કદાચ વર્ષો પહેલા, એક મહાબલી મહિષ, દુન્દુભિ નામે, જન્મ્યો હતો. તેની શક્તિએ સહસ્ત્ર હાથીઓને પણ લજાવી દે એવડી હતી, અને તેનું દેહ કૈલાસ શિખર જેવું તેજस्वી અને વિશાળ હતું. પોતાની શક્તિમાં મસ્ત અને એક વિશેષ વરદાનથી મોહિત થઈ, દુન્દુભિ મહાસાગર, એટલે કે નદીઓના સ્વામી, પાસે ગયો. એ મહાશક્તિશાળી દુન્દુભિ તરંગો અને રત્નોથી ભરેલા મહાસાગરને પાર કરીને પહોંચ્યો અને મહાસાગરને લલકાર કરી કહ્યું, “મારે યુદ્ધ કરવું છે, મને યુદ્ધ આપો!” ત્યારે મહાસાગર, જે ધર્મનિષ્ઠ અને મહાન હતો, પ્રભુના ઇશારે ઊભો રહીને દુન્દુભિને કહ્યું, “હે મહિષ, હું તારો યોગ્ય પ્રતિસ્પર્ધી નથી. પણ એક મહાન પર્વત છે—હિમવંત—જે વિશાળ જંગલમાં ઋષિઓ માટે આશ્રયસ્થાન છે અને જે શંકરના સસરા તરીકે પ્રસિદ્ધ છે.” હિમવંત વિશે મહાસાગરે કહ્યું, “તે પર્વત પર અઢળક ઝરણા, ગુફાઓ અને ધોધો છે. તે તને તુલનારીહિન સંતોષ આપી શકે છે.” મહાસાગરના એ શબ્દો સાંભળીને, દુન્દુભિ, જે શ્રેષ્ઠ અસુર હતો, તીક્ષ્ણતા સાથે હિમવંતના જંગલ તરફ તીરસ્કૃત બાણ જેવો દોડી ગયો. ત્યાં પહોંચીને દુન્દુભિએ પર્વત પરથી સફેદ, હાથી જેવા મોટાં પથ્થરો જમીન પર અનેક દિશામાં ફેંક્યા અને ભયાનક ગર્જના કરી. એ સમયે, ધીમા અને શાંત હિમવંત, જે સફેદ વાદળ જેવો દેખાતો, પોતાના શિખર પર ઊભો રહીને કહ્યું, “હે દુન્દુભિ, હું ધર્મનિષ્ઠ છું, ઋષિઓને આશ્રય આપું છું, યુદ્ધમાં નિપુણ નથી. મને તું દુઃખ આપશો નહીં.” પર્વતરાજના આ વિવેકપૂર્ણ શબ્દો સાંભળીને દુન્દુભિના નેત્ર ક્રોધથી લાલ થઈ ગયા અને તેણે જવાબ આપ્યો, “જો તું યુદ્ધ કરી શકતો નથી અથવા ડરે છે, તો મને તે જણાવી દે જે મને યુદ્ધ આપી શકે, કેમ કે હું પ્રતિસ્પર્ધી શોધી રહ્યો છું.” હિમવંતે, જે વાણીમાં નિપુણ અને ધર્મનિષ્ઠ હતો, ગુસ્સામાં કહ્યું, “કિશ્કિંધા નામની અપ્રતિમ નગરીમાં વાલી નામે એક બલવાન અને વિદ્વાન વાનર રહે છે, જે ઇન્દ્રપુત્ર છે. તે યુદ્ધમાં નિપુણ છે, તારે યુદ્ધ જોઈએ તો તેની પાસે જા. એ હંમેશા અજેય અને પરાક્રમી છે.” હિમવંતના શબ્દો સાંભળીને દુન્દુભિ ક્રોધથી ભરાઈ તરત જ કિશ્કિંધા શહેર તરફ દોડી ગયો. ત્યાં પહોંચીને તેણે મહિષનું ભયાનક રૂપ ધારણ કર્યું—તીક્ષ્ણ શિંગા અને ભયજનક આકાર સાથે, જાણે વરસાદથી ભરેલું મેઘ આકાશમાં ઘેરાઈ ગયું હોય. કિશ્કિંધાના દ્વાર પર પહોંચીને દુન્દુભિએ એવી ગર્જના કરી કે ધરતી હલાઈ ઉઠી; જાણે યુદ્ધના ઢોલ વગાડાયા હોય. તેણે નજીકના ઝાડ તોડી નાખ્યા, ખુરથી જમીન ઉખેડી નાખી અને શિંગાથી દ્વાર ખોદી