તસ્મિંસ્તુ ધરણી દેવી બાહુભ્યાં ગૃહ્ય મૈથિલીમ્ । સ્વાગતેનાભિનન્દ્યૈનામાસને ચોપવેશયત્ ।। ૭.૯૭.
પછી ધરા દેવી એ માઇથિલીનું હાથ પકડીને, સ્વાગત કરી અને તેને સિંહાસન પર બેસાડ્યું.
તામાસનગતાં દૃષ્ટ્વા પ્રવિશન્તીં રસાતલમ્ । પુષ્પવૃષ્ટિરવિચ્છિન્ના દિવ્યા સીતામવાકિરત્ ।। ૭.૯૭.
જ્યારે સીતાજી સિંહાસન પર બેસીને પાતાળમાં પ્રવેશી રહી, ત્યારે સતત દિવ્ય ફૂલોની વર્ષા થવા લાગી.
સાધુકારશ્ચ સુમહાન્દેવાનાં સહસોત્થિતઃ । સાધુ સાધ્વિતિ વૈ સીતે યસ્યાસ્તે શીલમીદૃશમ્ ।। ૭.૯૭.
એ સમયે દેવતાઓ તરફથી એક મોટો ધ્વનિ થયો: 'શાબાશ, શાબાશ, હે સીતે, તારો સ્વભાવ કેટલો ઉત્તમ છે!'
એવં બહુવિધા વાચો હ્યન્તરિક્ષગતાઃ સુરાઃ । વ્યાજહ્રુર્હૃષ્ટમનસો દૃષ્ટ્વા સીતાપ્રવેશનમ્ ।। ૭.૯૭.
આ રીતે, આકાશમાંથી અનેક દેવતાઓની આનંદભરી વાણીઓ સંભળાઈ, જેમણે સીતાના પ્રવેશને જોઈને પ્રસન્નતા વ્યક્ત કરી.
યજ્ઞવાટગતાશ્ચાપિ મુનયઃ સર્વ એવ તે । રાજાનશ્ચ નરવ્યાઘ્રા વિસ્મયાન્નોપરેમિરે ।। ૭.૯૭.
યજ્ઞસ્થળે આવેલા બધા ઋષિઓ અને રાજાઓ, હે પુરુષશારદૂલ, એટલા આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા કે તેઓ હલનચલન પણ કરી શક્યા નહીં.
અન્તરિક્ષે ચ ભૂમૌ ચ સર્વે સ્થાવરજઙ્ગમાઃ । દાનવાશ્ચ મહાકાયાઃ પાતાલે પન્નગાધિપાઃ ।। ૭.૯૭.
આકાશ અને ધરતી પરના બધા જડ અને ચેતન પ્રાણીઓ, મહાકાય દાનવો અને પાતાળમાં રહેલા નાગરાજાઓ,
કેચિદ્વિનેદુઃ સંહૃષ્ટાઃ કેચિદ્ધ્યાનપરાયણાઃ । કેચિદ્રામં નિરીક્ષન્તે કેચિત્સીતામચેતનાઃ ।। ૭.૯૭.
કેટલાંક આનંદથી ગાન ગાતા, કેટલાંક ધ્યાનમાં લીન, કેટલાંક રામને નિહાળતા અને કેટલાંક સીતાને જોઈને સ્તબ્ધ બની ગયા.
સીતાપ્રવેશનં દૃષ્ટ્વા તેષામાસીત્સમાગમઃ । તન્મુહૂર્તમિવાત્યર્થં સમં સમ્મોહિતં જગત્ ।। ૭.૯૭.
સીતાના પ્રવેશને જોઈને બધા ભેગા થયા; એ ક્ષણે આખું જગત એકસાથે આશ્ચર્યમાં ગરકાવ થઈ ગયું.
ઇત્યાર્ષે શ્રીમદ્રામાયણે વાલ્મીકીયે આદિકાવ્યે શ્રીમદુત્તરકાણ્ડે સપ્તનવતિતમઃ સર્ગઃ
આ રીતે શ્રીમદ્ રામાયણના ઉત્તરકાંડમાં વાલ્મીકિ ઋષિ રચિત મહાકાવ્યનો સત્તાનું સર્ગ પૂર્ણ થયો.
રસાતલં પ્રવિષ્ટાયાં વૈદેહ્યાં સર્વવાનરાઃ । ચુક્રુશુઃ સાધુ સાધ્વીતિ મુનયો રામસન્નિધૌ ।। ૭.૯૮.
જ્યારે વૈદેહી પાતાળમાં પ્રવેશી, ત્યારે બધા વાનરોએ 'શાબાશ, શાબાશ' કહીને ધ્વનિ કર્યો અને મુનિઓએ પણ રામની હાજરીમાં આવું જ કહ્યું.
