાર્યાઞ્જલિમબ્રવીત્
આપેલું આસન સ્વીકારી અને ભોજન માટે આમંત્રણ મળ્યા પછી, રાઘવે હાથ જોડીને પોતાની માતાને થોડુંક કહ્યું.
સ સ્વભાવવિનીતશ્ચ ગૌરવાચ્ચ તથાનતઃ। પ્રસ્થિતો દણ્ડકારણ્યમાપ્રષ્ટુમુપચક્રમે
જેમણે સ્વભાવથી નમ્રતા ધરાવી છે અને માનથી વાંકડા થયા છે, એવા રાઘવે હવે દંડકવન જવા માટે વિદાય લેવાની તૈયારી કરી.
દેવિ નૂનં ન જાનીષે મહદ્ ભયમુપસ્થિતમ્। ઇદં તવ ચ દુઃખાય વૈદેહ્યા લક્ષ્મણસ્ય ચ
માતા, નિશ્ચિતપણે તમને ખબર નથી કે મોટું દુઃખ આવી પહોંચ્યું છે; આ દુઃખ હવે તમારા, વૈદેહી અને લક્ષ્મણના ભાગ્યે લખાયું છે.
ગમિષ્યે દણ્ડકારણ્યં કિમનેનાસનેન મે। વિષ્ટરાસનયોગ્યો હિ કાલોઽયં મામુપસ્થિતઃ
હું દંડકવન જવા તૈયાર છું; હવે આ આસનથી મને શું કામ? હવે તો વનમાં રહેવાનો સમય આવી ગયો છે.
ચતુર્દશ હિ વર્ષાણિ વત્સ્યામ વિજને વને। કન્દમૂલફલૈર્જીવન્ હિત્વા મુનિવદામિષમ્
હું ચૌદ વર્ષ સુધી એકાંત વનમાં રહીશ, મુળ, ફળ અને કંદ ખાઈને, મુનિની જેમ માંસ છોડીને જીવન જીવશે.
ભરતાય મહારાજો યૌવરાજ્યં પ્રયચ્છતિ। માં પુનર્દણ્ડકારણ્યં વિવાસયતિ તાપસમ્
મહારાજે યુવરાજપદ ભરતને આપ્યું છે અને મને તો તપસ્વી સમાન દંડકવનમાં વિસર્જન કર્યું છે.
સ ષટ્ ચાષ્ટૌ ચ વર્ષાણિ વત્સ્યામિ વિજને વને। આસેવમાનો વન્યાનિ ફલમૂલૈશ્ચ વર્તયન્
હું છ અને આઠ, એમ ચૌદ વર્ષ સુધી એકાંત વનમાં રહીશ, વનના ફળ-મૂળ ખાઈને જીવન પસાર કરીશ.
સા નિકૃત્તેવ સાલસ્ય યષ્ટિઃ પરશુના વને। પપાત સહસા દેવી દેવતેવ દિવશ્ચ્યુતા
જેમ વનમાં પરશુથી કાપેલી શાલની ડાળી ધરાશાયી થાય છે, તેમ રાણી પણ અચાનક જમીન પર પડી ગઈ, જાણે સ્વર્ગમાંથી દેવતા પડી ગઈ હોય.
તામદુઃખોચિતાં દૃષ્ટ્વા પતિતાં કદલીમિવ। રામસ્તૂત્થાપયામાસ માતરં ગતચેતસમ્
દુઃખની આદત ન હોય એવી પોતાની માતાને, કેળાની ડાળ જેવી પડી ગયેલી જોઈને, રામે બેભાન થયેલી માતાને ઉઠાડવા લાગ્યા.
ઉપાવૃત્યોત્થિતાં દીનાં વડવામિવ વાહિતામ્। પાંસુગુણ્ઠિતસર્વાઙ્ગીં વિમમર્શ ચ પાણિના
ધૂળથી ઢંકાયેલી, દુઃખી અને બેભાન માતા જ્યારે ધીમે ધીમે ઊભી થઈ, ત્યારે રામે હાથથી તેમનું આખું શરીર સ્પર્શ્યું.
સા રાઘવમુપાસીનમસુખાર્તા સુખોચિતા। ઉવાચ પુરુષવ્યાઘ્રમુપશૃણ્વતિ લક્ષ્મણે
સુખમાં રહીને આજે દુઃખથી પીડાયેલી માતાએ, બાજુમાં બેઠેલા રાઘવને, અને લક્ષ્મણ સાંભળી રહ્યો હતો ત્યારે, વાત કરી.
