તસ્ય બુદ્ધિઃ સમુત્પન્ના નિવેશ્ય સુમહાપુરમ્ । યજેયં દીર્ઘસત્રેણ પિતુઃ પ્રહ્લાદયન્મનઃ ।। ૭.૫૫.
એ મહાન નગરી સ્થાપ્યા પછી, રાજાને મનમાં વિચાર આવ્યો: 'હું લાંબો યજ્ઞ કરી પિતાજીને આનંદિત કરીશ.'
તતઃ પિતરમામન્ત્ર્ય ઇક્ષ્વાકું હિ મનોઃ સુતમ્ । વસિષ્ઠં વરયામાસ પૂર્વં બ્રહ્મર્ષિસત્તમમ્ ।। ૭.૫૫.
પછી તેણે પોતાના પિતા ઇક્ષ્વાકુને, જે મનુના પુત્ર હતા, સંબોધી અને સૌપ્રથમ બ્રહ્મર્ષિમાં શ્રેષ્ઠ વસિષ્ઠજીને આમંત્રિત કર્યા.
અનન્તરં સ રાજર્ષિર્નિમિરિક્ષ્વાકુનન્દનઃ । અત્રિમઙ્ગિરસં ચૈવ ભૃગું ચૈવ તપોધનમ્ ।। ૭.૫૫.
પછી એ ઇક્ષ્વાકુ વંશના રાજર્ષિ નિમીએ અત્રિ, અંગિરા અને તપસ્વી ભૃગુને પણ બોલાવ્યા.
તમુવાચ વસિષ્ઠસ્તુ નિમિં રાજર્ષિસત્તમમ્ । વૃતો ઽહં પૂર્વમિન્દ્રેણ અન્તરં પ્રતિપાલય ।। ૭.૫૫.
વસિષ્ઠજી એ મહાન રાજર્ષિ નિમીને કહ્યું: 'મને પહેલેથી ઇન્દ્રે આમંત્રિત કર્યો છે; તું થોડો સમય રાહ જો.'
અનન્તરં મહાવિપ્રો ગૌતમઃ પ્રત્યપૂરયત્ । વસિષ્ઠો ઽપિ મહાતેજા ઇન્દ્રયજ્ઞમથાકરોત્ ।। ૭.૫૫.
પછી મહાન ઋષિ ગૌતમએ એ કાર્ય પૂર્ણ કર્યું અને તેજસ્વી વસિષ્ઠએ ઇન્દ્રનો યજ્ઞ કર્યો.
નિમિસ્તુ રાજા વિપ્રાંસ્તાન્સમાનીય નરાધિપઃ । અયજદ્ધિમવત્પાર્શ્વે સ્વપુરસ્ય સમીપતઃ । પઞ્ચવર્ષસહસ્રાણિ રાજા દીક્ષામુપાગમત્ ।। ૭.૫૫.
પછી રાજા નિમીએ એ બ્રાહ્મણોને ભેગા કરીને પોતાના નગરની નજીક હિમાલયની પર્વતો પાસે યજ્ઞ કર્યો; રાજાએ પાંચ હજાર વર્ષ સુધી દિક્ષા લીધી.
ઇન્દ્રયજ્ઞાવસાને તુ વસિષ્ઠો ભગવનૃષિઃ । સકાશમાગતો રાજ્ઞો હૌત્રં કર્તુમનિન્દિતઃ ।। ૭.૫૫.
જ્યારે ઇન્દ્રયજ્ઞ પૂર્ણ થયો, ત્યારે પૂજ્ય વસિષ્ઠ ઋષિ નિર્દોષપણે રાજાને હોતાર તરીકે આવ્યાં.
તદન્તરમથાપશ્યદ્ગૌતમેનાભિપૂરિતમ્ । કોપેન મહતાવિષ્ટો વસિષ્ઠો બ્રહ્મણઃ સુતઃ ।। ૭.૫૫.
એ સમયે, બ્રહ્માના પુત્ર વસિષ્ઠએ જોયું કે ગૌતમ ગુસ્સાથી ભરાઈ ગયો છે.
સ રાજ્ઞો દર્શનાકાઙ્ક્ષી મુહૂર્તં સમુપાવિશત્ । તસ્મિન્નહનિ રાજર્ષિર્નિદ્રયા ઽપહૃતો ભૃશમ્ ।। ૭.૫૫.
રાજાને મળવાની ઇચ્છાથી, વસિષ્ઠ થોડો સમય બેઠા રહ્યા; પણ એ દિવસે રાજર્ષિ નિમિ ઊંઘમાં ખૂબ જ ગરકાવ થઈ ગયા હતા.
તતો મન્યુર્વસિષ્ઠસ્ય પ્રાદુરાસીન્મહાત્મનઃ । અદર્શનેન રાજર્ષેર્વ્યાહર્તુમુપચક્રમે ।। ૭.૫૫.