દણ્ડકાષ્ઠમવષ્ટભ્ય બાષ્પવ્યાકુલિતેક્ષણઃ । અવાક્છિરા દીનમના રામો હ્યાસીત્સુદુઃખિતઃ ।। ૭.૯૮.
દંડકાંઠો પકડીને, આંખોમાંથી આંસુઓ ભરાઈ આવ્યા, માથું ઝુકાવેલું અને મન દુઃખથી ભરેલું હતું, એવા રામ ખૂબ જ દુઃખી થઈને બેઠા હતા.
સ રુદિત્વા ચિરં કાલં બહુશો બાષ્પમુત્સૃજન્ । ક્રોધશોકસમાવિષ્ટો રામો વચનમબ્રવીત્ ।। ૭.૯૮.
તેમણે લાંબા સમય સુધી રડ્યા, વારંવાર આંસુ વહાવ્યા, અને ક્રોધ તથા શોકથી ઘેરાઈને રામે વાત શરૂ કરી.
અભૂતપૂર્વં શોકં મે મનઃ સ્પ્રષ્ટુમિવેચ્છતિ । પશ્યતો મે યથા નષ્ટા સીતા શ્રીરિવ રૂપિણી ।। ૭.૯૮.
મારા મનને તો એવો દુઃખ સ્પર્શી રહ્યો છે જે ક્યારેય અનુભવ્યો નહોતો; મારી સામે જ સીતા ગુમ થઈ ગઈ છે, જાણે સૌભાગ્ય જ દુર થઈ ગયું હોય.
સા ઽદર્શનં પુરા સીતા લઙ્કાપારે મહોદધેઃ । તતશ્ચાપિ મયાનીતા કિં પુનર્વસુધાતલાત્ ।। ૭.૯૮.
પહેલાં સીતા મહાસાગરના પાર લંકામાં મારી નજરથી દૂર હતી, પછી તો મેં એને પાછી લાવ્યો, તો હવે પૃથ્વી પરથી એ કેમ અદૃશ્ય થઈ શકે?
વસુધે દેવિ ભવતિ સીતા નિર્યાત્યતાં મમ । દર્શયિષ્યામિ વા રોષં યથા મામવગચ્છસિ ।। ૭.૯૮.
પૃથ્વી દેવી, મારી સીતા પાછી આપો, નહીં તો હું એવો ક્રોધ બતાવીશ કે તમે મને ઓળખી શકો.
કામં શ્વશ્રૂર્મમૈવ ત્વં ત્વત્સકાશાદ્ધિ મૈથિલી । કર્ષતા હલહસ્તેન જનકેનોદ્ધૃતા પુરા ।। ૭.૯૮.
નિષ્શ્ચયે, તમે તો મારી સાસુ જ છો, કેમ કે મૈથિલી તો તમારા પાસેથી જ જનકે હલથી ખેંચી કાઢી હતી.
તસ્માન્નિર્યાત્યતાં સીતા વિવરં વા પ્રયચ્છ મે । પાતાલે નાકપૃષ્ઠે વા વસેયં સહિતસ્તયા ।। ૭.૯૮.
એટલે હવે સીતા પાછી આપો, અથવા તો મને કોઈ રસ્તો બતાવો, જેથી હું પાતાળમાં કે સ્વર્ગમાં પણ એની સાથે રહી શકું.
આનય ત્વં હિ તાં સીતાં મત્તો ઽહં મૈથિલીકૃતે । ન મે દાસ્યસિ ચેત્સીતાં યથારૂપાં મહીતલે ।। ૭.૯૮.
મને મારી મૈથિલી સીતા પાછી આપો, કેમ કે હું એને ખૂબ પ્રેમ કરું છું; જો તમે મને પૃથ્વી પર જેવી હતી એવી સીતા ન આપો,
સપર્વતવનાં કૃત્સ્નાં વિધમિષ્યામિ તે સ્થિતમ્ । નાશયિષ્યામ્યહં ભૂમિં સર્વમાપો ભવત્વિહ ।। ૭.૯૮.
તો હું પૃથ્વી પરના બધા પર્વતો અને જંગલો સહિત બધું નાશ કરી દઈશ, આખી ધરતીનો અંત કરી દઈશ અને અહીં બધું જ પાણી બની જશે.
એવં બ્રુવાણે કાકુત્સ્થે ક્રોધશોકસમન્વિતે । બ્રહ્મા સુરગણૈઃ સાર્ધમુવાચ રઘુનન્દનમ્ ।। ૭.૯૮.
કાકુત્સ્થ રામે આ રીતે ક્રોધ અને શોકથી ભરાઈને બોલ્યા ત્યારે બ્રહ્માએ દેવતાઓ સાથે મળીને રઘુનંદનને કહ્યું:
રામ રામ ન સન્તાપં કર્તુમર્હસિ સુવ્રત । સ્મર ત્વં પૂર્વકં ભાવં મન્ત્રં ચામિત્રકર્શન ।। ૭.૯૮.
