તાસ્તુ સર્વાઃ પ્રતિશ્રુત્ય તસ્ય વાક્યં મહાત્મનઃ । બ્રહ્મશાપભયાદ્ભીતાસ્તં દેશં નોપચક્રમુઃ ।। ૭.૨.
એ બધાએ એ મહાન આત્માના વચન માનવાની પ્રતિજ્ઞા લીધી અને બ્રાહ્મણના શાપના ડરથી એ સ્થળે જવાનું બંધ કરી દીધું.
તૃણબિન્દોસ્તુ રાજર્ષેસ્તનયા ન શૃણોતિ તત્ ।। ૭.૨.
પણ તૃણબિંદુ નામના રાજર્ષિની દીકરીએ આ વાત સાંભળી નહોતી.
ગત્વાશ્રમપદં તત્ર વિચચાર સુનિર્ભયા । ન સાપશ્યત્સ્થિતા તત્ર કાઞ્ચિદભ્યાગતાં સખીમ્ ।। ૭.૨.
એ નિર્ભય બની આશ્રમમાં ગઈ અને ત્યાં ફરવા લાગી; પણ ઊભી રહી, એને કોઈપણ સખી દેખાઈ નહીં.
તસ્મિન્કાલે મહાતેજાઃ પ્રાજાપત્યો મહાનૃષિઃ । સ્વાધ્યાયમકરોત્તત્ર તપસા ભાવિતઃ સ્વયમ્ ।। ૭.૨.
એ સમયે, પ્રજાપતિના વંશજ એવા મહાન ઋષિ, પોતે તપમાં લીન રહી, ત્યાં સ્વાધ્યાયમાં તત્પર હતા.
સા તુ વેદશ્રુતિં શ્રુત્વા દૃષ્ટ્વા વૈ તપસો નિધિમ્ । અભવત્પાણ્ડુદેહા સા સુવ્યઞ્જિતશરીરજા ।। ૭.૨.
એણે વેદમંત્રોની ધ્વનિ સાંભળી અને તપના મૂર્તિમાન રૂપને જોયો, તો એના શરીર પર સફેદાશ આવી ગઈ અને એનો રૂપ સ્પષ્ટ બદલાઈ ગયો.
વભૂવ ચ સમુદ્વિગ્ના દૃષ્ટ્વા તદ્દોષમાત્મનઃ । ઇદં મે કિન્ત્વિતિ જ્ઞાત્વા પિતુર્ગત્વા ઽ ઽશ્રમે સ્થિતા ।। ૭.૨.
પોતામાં ખોટ જોઈને તે બહુ ચિંતિત થઈ ગઈ; 'આ મને શું થયું?' એવું સમજીને, તે પિતાના આશ્રમમાં ગઈ અને ત્યાં રહી.
તાં તુ દૃષ્ટ્વા તથાભૂતાં તૃણવિન્દુરથાબ્રવીત્ । કિં ત્વમેતત્ત્વસદૃશં ધારયસ્યાત્મનો વપુઃ ।। ૭.૨.
તેણે આવી હાલતમાં તેને જોયા પછી તૃણવિંદુએ પૂછ્યું: 'તું કેમ તારા સ્વરૂપને અનુકૂળ ન હોય એવું રૂપ ધારણ કરી રહી છે?
સા તુ કૃત્વાઞ્જલિં દીના કન્યોવાચ તપોધનમ્ । ન જાને કારણં તાત યેન મે રૂપમીદૃશમ્ ।। ૭.૨.
દુઃખી કન્યાએ હાથ જોડીને તે તપસ્વીને કહ્યું: 'પિતા, મને ખબર નથી કે મારું રૂપ આવું કેમ થઈ ગયું છે.'
કિં તુ પૂર્વં ગતાસ્મ્યેકા મહર્ષેર્ભાવિતાત્મનઃ । પુલસ્ત્યસ્યાશ્રમં દિવ્યમન્વેષ્ટું સ્વસખીજનમ્ ।। ૭.૨.
'પણ પહેલાં હું એકલી મહર્ષિ પુલસ્ત્યના દિવ્ય આશ્રમમાં મારી સખીઓને શોધવા ગઈ હતી.'
ન ચ પશ્યામ્યહં તત્ર કાઞ્ચિદભ્યાગતાં સખીમ્ । રૂપસ્ય તુ વિપર્યાસં દૃષ્ટ્વા ત્રાસાદિહાગતા ।। ૭.૨.
'પણ ત્યાં મને કોઈ પણ સખી મળી નહીં; અને મારું રૂપ બદલાયું જોઈને ડરીને હું અહીં આવી છું.'
તૃણબિન્દુસ્તુ રાજર્ષિસ્તપસા દ્યોતિતપ્રભઃ । ધ્યાનં વિવેશ તચ્ચાપિ હ્યપશ્યદૃષિકર્મજમ્ ।। ૭.૨.