પછી મહાન આત્મા વસિષ્ઠને ગુસ્સો આવ્યો અને રાજર્ષિ નિમિ ન મળ્યા એટલે બોલવા લાગ્યા.
યસ્માત્ત્વમન્યં વૃતવાન્મામવજ્ઞાય પાર્થિવ । ચેતનેન વિનાભૂતો દેહસ્તવ ભવિષ્યતિ ।। ૭.૫૫.
'રાજા, તું મને અવગણીને બીજાને પસંદ કર્યો છે, તેથી હવે તારો શરીર ચેતના વગરનું થઈ જશે.'
તતઃ પ્રબુદ્ધો રાજર્ષિઃ શ્રુત્વા શાપમુદાહૃતમ્ । બ્રહ્મયોનિમથોવાચ સંરમ્ભાત્ ક્રોધમૂર્ચ્છિતઃ ।। ૭.૫૫.
પછી રાજર્ષિ નિમિ ઊંઘમાંથી જાગ્યા અને શાપ સાંભળીને, ગુસ્સાથી ભરાયેલા મનથી બ્રહ્મા જન્મે ઋષિને ઉગ્ર વાણીમાં કહ્યું.
અજાનતઃ શયાનસ્ય ક્રોધેન કલુષીકૃતઃ । મુક્તવાન્મયિ શાપાગ્નિં યમદણ્ડમિવાપરમ્ ।। ૭.૫૫.
'હું અજાણતો અને સૂતો હતો, છતાં તું ગુસ્સાથી અંધ બનીને મારા પર શાપરૂપ અગ્નિ વરસાવી, જાણે યમરાજનો બીજો દંડ આપ્યો હોય.'
તસ્માત્તવાપિ બ્રહ્મર્ષે ચેતનેન વિના કૃતઃ । દેહઃ સુરુચિરપ્રખ્યો ભવિષ્યતિ ન સંશયઃ ।। ૭.૫૫.
અત્યારે, બ્રહ્મર્ષિ, તારો પણ શરીર ચેતનાવિહોણું થઇ જશે, ભલે તે સુંદર અને તેજસ્વી કેમ ન હોય—આમાં કોઈ શંકા નથી.
ઇતિ રોષવશાદુભૌ તદાનીમન્યોન્યં શપિતૌ નૃપદ્વિજેન્દ્રૌ । સહસૈવ બભૂવતુર્વિદેહૌ તત્તુલ્યાધિગતપ્રભાવવન્તૌ ।। ૭.૫૫.
એ રીતે, ગુસ્સામાં આવીને, રાજા અને મહાન બ્રાહ્મણે એકબીજાને શાપ આપ્યા અને તરત જ બંને શરીરવિહોણા થઇ ગયા, પણ બંનેને સમાન અને વિશાળ શક્તિ પ્રાપ્ત થઈ.
ઇત્યાર્ષે શ્રીમદ્રામાયણે વાલ્મીકીયે આદિકાવ્યે શ્રીમદુત્તરકાણ્ડે પઞ્ચપઞ્ચાશઃ સર્ગઃ
આ રીતે વાલ્મીકિ રચિત પવિત્ર રામાયણના ઉત્તરકાંડનો પચપનમો સર્ગ પૂર્ણ થાય છે.
રામસ્ય ભાષિતં શ્રુત્વા લક્ષ્મણઃ પરવીરહા । ઉવાચ પ્રાઞ્જલિર્વાક્યં રાઘવં દીપ્તતેજસમ્ ।। ૭.૫૬.
રામના વચન સાંભળી, દુશ્મન વીરોને હરાવનાર લક્ષ્મણે હાથ જોડીને તેજસ્વી રાઘવને કહ્યું:
નિક્ષિપ્તદેહૌ કાકુત્સ્ય કથં તૌ દ્વિજપાર્થિવૌ । પુનર્દેહેન સંયોગં જગ્મતુર્દેવસમ્મતૌ ।। ૭.૫૬.
હે કકુત્સ વંશજ, એ બ્રાહ્મણ અને રાજાએ પોતાનું શરીર ત્યજી દીધા પછી, દેવતાઓની મંજૂરીથી ફરીથી શરીર કેવી રીતે મેળવ્યું?
લક્ષ્મણેનૈવમુક્તસ્તુ રામશ્ચેક્ષ્વાકુનન્દનઃ । પ્રત્યુવાચ મહાતેજા લક્ષ્મણં પુરુષર્ષભઃ ।। ૭.૫૬.
લક્ષ્મણે આ રીતે પૂછતાં, ઇક્ષ્વાકુ કુળના આનંદ અને પુરુષોમાં શ્રેષ્ઠ એવા મહાતેજસ્વી રામે લક્ષ્મણને જવાબ આપ્યો.
તૌ પરસ્પરશાપેન દેહાવુત્સૃજ્ય ધાર્મિકૌ । અભૂતાં નૃપવિપ્રર્ષી વાયુભૂતૌ તપોધનૌ ।। ૭.૫૬.
