તારા વાલી પાસે પ્રેમપૂર્વક કહે છે: "જેમ પર્વતો ખનિજોના મહાન સ્ત્રોત છે, તેમ વાલી પણ ગુણોના મહાસાગર છે; તેથી, હે મહાન આત્મા, તમારા જેવા મહાન ભાઈ સાથે વિવાદ કરવો યોગ્ય નથી. રામ સાથે, જે યુદ્ધમાં અજેય અને અપરિમિત છે, હે વીર, હું તમને કંઈક કહું છું—મારી કોઈ અપમાન કરવાની ઈચ્છા નથી. તમે ધ્યાનથી સાંભળો અને તેમ જ વર્તો; તમારું કલ્યાણ તેમાં છે: સુગ્રીવને ઝડપથી અને યોગ્ય રીતે યુવરાજપદે અભિષેક કરો. હે રાજન, તમારા નાના ભાઈ સાથે વિવાદમાં ન પડો; રામ સાથે મિત્રતા જ તમારા માટે શ્રેયસ્કર છે. સુગ્રીવ સાથે શાંતિ કરો, દુશ્મનાવટ દૂર કરો; એ તમારો નાના ભાઈ છે અને વાનર હોવા છતાં, તેને પ્રેમપૂર્વક અપનાવો. એ અહીં હોય કે નજીક, દરેક રીતે એ તમારો પોતાનો જ છે; મને પૃથ્વી પર એવો બીજો કોઈ સગો દેખાતો નથી જે એની સરખામણી કરી શકે. ભેટો, માન અને યોગ્ય આત્થિથી તરત જ તેને મિત્ર બનાવો; આ વૈર છોડો અને સુગ્રીવને તમારી બાજુ રાખો. સુગ્રીવ, વિશાળ ગળાવાળો અને મહાન હૃદયવાળો, તમારા મુખ્ય સહયોગી છે; ભાઈચારા પર આધાર રાખીને તમે બીજો કોઈ માર્ગ નથી રાખતો. જો તમે મને પ્રસન્ન કરવા ઇચ્છો છો અને મને શુભચિંતક માનો છો, તો કૃપા કરીને મારા પ્રેમથી પૂછેલા ઉપદેશને સ્વીકારો. કૃપા કરીને મારા કલ્યાણકારી શબ્દો સાંભળો; માત્ર ક્રોધને અનુસરશો નહીં. હે કોશલના રાજપુત્ર, તમે સક્ષમ છો અને જેની તેજસ્વિતા ઇન્દ્ર જેવી છે, તેના સાથે વિવાદ કરવો યોગ્ય નથી." આ રીતે કલ્યાણકારી વાતો કહેનારી તારાના શબ્દો વાલી માટે સુખદાયી ન લાગ્યા, કારણ કે એ સમયે વાલી પર પ્રારબ્ધનો પ્રભાવ હતો અને એ પોતાના વિનાશના સમયે આવ્યો હતો. પછી, ચંદ્રમાથી પણ તેજસ્વી ચહેરાવાળી તારાએ જ્યારે આવું કહ્યું, ત્યારે વાલીએ તેને ઠપકો આપ્યો અને બોલ્યો: "હે સુંદરમુખી, હું મારા શત્રુ ભાઈના ગુસ્સાવાળા ગર્જનાને કોઈ કારણસર કેમ સહન કરું? વીર પુરુષો માટે, યુદ્ધમાં અપરાજેય અને અડગ હોય, તેમને અપમાન સહન કરવું તો મૃત્યુ કરતાં વધુ કડવું હોય છે, હે ભયભીત one. હું યુદ્ધમાં સુગ્રીવના પડકારને સહન કરી શકતો નથી, જે લડાઈ ઈચ્છે છે, અને એ નબળા ગળાવાળાના ગર્જના પણ નહીં. રાઘવના વિષયમાં તમે ચિંતા ન કરો; એ ધર્મ અને ઋણની સમજ રાખે છે—એ અયોગ્ય કાર્ય કેમ કરશે? તમે સ્ત્રીઓ સાથે પાછા જાઓ; હવે આગળ શા માટે આવો છો? તમે પહેલેથી જ મારી મિત્રતા અને ભક્તિ દર્શાવી છે. હું જઈને સુગ્રીવનો સામનો કરીશ; ચિંતા છોડો. હું એના અહંકારને દમન કરીશ અને એનું પ્રાણ નહિં જાય. એ જે ઈચ્છે છે, એ પ્રમાણે હું કરીશ; વૃક્ષો અને મુઠીઓના ઘા ખાઈને એ પાછો ફરશે. એ દુષ્ટ, અહંકારથી