રામ, રામ, હે સદ્ગુણવંત, તું દુઃખ ન કર; તું તારો પહેલાનો સ્વભાવ અને મંત્ર યાદ કર, હે શત્રુઓના વિનાશક.
ન ખલુ ત્વાં મહાબાહો સ્મારયેયમનુત્તમમ્ । ઇમં મુહૂર્તં દુર્ધર્ષ સ્મર ત્વં જન્મ વૈષ્ણવમ્ ।। ૭.૯૮.
હે મહાબાહુ, હું તને આ શ્રેષ્ઠ વાત યાદ અપાવતો નથી, પણ આ ક્ષણે, હે અપરાજિત, તું તારો વૈષ્ણવ જન્મ યાદ કર.
સીતા હિ વિમલા સાધ્વી તવ પૂર્વપરાયણા । નાગલોકં સુખં પ્રાયાત્ત્વદાશ્રયતપોબલાત્ ।। ૭.૯૮.
સીતા તો શુદ્ધ અને પવિત્ર છે, શરૂઆતથી જ તારી ભક્તિમાં રહી છે; તારા આશ્રય અને તપના બળે એ સુખથી નાગલોકમાં પહોંચી ગઈ છે.
સ્વર્ગે તે સઙ્ગમો ભૂયો ભવિષ્યતિ ન સંશયઃ । અસ્યાસ્તુ પરિષન્મધ્યે યદ્બ્રવીમિ નિબોધ તત્ ।। ૭.૯૮.
સ્વર્ગમાં તારો અને એનો ફરીથી મિલન થશે, એમાં કોઈ શંકા નથી; હવે આ સભામાં હું જે કહું છું, એ ધ્યાનથી સાંભળ.
એતદેવ હિ કાવ્યં તે કાવ્યાનામુત્તમં શ્રુતમ્ । સર્વં વિસ્તરતો રામ વ્યાખ્યાસ્યતિ ન સંશયઃ ।। ૭.૯૮.
આ કાવ્ય તારા માટે જ છે, કાવ્યોમાં શ્રેષ્ઠ છે અને સાંભળવામાં આવ્યું છે; રામ બધું વિગતે સમજાવશે, એમાં કોઈ શંકા નથી.
જન્મપ્રભૃતિ તે વીર સુખદુઃખોપસેવનમ્ । ભવિષ્યદુત્તરં ચેહ સર્વં વાલ્મીકિના કૃતમ્ ।। ૭.૯૮.
હે વીર, તારા જન્મથી લઈને સુખ-દુઃખના બધા પ્રસંગો અને આગળ જે કંઈ બનવાનું છે, એ બધું વાલ્મીકીએ રચ્યું છે.
આદિકાવ્યમિદં રામ ત્વયિ સર્વં પ્રતિષ્ઠિતમ્ । નહ્યન્યો ઽર્હતિ કાવ્યાનાં યશોભાગ્રાઘવાદૃતે ।। ૭.૯૮.
આ પ્રથમ કાવ્ય છે, રામ, અને એમાં બધું તારા પર આધારિત છે; રાઘવ, તારા સિવાય બીજું કોઈ કાવ્યની મહિમા લાયક નથી.
શ્રુતં તે પૂર્વમેતદ્ધિ મયા સર્વં સુરૈઃ સહ । દિવ્યમદ્ભુતરૂપં ચ સત્યવાક્યમનાવૃતમ્ ।। ૭.૯૮.
આ બધું તું અગાઉ પણ મારા અને દેવતાઓ સાથે સાંભળ્યું છે; એ દિવ્ય છે, અદ્ભુત રૂપ ધરાવે છે, સાચું છે અને કંઈ છુપાવેલું નથી.
સ ત્વં પુરુષશાર્દૂલ ધર્મેણ સુસમાહિતઃ । શેષં ભવિષ્યં કાકુત્સ્થ કાવ્યં રામાયણં શૃણુ ।। ૭.૯૮.
હે પુરુષોમાં શ્રેષ્ઠ, તું ધર્મમાં સ્થિર રહ્યો છે. હવે, હે કાકુત્સ્થ, રામાયણના બાકી રહેલા ભાગને ધ્યાનથી સાંભળ.
ઉત્તરં નામ કાવ્યસ્ય શેષમત્ર મહાયશઃ । તચ્છૃણુષ્વ મહાતેજ ઋષિભિઃ સાર્ધમુત્તમમ્ ।। ૭.૯૮.
કાવ્યનો જે ભાગ બાકી રહ્યો છે તેને 'ઉત્તર' કહે છે, હે મહાન યશસ્વી. હે મહાતેજસ્વી, તું ઋષિઓ સાથે એ શ્રેષ્ઠ ભાગને સાંભળ.