નાખ્યો—તેનો અહંકાર પાગલ હાથી જેવો હતો. આ અવાજ કિશ્કિંધાની આંતરકક્ષામાં બેઠેલા વાલી સુધી પહોંચ્યો. વાલી એ અવાજ સહન કરી શક્યો નહીં અને પોતાની પત્નીઓ સાથે બહાર આવ્યો—જાણે ચાંદ્રમાએ તારાઓ સાથે પ્રગટ થવો. પછી વાલી, જે વાનર અને જંગલવાસીઓનો સ્વામી હતો, દુન્દુભિને સ્પષ્ટ અને મર્યાદિત શબ્દોમાં પૂછ્યું, “દુન્દુભિ, તું શહેરના દ્વારને કેમ અવરોધી રહ્યો છે અને આવી ગર્જના કેમ કરી રહ્યો છે? હું તને ઓળખું છું—હે મહાબલી, તું પોતાના પ્રાણોની રક્ષા કર.” વિવેકી વાનરરાજના આ શબ્દો સાંભળીને દુન્દુભિના નેત્ર ફરીથી ક્રોધથી લાલ થઈ ગયા. તેણે કહ્યું, “હે વિર, સ્ત્રીઓની હાજરીમાં વાત કરવી યોગ્ય નથી; આજે મને યુદ્ધ આપ, પછી હું તારી શક્તિ જાણીશ. નહીં તો, હું આજે રાત્રે મારા ક્રોધને રોકી રાખીશ; તું તારી ખુશીથી ઉત્સવ મનાવ, મસ્તી કર.” દુન્દુભિએ આગળ કહ્યું, “ઉપહાર આપ, વિતરણ કર, વાનરોને અંકલાવ, અને તારા મિત્રો સાથે આનંદ કર. કિશ્કિંધાને સુરક્ષિત બનાવી, તેને તારી જાત જેટલું પ્રિય રાખ; સ્ત્રીઓ સાથે રમ—કારણ કે હું જ તારો અહંકાર દબાવીશ.” પછી તેણે ઉમેર્યું, “જે કોઈ મદમાં, અશાવધાન, દુઃખી, એકલો અથવા દુર્બળને મારી નાખે છે, તેને જગતમાં ગર્ભહંતાના નામે ઓળખવામાં આવે છે—જેમ તું, અહંકારથી મોહિત છે.” આપત્તિભર્યા આ શબ્દો પછી, વાલી ધીમા હાસ્ય સાથે ક્રોધથી દુન્દુભિ તરફ વળ્યો અને તારા સહિત તમામ સ્ત્રીઓને છોડી દીધા. તેણે કહ્યું, “મને મદમાં સમજીશ નહીં—જો તને યુદ્ધમાં ડર નથી, તો આ મદ યુદ્ધમાં સાબિત થવું જોઈએ, કેમ કે એ જ વીરનું પાન છે.” આવી વાત કરીને, વાલી ક્રોધથી ભરાઈ, પોતાના પિતા મહેન્દ્ર દ્વારા અપાયેલી સુવર્ણમાળ ધારણ કરી, યુદ્ધ માટે તૈયાર થયો. પછી વાલીએ પહાડ જેવા વિશાળ દુન્દુભિને શિંગાથી પકડીને, ગર્જના સાથે જમીન પર ફેંકી દીધો. બંને વચ્ચે ભયાનક યુદ્ધ શરૂ થયું—વાલી અને દુન્દુભિ એકબીજાને હરાવવાની ઈચ્છાથી લડ્યા. વાલીએ મુક્કા, ઘૂંટણ, પગ, પથ્થર અને ઝાડથી યુદ્ધ કર્યું. જ્યારે વાનર અને અસુર એકબીજાને ઘાયલ કરતા, ત્યારે દુન્દુભિ યુદ્ધમાં દુર્બળ પડતો ગયો અને ઇન્દ્રપુત્ર વાલી વધુ શક્તિશાળી બનતો ગયો. અંતે વાલીએ દુન્દુભિને ઉઠાવી જમીન પર ફેંકી દીધો, અને એ ઘાતક યુદ્ધમાં દુન્દુભિ પીસાઈ ગયો. દુન્દુભિના ઘાવોમાંથી રક્ત વહવા લાગ્યું, અને તે શક્તિશાળી દુન્દુભિ જમીન પર ઢળી ગયો—એનું અંત આવી ગયું. પછી વાલી, ઝડપથી, એ નિર્વિકાર અને શૂન્ય દેહને પોતાના હાથમાં ઉઠાવી, એક જ ઝાટકે પૂરા એક યોજન દૂર ફેંકી નાખ્યો.