તપથી તેજસ્વી રાજર્ષિ તૃણવિંદુ ધ્યાનમાં બેસ્યા અને યોગબળે તેના દુઃખનું કારણ જોઈ લીધું.
સ તુ વિજ્ઞાય તં શાપં મહર્ષેર્ભાવિતાત્મનઃ । ગૃહીત્વા તનયાં ગત્વા પુલસ્ત્યમિદમબ્રવીત્ ।। ૭.૨.
મહર્ષિનું શાપ જાણીને તેણે પોતાની પુત્રીને લઈને પુલસ્ત્ય પાસે ગયો અને કહ્યું:
ભગવંસ્તનયાં મે ત્વં ગુણૈઃ સ્વૈરેવ ભૂષિતામ્ । ભિક્ષાં પ્રતિગૃહાણેમાં મહર્ષે સ્વયમુદ્યતામ્ ।। ૭.૨.
'ભગવાન, મારી પુત્રી સ્વભાવથી ગુણોથી યુક્ત છે; મહર્ષિ, એ પોતે તૈયાર છે, કૃપા કરીને તેને સ્વીકારો.'
તપશ્ચરણયુક્તસ્ય શ્રમ્યમાણેન્દ્રિયસ્ય તે । શુશ્રૂષણપરા નિત્યં ભવિષ્યતિ ન સંશયઃ ।। ૭.૨.
'તપથી ઇન્દ્રિયોને વશમાં રાખનાર, એ હંમેશા તારી સેવા કરવા તત્પર રહેશે, એમાં કોઈ શંકા નથી.'
તં બ્રુવાણં તુ તદ્વાક્યં રાજર્ષિં ધાર્મિકં તદા । જિઘૃક્ષુરબ્રવીત્કન્યાં બાઢમિત્યેવ સ દ્વિજઃ ।। ૭.૨.
ધાર્મિક રાજર્ષિના એ વચન સાંભળી, દ્વિજએ કન્યાને સ્વીકારવા ઇચ્છા દર્શાવીને કહ્યું: 'જેમ તું કહે તેમ જ થાઓ.'
દત્ત્વા સ તુ યથાન્યાયં સ્વમાશ્રમપદં ગતઃ । સાપિ તત્રાવસત્કન્યા તોષયન્તી પતિં ગુણૈઃ ।। ૭.૨.
પિતા યોગ્ય રીતે પુત્રી આપીને પોતાના આશ્રમમાં પરત ગયા; અને કન્યા ત્યાં રહી, પોતાના ગુણોથી પતિને પ્રસન્ન કરતી.
તસ્યાસ્તુ શીલવૃત્તાભ્યાં તુતોષ મુનિપુઙ્ગવઃ । પ્રીતઃ સ તુ મહાતેજા વાક્યમેતદુવાચ હ ।। ૭.૨.
તેના સારા સ્વભાવ અને વર્તનથી મહર્ષિ ખુબ ખુશ થયા; પ્રસન્ન થઈને તે તેજસ્વી મહાત્માએ કહ્યું:
પરિતુષ્ટો ઽસ્મિ સુશ્રોણિ ગુણાનાં સમ્પદા ભૃશમ્ । તસ્માદ્દેવિ દદામ્યદ્ય પુત્રમાત્મસમં તવ ।। ૭.૨.
'સુંદર કટિવાળી, તારા ગુણોની સમૃદ્ધિથી હું ખૂબ પ્રસન્ન છું; તેથી, દેવી, આજે હું તને મારા સમાન પુત્ર આપું છું.'
ઉભયોર્વંશકર્તારં પૌલસ્ત્ય ઇતિ વિશ્રુતમ્ । યસ્માત્તુ વિશ્રુતો વેદસ્ત્વયૈષો ઽધ્યયતો મમ ।। ૭.૨.
'એ બંને વંશનો સ્થાપક બનશે, અને પૌલસ્ત્ય તરીકે પ્રસિદ્ધ થશે; અને તું જે વેદ અભ્યાસ કર્યો છે, એ હવે તારો ગણાશે.'
તસ્માત્સ વિશ્રવા નામ ભવિષ્યતિ ન સંશયઃ । એવમુક્તા તુ સા દેવી પ્રહૃષ્ટેનાન્તરાત્મના ।। ૭.૨.
'એથી તેનો નામ નિશ્ચિતપણે વિશ્રવા રહેશે.' આવું સાંભળી દેવી અંતરમાં ખૂબ આનંદિત થઈ.
અચિરેણૈવ કાલેનાસૂત વિશ્રવસં સુતમ્ । ત્રિષુ લોકેષુ વિખ્યાતં યશોધર્મસમન્વિતમ્ ।। ૭.૨.