એ બંને ધર્મનિષ્ઠ રાજા અને બ્રાહ્મણ ઋષિએ એકબીજાના શાપથી શરીર ત્યજી દીધા અને તપશ્ચર્યા દ્વારા પવનરૂપ થઇ ગયા.
અશરીરઃ શરીરસ્ય કૃતે ઽન્યસ્ય મહામુનિઃ । વસિષ્ઠઃ સુમહાતેજા જગામ પિતુરન્તિકમ્ ।। ૭.૫૬.
મહાન તેજ ધરાવતાં વશિષ્ઠ મુનિએ, બીજાના શરીર માટે પોતાનું શરીર છોડીને, પિતાજી પાસે ગયા.
સો ઽભિવાદ્ય તતઃ પાદૌ દેવદેવસ્ય ધર્મવિત્ । પિતામહમથોવાચ વાયુભૂત ઇદં વચઃ ।। ૭.૫૬.
પછી તેમણે ધર્મને જાણનારા દેવોના દેવ પિતામહના પગમાં વંદન કરીને, પવનરૂપે એમને કહ્યું:
ભગવન્નિમિશાપેન વિદેહત્વમુપાગમમ્ । લોકનાથ મહાદેવ અણ્ડજો ઽપિ ત્વમબ્જજઃ ।। ૭.૫૬.
ભગવાન, નિમિના શાપથી હું શરીરવિહોણો થયો છું; હે લોકનાથ, મહાદેવ, તમે પણ અંડમાંથી જન્મેલા, કમળમાં જન્મેલા છો.
સર્વેષાં દેહહીનાનાં મહદ્દુઃખં ભવિષ્યતિ । લુપ્યન્તે સર્વકાર્યણિ હીનદેહસ્ય વૈ પ્રભો । દેહસ્યાન્યસ્ય સદ્ભાવે પ્રસાદં કર્તુમર્હસિ ।। ૭.૫૬.
શરીર વિના રહેનાર સૌને મોટું દુઃખ થાય છે; હે પ્રભુ, શરીર વિના બધાં કાર્યો નષ્ટ થઇ જાય છે. જો બીજું શરીર મળે તો કૃપા કરો.
તમુવાચ તતો બ્રહ્મા સ્વયમ્ભૂરમિતપ્રભઃ । મિત્રાવરુણજં તેજ પ્રવિશ ત્વં મહાયશઃ ।। ૭.૫૬.
પછી અમિત તેજવાળા સ્વયંભૂ બ્રહ્માએ કહ્યું: 'હે મહાપ્રસિદ્ધ, તું મિત્ર અને વરુણના તેજમાં પ્રવેશ કર.'
અયોનિજસ્ત્વં ભવિતા તત્રાપિ દ્વિજસત્તમ । ધર્મેણ મહતા યુક્તઃ પુનરેષ્યસિ મે વશમ્ ।। ૭.૫૬.
પણ ત્યાં પણ, હે શ્રેષ્ઠ દ્વિજ, તું ગર્ભથી નહિ, પણ મહાન ધર્મ સાથે જન્મે છે અને ફરીથી મારા વશમાં આવશે.
એવમુક્તસ્તુ દેવેન ચાભિવાદ્ય પ્રદક્ષિણમ્ । કૃત્વા પિતામહં તૂર્ણં પ્રયયૌ વરુણાલયમ્ ।। ૭.૫૬.
દેવતાએ આમ કહ્યું પછી, તેમણે પિતામહને વંદન કરી, પ્રદક્ષિણ કરી અને ઝડપથી વરુણના ઘરે ગયા.
તમેવ કાલં મિત્રો ઽપિ વરુણત્વમકારયત્ । ક્ષીરોદેન સહોપેતઃ પૂજ્યમાનઃ સુરોત્તમૈઃ ।। ૭.૫૬.
એ જ સમયે, મિત્રાએ ક્ષીરોદ સાથે મળીને તેમને વરુણપદ પર સ્થાપિત કર્યા અને દેવોના શ્રેષ્ઠોએ તેમનું સન્માન કર્યું.
એતસ્મિન્નેવ કાલે તુ ઉર્વશી પરમાપ્સરાઃ । યદૃચ્છયા તમુદ્દેશમાયયૌ સખિભિર્વૃતા ।। ૭.૫૬.
એ જ સમયે, સર્વોત્તમ અપ્સરા ઉર્વશી પોતાની સખીઓ સાથે એ સ્થળે આવી પહોંચી.
તાં દૃષ્ટ્વા રૂપસમ્પન્નાં ક્રીડન્તીં વરુણાલયે । આવિશત્પરમો હર્ષો વરુણં ચોર્વશીકૃતે ।। ૭.૫૬.
વરુણના ગૃહમાં રમતી સુંદર ઉર્વશીને જોઈને, વરુણના હૃદયમાં ઉર્વશીને લઈ અતિ આનંદ થયો.