યદિ પુત્ર ન જાયેથા મમ શોકાય રાઘવ। ન સ્મ દુઃખમતો ભૂયઃ પશ્યેયમહમપ્રજાઃ
પુત્ર, જો તું મારા માટે જન્મ્યો ન હોત, તો હું નિસંતાન રહીને આવું મોટું દુઃખ ક્યારેય જોયું ન હોત.
એક એવ હિ વન્ધ્યાયાઃ શોકો ભવતિ માનસઃ। અપ્રજાસ્મીતિ સંતાપો ન હ્યન્યઃ પુત્ર વિદ્યતે
નિસંતાન સ્ત્રીને એક જ મનનો દુઃખ હોય છે—'મારે સંતાન નથી' એ જ વેદના; એ સિવાય બીજું કોઈ દુઃખ નથી, પુત્ર.
ન દૃષ્ટપૂર્વં કલ્યાણં સુખં વા પતિપૌરુષે। અપિ પુત્રે વિપશ્યેયમિતિ રામાસ્થિતં મયા
પતિના પરાક્રમથી મને ક્યારેય સુખ કે કલ્યાણ મળ્યું નહોતું; એ બધું તો પુત્રમાં જોઈશ એવી આશા રાખી હતી, રામ.
સા બહૂન્યમનોજ્ઞાનિ વાક્યાનિ હૃદયચ્છિદામ્। અહં શ્રોષ્યે સપત્નીનામવરાણાં પરા સતી
હવે હું, શ્રેષ્ઠ હોવા છતાં, મારા કરતાં નીચી સાવિત્રણીઓના અનેક દુઃખદ અને હૃદયને ચીરી નાખે એવા વચનો સાંભળવા પડશે.
અતો દુઃખતરં કિં નુ પ્રમદાનાં ભવિષ્યતિ। મમ શોકો વિલાપશ્ચ યાદૃશોઽયમનન્તકઃ
સ્ત્રીઓ માટે આ અનંત દુઃખ અને રડવાનું જે મારા ભાગે આવ્યું છે, એ કરતાં વધુ દુઃખદ બીજું શું હોઈ શકે?
ત્વયિ સંનિહિતેઽપ્યેવમહમાસં નિરાકૃતા। કિં પુનઃ પ્રોષિતે તાત ધ્રુવં મરણમેવ હિ
પુત્ર, તું હાજર હતો ત્યારે પણ મને આવું અવગણવું પડ્યું છે; હવે તો, તું દૂર જશે ત્યારે, મારી માટે તો નિશ્ચિત મૃત્યુ જ બાકી રહ્યું છે.
અત્યન્તં નિગૃહીતાસ્મિ ભર્તુર્નિત્યમસમ્મતા। પરિવારેણ કૈકેય્યાઃ સમા વાપ્યથવાવરા
હંમેશા હું મારા પતિની નજરે અવગણાયેલી રહી છું, કૈકેયીની પરિવારવાળીઓમાં તો ક્યારેક સમાન પણ ગણાય, નહિ તો ઓછું જ માન મળે છે.
યો હિ માં સેવતે કશ્ચિદપિ વાપ્યનુવર્તતે। કૈકેય્યાઃ પુત્રમન્વીક્ષ્ય સ જનો નાભિભાષતે
જે કોઈ મારી સેવા કરે છે કે મારી સાથે રહે છે, તે પણ કૈકેયીપુત્રને જોઈને મને બોલતો પણ નથી.
નિત્યક્રોધતયા તસ્યાઃ કથં નુ ખરવાદિ તત્। કૈકેય્યા વદનં દ્રષ્ટું પુત્ર શક્ષ્યામિ દુર્ગતા
પુત્ર, કૈકેયીની સતત ક્રોધભરી વાણી અને કઠોર વર્તનને જોઈને, હું દુર્ભાગી, કેવી રીતે તેનું મુખ સહન કરી શકીશ?
દશ સપ્ત ચ વર્ષાણિ જાતસ્ય તવ રાઘવ। અતીતાનિ પ્રકાંક્ષન્ત્યા મયા દુઃખપરિક્ષયમ્
રાઘવ, તને જન્મ્યા પછી દસ અને સાત વર્ષ વીતી ગયા છે; આ બધું હું મારા દુઃખના અંતની આશામાં સહન કર્યું છે.