થોડા જ સમયમાં તેણે વિશ્રવા નામના પુત્રને જન્મ આપ્યો, જે ત્રણેય લોકમાં પ્રસિદ્ધ અને યશસ્વી તથા ધર્મનિષ્ઠ હતો.
શ્રુતિમાન્સમદર્શી ચ વ્રતાચારરતસ્તથા । પિતેવ તપસા યુક્તો હ્યભવદ્વિશ્રવા મુનિઃ ।। ૭.૨.
એ શાસ્ત્રજ્ઞ, સર્વેમાં સમદૃષ્ટિ ધરાવતો અને વ્રત-આચારમાં રત હતો; વિશ્રવા મુનિ પણ પિતાની જેમ તપસ્વી બન્યો.
અથ પુત્રઃ પુલસ્ત્યસ્ય વિશ્રવા મુનિપુઙ્ગવઃ । અચિરેણૈવ કાલેન પિતેવ તપસિ સ્થિતઃ ।। ૭.૩.
પછી પુલસ્ત્યનો પુત્ર, મુનિશ્રેષ્ઠ વિશ્રવા, થોડા જ સમયમાં પિતાની જેમ તપમાં સ્થિર થયો.
સત્યવાઞ્છીલવાઞ્છાન્તઃ સ્વાધ્યાયનિરતઃ શુચિઃ । સર્વભોગેષ્વસંસક્તો નિત્યં ધર્મપરાયણઃ ।। ૭.૩.
સત્યવાદી, સારા સ્વભાવવાળો, મનથી શાંત, નિયમિત સ્વાધ્યાયમાં તત્પર, શુદ્ધ, સર્વ પ્રકારના ભોગથી અલિપ્ત અને હંમેશા ધર્મમાં સ્થિર એવો હતો.
જ્ઞાત્વા તસ્ય તુ તદ્વૃત્તં ભરદ્વાજો મહામુનિઃ । દદૌ વિશ્રવસે ભાર્યાં સ્વસુતાં દેવવર્ણિનીમ્ ।। ૭.૩.
તેણીનું વર્તન જાણી મહર્ષિ ભરદ્વાજે પોતાની દીકરી, જે દેવીઓ જેવી તેજસ્વી હતી, વિશ્રવાસને પત્ની તરીકે આપી.
પ્રતિગૃહ્ય તુ ધર્મેણ ભરદ્વાજસુતાં તદા । પ્રજાન્વેક્ષિકયા બુદ્ધ્યા શ્રેયો હ્યસ્ય વિચિન્તયન્ ।। ૭.૩.
પછી વિશ્રવાસે ધર્મ પ્રમાણે ભરદ્વાજની પુત્રીને સ્વીકારી અને સંતાન માટે શું શ્રેયસ્કર હશે એ વિચારવા લાગ્યા.
મુદા પરમયા યુક્તો વિશ્રવા મુનિપુઙ્ગવઃ । સ તસ્યાં વીર્યસમ્પન્નમપત્યં પરમાદ્ભુતમ્ ।। ૭.૩.
મહાન આનંદથી ભરપૂર એવા મુનિશ્રેષ્ઠ વિશ્રવાસે તેની પત્નીમાંથી અદ્ભુત અને મહાન બળ ધરાવતું પુત્ર ઉત્પન્ન કર્યો.
જનયામાસ ધર્મજ્ઞઃ સર્વૈર્બ્રહ્મગુણૈર્યુતમ્ । તસ્મિઞ્જાતે તુ સંહૃષ્ટઃ સમ્બભૂવ પિતામહઃ ।। ૭.૩.
ધર્મને જાણનારા વિશ્રવાસે સર્વ બ્રહ્મગુણોથી યુક્ત પુત્રને જન્મ આપ્યો. એ પુત્રના જન્મે પિતામહ પણ ખૂબ પ્રસન્ન થયા.
દૃષ્ટ્વા શ્રેયસ્કરીં બુદ્ધિં ધનાધ્યક્ષો ભવિષ્યતિ । નામ તસ્યાકરોત્પ્રીતઃ સાર્ધં દેવર્ષિભિસ્તદા ।। ૭.૩.
તેના શુભ બુદ્ધિને જોઈને ધનની દેવતા અને દેવર્ષિઓ સાથે ખુશ થઈને તેનું નામકરણ કર્યું.
યસ્માદ્વિશ્રવસો ઽપત્યં સાદૃશ્યાદ્વિશ્રવા ઇવ । તસ્માદ્વૈશ્રવણો નામ ભવિષ્યત્વેષ વિશ્રુતઃ ।। ૭.૩.
કારણ કે એ વિશ્રવાસનો પુત્ર હતો અને વિશ્રવાસ જેવો જ દેખાતો હતો, તેથી તે વૈશ્વરાણ નામે પ્રસિદ્ધ થયો.