તસ્માત્ તુ મિથુનાદેકં પુમાંસં પાપનિશ્ચયઃ । જઘાન વૈરનિલયો નિષાદસ્તસ્ય પશ્યતઃ ॥૧-૨-
પછી, એ જોડીમાંથી એક પુરુષ પક્ષીને, દુશ્મનભાવ ધરાવતો અને દુર્ભાવનાવાળો નિષાદે, ઋષિની નજર સામે માર્યો.
તં શોણિતપરીતાઙ્ગં ચેષ્ટમાનં મહીતલે । ભાર્યા તુ નિહતં દૃષ્ટ્વા રુરાવ કરુણાં ગિરમ્ ॥૧-૨-
પતિને લોહીથી લથબથ, જમીન પર તડપતો જોઈ, તેની પત્ની દુઃખથી ભરેલા અવાજે રડવા લાગી.
વિયુક્તા પતિના તેન દ્વિજેન સહચારિણા । તામ્રશીર્ષેણ મત્તેન પત્ત્રિણા સહિતેન વૈ ॥૧-૨-
પતિથી અલગ થયેલી, એ પંખી, તાંબાં જેવા માથા, પાંખોથી સજ્જ અને મસ્ત થયેલા સાથીથી વિયોગમાં, શોક કરતી રહી.
તથાવિધં દ્વિજં દૃષ્ટ્વા નિષાદેન નિપાતિતમ્ । ઋષેર્ધર્માત્મનસ્તસ્ય કારુણ્યં સમપદ્યત ॥૧-૨-
એવો પક્ષી, નિષાદે મારેલો જોઈ, ધર્મમાં સ્થિત ઋષિના હૃદયમાં કરુણા જગી.
તતઃ કરુણવેદિત્વાદધર્મોઽયમિતિ દ્વિજઃ । નિશામ્ય રુદતીં ક્રૌઞ્ચીમિદં વચનમબ્રવીત્ ॥૧-૨-
પછી, કરુણાથી પ્રભાવિત થઈ, ઋષિએ વિચાર્યું કે 'આ અધર્મ છે' અને રડતી ક્રૌંચીને જોઈને આ શબ્દો બોલ્યા.
મા નિષાદ પ્રતિષ્ઠાં ત્વમગમઃ શાશ્વતીઃ સમાઃ । યત્ ક્રૌઞ્ચમિથુનાદેકમવધીઃ કામમોહિતમ્ ॥૧-૨-
નિષાદ, તું ક્યારેય સદાય માટે પ્રતિષ્ઠા ન પામે, કેમ કે તું કામથી મોહિત થઈ, ક્રૌંચ જોડીમાંથી એકને મારી નાખ્યો.
તસ્યૈવં બ્રુવતશ્ચિન્તા બભૂવ હૃદિ વીક્ષતઃ । શોકાર્તેનાસ્ય શકુનેઃ કિમિદં વ્યાહૃતં મયા ॥૧-૨-
એ રીતે બોલતા, ઋષિએ જોઈને, તેના હૃદયમાં વિચાર આવ્યો: 'પંખીના શોકથી વ્યાકુળ થઈ, મેં શું બોલી દીધું?'
ચિન્તયન્ સ મહાપ્રાજ્ઞશ્ચકાર મતિમાન્મતિમ્ । શિષ્યં ચૈવાબ્રવીદ્ વાક્યમિદં સ મુનિપુઙ્ગવઃ ॥૧-૨-
વિચાર કરતાં, મહાપ્રજ્ઞ અને બુદ્ધિશાળી ઋષિએ મન સ્થિર કર્યું અને પોતાના શિષ્યને આ શબ્દો કહ્યું.
પાદબદ્ધોઽક્ષરસમસ્તન્ત્રીલયસમન્વિતઃ । શોકાર્તસ્ય પ્રવૃત્તો મે શ્લોકો ભવતુ નાન્યથા ॥૧-૨-
છંદમાં બંધાયેલો, અક્ષરો યોગ્ય રીતે ગોઠવાયેલો અને સંગીતથી જોડાયેલો — મારા શોકમાંથી જન્મેલો આ શ્લોક એ જ રીતે રહે, બીજું નહીં.
શિષ્યસ્તુ તસ્ય બ્રુવતો મુનેર્વાક્યમનુત્તમમ્ । પ્રતિજગ્રાહ સંહૃષ્ટસ્તસ્ય તુષ્ટોઽભવદ્ગુરુઃ ॥૧-૨-
ઋષિએ આ ઉત્તમ શબ્દો બોલ્યા ત્યારે, તેનો શિષ્ય આનંદથી સ્વીકાર્યો અને ગુરુ ખુશ થયા.