તદક્ષયં મહદ્દુઃખં નોત્સહે સહિતું ચિરાત્। વિપ્રકારં સપત્નીનામેવં જીર્ણાપિ રાઘવ
રાઘવ, હવે તો મને સહન થતું નથી; સાથીપત્નીઓ તરફથી મળતું અપમાન અને આ અવિરત દુઃખ, વૃદ્ધાવસ્થામાં પણ, હવે સહનશક્તિ રહી નથી.
અપશ્યન્તી તવ મુખં પરિપૂર્ણશશિપ્રભમ્। કૃપણા વર્તયિષ્યામિ કથં કૃપણજીવિકા
હવે હું, દુર્ભાગી અને દયનીય, તારા પૂર્ણચંદ્ર જેવી તેજસ્વી મુખાકૃતિને વિના, કેવી રીતે જીવતી રહી શકીશ?
ઉપવાસૈશ્ચ યોગૈશ્ચ બહુભિશ્ચ પરિશ્રમૈઃ। દુઃખસંવર્ધિતો મોઘં ત્વં હિ દુર્ગતયા મયા
ઉપવાસ, નિયમ અને અનેક કષ્ટો ભોગવીને, દુઃખમાં રહીને તને ઉછેર્યો, પણ હવે બધું વ્યર્થ ગયું, કેમ કે હું તો હવે નિરાધાર બની ગઈ છું.
સ્થિરં નુ હૃદયં મન્યે મમેદં યન્ન દીર્યતે। પ્રાવૃષીવ મહાનદ્યાઃ સ્પૃષ્ટં કૂલં નવામ્ભસા
મારું હૃદય ખરેખર બહુ મજબૂત છે, કેમ કે એ તૂટતું નથી, જાણે વરસાદથી ભરાયેલી મોટી નદીનું કિનારું તૂટતું નથી એમ.
મમૈવ નૂનં મરણં ન વિદ્યતે ન ચાવકાશોઽસ્તિ યમક્ષયે મમ। યદન્તકોઽદ્યૈવ ન માં જિહીર્ષતિ પ્રસહ્ય સિંહો રુદતીં મૃગીમિવ
મારા માટે તો મૃત્યુ જ નથી, યમરાજના રાજ્યમાં પણ મારું સ્થાન નથી; કેમ કે મૃત્યુ આજે જ મને ઝંપલાવીને લઈ જતું નથી, જેમ સિંહ રડતી હરણીને પકડી જાય.
સ્થિરં હિ નૂનં હૃદયં મમાયસં ન ભિદ્યતે યદ્ ભુવિ નો વિદીર્યતે। અનેન દુઃખેન ચ દેહમર્પિતં ધ્રુવં હ્યકાલે મરણં ન વિદ્યતે
મારું હૃદય ચોક્કસ લોખંડ જેવું મજબૂત છે, કેમ કે એ ધરતી પર તૂટતું કે વિખૂટી પડતું નથી, આટલા દુઃખ છતાં પણ; કદાચ સમય પહેલાં મૃત્યુ મળતું નથી.
ઇદં તુ દુઃખં યદનર્થકાનિ મે વ્રતાનિ દાનાનિ ચ સંયમાશ્ચ હિ। તપશ્ચ તપ્તં યદપત્યકામ્યયા સુનિષ્ફલં બીજમિવોપ્તમૂષરે
મને સૌથી વધુ દુઃખ એ છે કે, સંતાનની ઈચ્છાથી કરેલા વ્રત, દાન, સંયમ અને તપ બધું વ્યર્થ ગયું, જાણે બાંઝ જમીનમાં વાવેલું બીજ.
યદિ હ્યકાલે મરણં યદૃચ્છયા લભેત કશ્ચિદ્ ગુરુદુઃખકર્શિતઃ। ગતાહમદ્યૈવ પરેતસંસદં વિના ત્વયા ધેનુરિવાત્મજેન વૈ
જો કોઈને ભારે દુઃખમાં અકાળમૃત્યુ મળી શકતી હોત, તો આજે જ હું તારા વિના પરલોકમાં પહોંચી જાત, જેમ વાછરડાથી વિહોણી ગાય.
અથાપિ કિં જીવિતમદ્ય મે વૃથા ત્વયા વિના ચન્દ્રનિભાનનપ્રભ। અનુવ્રજિષ્યામિ વનં ત્વયૈવ ગૌઃ સુદુર્બલા વત્સમિવાભિકાંક્ષયા
હવે તો તારા વિના, ચાંદની જેવું તેજ ધરાવતી તારી મુખાકૃતિ વિના, મારું જીવન વ્યર્થ છે; હું તો દુર્બળ ગાયની જેમ વાછરડાની આશામાં તારા સાથે જ વનમાં જઈશ.