ફૂલેલો, મારી સામે ઊભો રહી શકશે નહીં; તાર, તમે સહાયિકા તરીકે તમારું ધર્મ પાળ્યું છે અને મારા માટે પ્રેમ દર્શાવ્યો છે. હું મારા જીવન અને પ્રજાજનોની શપથ લઈને કહું છું—તમે હવે અટકાવ છો; પૂરતું થયું—યુદ્ધમાં તેને પરાસ્ત કરીને હું પાછો આવીશ, એ મારા ભાઈ છે." આ પછી, તારાએ પ્રેમથી વાલીને અંકે લીધા, હળવે રડતી એ તેની પરિક્રમા કરી. શુભ સંસ્કારો કરીને, વિજયની અભિલાષા રાખતી વિદુષી તારા, દુઃખથી વ્યાકુળ હૃદયે, સ્ત્રીઓ સાથે આંતઃપુરમાં પ્રવેશી ગઈ. જ્યારે તારા પોતાના મહલમાં ગઈ, ત્યારે ગુસ્સાથી ભરેલો વાલી શહેરમાંથી બહાર આવ્યો, જાણે મહાન સર્પ ફुफકારતો નીકળે તેમ. વાલી અત્યંત રોષથી ઊંડો શ્વાસ લેતો, ચારે બાજુ નજર ફેરવી રહ્યો હતો, પોતાના શત્રુને શોધવા આતુર હતો. એ સમયે, તેજસ્વી વાલીએ સુગ્રીવને જોયો—સુવર્ણવર્ણ, સુંદર રીતે અલંકૃત અને કમરકસોટીથી સજ્જ, અગ્નિ જેવો પ્રખર. વાલી કમરકસોટી બાંધીને, શક્તિથી ભરપૂર, મુઠી ઊંચી કરીને તરત જ સુગ્રીવની સામે યુદ્ધ માટે આગળ વધ્યો. સુગ્રીવ પણ ક્રોધથી ભરાઈ, વાલીને નિશાન બનાવી, વધુ ઉગ્રતાથી આગળ વધ્યો. વાલી, આંખોમાં રોષની લાલાશ લઈને, યુદ્ધકુશળ સુગ્રીવને ઝડપથી દોડી-ne, કહ્યું: "મારી આ મહાન મુઠી, મજબૂત રીતે બાંધી, સરખા આંગળીઓથી સુશોભિત, જોરથી છોડાઈને તારો પ્રાણ લઈ જશે." એવું સાંભળીને, સુગ્રીવ પણ ગુસ્સામાં વાલીને જવાબ આપ્યો: "આ મુઠી, તારો પ્રાણ લઈને, તારા મસ્તકે પડે!" પછી, વાલી દ્વારા ઘા પડતાં, ગુસ્સાથી ભરેલો વાલી ઝડપથી આગળ વધ્યો, અને તેના શરીરમાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું, જાણે પર્વત પર ઘા પડે ત્યારે લોહી નીકળે તેમ. સુગ્રીવ પણ વિલંબ કર્યા વિના, પોતાની તાકાતથી એક શાલ વૃક્ષ ઉખાડી, વાલીના શરીર પર ઘા કર્યો, જાણે વીજળી પર્વતને વાગે તેમ. વૃક્ષના ઘા અને ભારથી વાલી કંપાઈ ઉઠ્યો, જાણે દરિયામાં ભારપૂર્વક ભરેલી નાવ હલવા લાગે તેમ. બંને વાનર, શક્તિ અને પરાક્રમમાં સમાન, ગરુડ જેટલા ઝડપી, ભયાનક રૂપ ધારણ કરીને, આકાશમાં ચંદ્ર અને સૂર્ય જેવી લાગતા. એ બંને એકબીજાના વિનાશ માટે તત્પર, એકબીજાના દુર્બળ બિંદુ શોધતા, ત્યારે વાલી શક્તિ અને પરાક્રમમાં વધુ વિકસ્યો. સુગ્રીવ, સૂર્યપુત્ર અને મહાપરાક્રમી, વાલી દ્વારા દબાઈ ગયો; એનો અહંકાર તૂટી ગયો અને શક્તિ ઘટી ગઈ. વાલી સામે સુગ્રીવે પોતાનો ક્રોધ રાઘવને દર્શાવ્યો; એ વૃક્ષોની ડાળીઓ, પર્વતોના શિખરો અને વીજળી જેવી નખો વડે યુદ્ધ કરતો હતો. મુઠી, ઘૂંટણ, પગ અને હાથ વડે વારંવાર, એમનું યુદ્ધ અત્યંત ભયાનક હતું, જાણે વૃત્ર અને ઇન્દ્ર વચ્ચે યુદ્ધ થાય તેમ.