સોઽભિષેકં તતઃ કૃત્વા તીર્થે તસ્મિન્ યથાવિધિ । તમેવ ચિન્તયન્નર્થમુપાવર્તત વૈ મુનિઃ ॥૧-૨-
પછી, એ તીર્થમાં નિયમ મુજબ સ્નાન કરીને, ઋષિ એ ઘટનાનો વિચાર કરતાં પાછા ફર્યા.
ભરદ્વાજસ્તતઃ શિષ્યો વિનીતઃ શ્રુતવાન્ ગુરોઃ । કલશં પૂર્ણમાદાય પૃષ્ઠતોઽનુજગામ હ ॥૧-૨-
પછી, ભરદ્વાજ, ગુરુના આજ્ઞાકારી અને વિદ્વાન શિષ્ય, પૂરે પાણીથી ભરેલો કળશ લઈને ગુરુના પાછળ ચાલ્યો.
સ પ્રવિશ્યાશ્રમપદં શિષ્યેણ સહ ધર્મવિત્ । ઉપવિષ્ટઃ કથાશ્ચાન્યાશ્ચકાર ધ્યાનમાસ્થિતઃ ॥૧-૨-
શિષ્ય સાથે આશ્રમમાં પ્રવેશી, ધર્મમાં નિપુણ ઋષિ બેઠા, અન્ય વાતો કરી અને ધ્યાનમાં સ્થિર થયા.
આજગામ તતો બ્રહ્મા લોકકર્તા સ્વયં પ્રભુઃ । ચતુર્મુખો મહાતેજા દ્રષ્ટું તં મુનિપુઙ્ગવમ્ ॥૧-૨-
પછી, બ્રહ્મા — લોકોના સર્જનહાર, સ્વયં ભગવાન, ચારે મુખવાળો અને તેજસ્વી — એ મહાન ઋષિને જોવા આવ્યા.
વાલ્મીકિરથ તં દૃષ્ટ્વા સહસોત્થાય વાગ્યતઃ । પ્રાઞ્જલિઃ પ્રયતો ભૂત્વા તસ્થૌ પરમવિસ્મિતઃ ॥૧-૨-
વાળ્મીકિએ તેમને જોઈને તરત જ ઊભા થઈ, બોલવાનું રોકી, ભક્તિપૂર્વક હાથ જોડ્યા અને અતિ આશ્ચર્યથી ઊભા રહ્યા.
પૂજયામાસ તં દેવં પાદ્યાર્ઘ્યાસનવન્દનૈઃ । પ્રણમ્ય વિધિવચ્ચૈનં પૃષ્ટ્વા ચૈવ નિરામયમ્ ॥૧-૨-
તેમણે એ દેવને પાદ્ય, અર્ઘ્ય, આસન અને વંદનથી પૂજા કરી, નિયમ મુજબ નમન કરીને, તેમની કুশળતા પૂછવી.
અથોપવિશ્ય ભગવાનાસને પરમાર્ચિતે । વાલ્મીકયે ચ ઋષયે સંદિદેશાસનં તતઃ ॥૧-૨-
પછી, ભગવાન અત્યંત સન્માનિત આસન પર બેઠા અને વાળ્મીકિ ઋષિને પણ આસન આપ્યું.
બ્રહ્મણા સમનુજ્ઞાતઃ સોઽપ્યુપાવિશદાસને । ઉપવિષ્ટે તદા તસ્મિન્ સાક્ષાલ્લોકપિતામહે ।॥૧-૨-
બ્રહ્માજીની મંજૂરી મળતાં, તે પણ પોતાના આસન પર બેઠા. જ્યારે તેઓ બેઠા, ત્યારે લોકપિતામહ સ્વયં હાજર હતા.
તદ્ગતેનૈવ મનસા વાલ્મીકિર્ધ્યાનમાસ્થિતઃ । પાપાત્મના કૃતં કષ્ટં વૈરગ્રહણબુદ્ધિના ।॥૧-૨-
વાળ્મીકિજીનું મન એ ઘટનામાં જ લાગેલું હતું; તેઓ ધ્યાનમાં તલિન થઈ ગયા અને દુષ્ટ હૃદયવાળા, વૈર રાખીને કરેલા ક્રૂર કામ વિશે વિચારી રહ્યા હતા.
યત્ તાદૃશં ચારુરવં ક્રૌઞ્ચં હન્યાદકારણાત્ । શોચન્નેવ પુનઃ ક્રૌઞ્ચીમુપશ્લોકમિમં જગૌ ॥૧-૨-
કેમ આ સુંદર અવાજવાળી ક્રૌંચ પંખીને અકારણ મારવામાં આવી, એ વિચારીને, વાળ્મીકિજી દુઃખમાં ફરીથી એ પંખીની માટે આ શ્લોક ગાયા.
પુનરન્તર્ગતમના ભૂત્વા શોકપરાયણઃ । તમુવાચ તતો બ્રહ્મા પ્રહસન્ મુનિપુઙ્ગવમ્ ॥૧-૨-
ફરીથી વાળ્મીકિજીનું મન અંદર ખેંચાઈ ગયું અને તેઓ શોકમાં ડૂબી ગયા; ત્યારે બ્રહ્માજી, હસતાં, મુનિમાં શ્રેષ્ઠ એવા વાળ્મીકિજીને બોલ્યા.
શ્લોક એવાસ્ત્વયં બદ્ધો નાત્ર કાર્યા વિચારણા । મચ્છન્દાદેવ તે બ્રહ્મન્ પ્રવૃત્તેયં સરસ્વતી ॥૧-૨-
આ શ્લોક જેમ લખાયો છે, તેમ જ રહેવા દો; અહીં કોઈ વિચાર કરવાની જરૂર નથી. મારા ઇચ્છાથી જ, બ્રહ્મણ, તારી અંદર સરસ્વતી પ્રગટ થઈ છે.
રામસ્ય ચરિતં કૃત્સ્નં કુરુ ત્વમૃષિસત્તમ । ધર્માત્મનો ભગવતો લોકે રામસ્ય ધીમતઃ ॥૧-૨-
મુનિમાં શ્રેષ્ઠ, તું રામજીની આખી કથા લખ, જે ધર્મમાં સ્થિર અને બુદ્ધિશાળી ભગવાન છે, અને જે દુનિયા માટે છે.
વૃત્તં કથય ધીરસ્ય યથા તે નારદાચ્છ્રુતમ્ । રહસ્યં ચ પ્રકાશં ચ યદ્ વૃત્તં તસ્ય ધીમતઃ ॥૧-૨-
જે ધીર રામજીની કથા તું નારદજી પાસેથી સાંભળેલી છે, એ બધું — ગુપ્ત અને ખુલ્લું — જે કંઈ તેમના જીવનમાં બન્યું, એ બધું કહો.
રામસ્ય સહસૌમિત્રે રાક્ષસાનાં ચ સર્વશઃ । વૈદેહ્યાશ્ચૈવ યદ્ વૃત્તં પ્રકાશં યદિ વા રહઃ ॥૧-૨-
રામજી, સૌમિત્ર, બધા રાક્ષસો અને વૈદેહી — એમના જીવનમાં જે કંઈ બન્યું, ખુલ્લું કે ગુપ્ત, એ બધું કહો.
તચ્ચાપ્યવિદિતં સર્વં વિદિતં તે ભવિષ્યતિ । ન તે વાગનૃતા કાવ્યે કાચિદત્ર ભવિષ્યતિ ॥૧-૨-
જે કંઈ અજાણ્યું છે, એ બધું તને જાણવું મળશે; આ કાવ્યમાં તારી વાણીમાં ક્યારેય કોઈ અસત્ય નહીં આવે.
કુરુ રામકથાં પુણ્યાં શ્લોકબદ્ધાં મનોરમામ્ । યાવત્ સ્થાસ્યન્તિ ગિરયઃ સરિતશ્ચ મહીતલે ॥૧-૨-
રામજીની પવિત્ર કથા, સુંદર શ્લોકોમાં ગાંઠી, લખો — જેટલા સમય સુધી પર્વતો અને નદીઓ ધરા પર ટકી રહેશે, તેટલા સમય સુધી.
તાવદ્ રામાયણકથા લોકેષુ પ્રચરિષ્યતિ । યાવદ્ રામસ્ય ચ કથા ત્વત્કૃતા પ્રચરિષ્યતિ ॥૧-૨-
તારા દ્વારા રચાયેલી રામજીની કથા જેટલા સમય સુધી લોકોમાં ફેલાય, તેટલા સમય સુધી રામાયણની કથા દુનિયામાં ફેલાય.
તાવદૂર્ધ્વમધશ્ચ ત્વં મલ્લોકેષુ નિવત્સ્યસિ । ઇત્યુક્ત્વા ભગવાન્ બ્રહ્મા તત્રૈવાન્તરધીયત । તતઃ સશિષ્યો ભગવાન્ ર્મુનિર્વિસ્મયમાયયૌ ॥૧-૨-
એટલા સમય સુધી, ઉપર અને નીચે, તું લોકો વચ્ચે રહેશે; આવું કહીને, ભગવાન બ્રહ્મા ત્યાં જ અદૃશ્ય થયા, અને વાળ્મીકિજી પોતાના શિષ્યો સાથે આશ્ચર્યમાં ચાલ્યા ગયા.
તસ્ય શિષ્યાસ્તતઃ સર્વે જગુઃ શ્લોકમિમં પુનઃ । મુહુર્મુહુઃ પ્રીયમાણાઃ પ્રાહુશ્ચ ભૃશવિસ્મિતાઃ ॥૧-૨-
પછી તેમના બધા શિષ્યો એ શ્લોક ફરીથી ગાતા રહ્યા, વારંવાર આનંદથી અને ખૂબ જ આશ્ચર્યમાં.