રાવણ દ્વારા આકાશમાં લઇ જવામાં આવતી સિતા, જેઓનું નિર્મળ મુખ રાવણની ગોદમાં આરામ પામતું હતું, રામ વિના તેજહીન લાગતું હતું—જેમ કમળ તેના દંડ વિના સુકાઈ જાય છે તેમ. તેમના સુંદર કપોળ, મોહક લલાટ અને વાળની રેખા, જે કમળના હૃદય જેવી નિર્વિકાર હતી, એ મુખ ચાંદની જેમ ઝળહળતું હતું, જાણે નીલ વાદળ પાછળથી ચાંદ ઉદયે છે. તેમની તેજસ્વી આંખો અને ચમકતા સફેદ દાંતથી શોભતા મુખમંડળે—even રાવણની ગોદમાં પણ—આકાશમાં પ્રકાશ પાથર્યો હતો. પછી, રડવાથી ભીની આંખો અને ચહેરા પર આંસુઓ પુંછાયાં હતાં, તેમ છતાં તે ચાંદની જેવી કાંતિથી ઝગમગતું હતું. સુંદર નાક અને લાલ ઓઠવાળું એ મુખ આકાશમાં સોનાની જેમ ઝળહળતું હતું. પણ રાક્ષસરાજ રાવણના આંચકે હલાયેલા એ ચહેરાએ રામ વિના તેજ ગુમાવ્યું હતું—જેમ દિવસના સમયે ચાંદનું તેજ દેખાતું નથી તેમ. સોનલ રંગની મૈથિલી, કાળાંકાય રાવણને ચોંટેલી, જાણે સોનાની કમરપટ્ટી નીલ હાથી પર શોભે તેમ તેજ આપી રહી હતી. જનકનંદિની, કમળ જેવી શોભાવાળી, ઝળહળતા આભૂષણોથી સજ્જ, વીજળીની જેમ વાદળમાં પ્રવેશી રહી હતી. વૈદેહીના આભૂષણોની ઝણઝણથી રાવણ ગર્જનારા મેઘ સમાન શુદ્ધ અને ગાઢ દેખાતો હતો. રાવણ તેને લઇ જઈ રહ્યો ત્યારે, માથેથી પડેલા પુષ્પોના ઝડપથી ચારે બાજુ પુષ્પવર્ષા થઈ. રાવણની ઝડપથી એ પુષ્પો ચારે તરફ વિખરાઈ, અને ફરી દશમુખ પાસે પાછા ફર્યા. એ પુષ્પવૃષ્ટિ, વૈશ્વરવણના ભાઈ રાવણ પર, જાણે તારાઓની હાર મહામેરુ પર વરસે તેમ, વરસી. વૈદેહીના પગમાંથી ઝવેરાતથી શોભાયમાન પાયલ, વીજળીના વર્તુળ જેવી તેજસ્વી, જમીન પર પડી. વૃક્ષોના કોમળ પલ્લવોથી તેના અંગ લાલચટ્ટ થયા હતા, અને એ ઝાંખા કાળાંકાય રાવણને વધુ તેજ આપી રહી હતી—જેમ સોનાની કમરપટ્ટી હાથીને શોભે તેમ. વિશ્વરવણના ભાઈ રાવણે, આકાશમાં પ્રવેશી, પોતાના તેજથી ઝગમગતી સિતાને પકડી લીધી—એ જાણે આકાશમાં જ્વલંત ધૂમકેતુ હોય તેવી. સિતાના અગ્નિ સમાન ઝગમતા આભૂષણો ધડાકાભેર જમીન પર પડતાં, જાણે આકાશમાંથી ઝાંખા પડેલા તારાઓ. તેના ઉર વચ્ચેની હાર, ચંદ્રમાની જેમ તેજસ્વી, નીચે પડતી ગંગા જેવી ઝળહળતી હતી. આપત્તિજનક પવનથી ઝાડના શિખરો હલાઈ ગયા, વિવિધ પક્ષીઓના જૂથોથી ભરાઈ ગયા અને જાણે 'ભય ન કર' એવી પોકાર કરતા હતા. કૂદળીઓના પુષ્પો નાશ પામ્યા, માછલીઓ અને જળચર ડરી ગયા—મૈથિલી માટે, જે આશાહીન થઈ હતી, તેઓ શોક કરતા હતા. પછી, સિંહ, વાઘ, હરણ અને પક્ષીઓ ચારેય બાજુથી એકઠાં થઈ, ગુસ્સામાં સિતાની છાયાનો પીછો કરવા લાગ્યા. પર્વતો, જેમના પ્રવાહો મોઢાં અને શિખરો હાથની જેમ ઊંચા, તેઓ પણ સિતાને લઇ જતાં રડ્યા. વૈદેહીને અપહરણ થતી જોઈ, સૂર્ય પણ દુઃખી થઈ, પોતાની કાંતિ ગુમાવી ઝાંખો પડી ગયો. જ્યાં રાવણ રામની વૈદેહીનું અપહરણ કરે છે, ત્યાં ન ધર્મ છે, ન સત્ય, ન પવિત્રતા, ન દયા. બધાં પ્રાણીઓ જૂથોમાં શોક કરતા, ડરીને તેમના મુખ નીચે ઝુકી ગયા, અને નાનાં પ્રાણીઓ રડવા લાગ્યાં. વનદેવતાઓ પણ ખૂબ જ કંપતા શરીરથી, ચિંતિત અને ભયભીત દૃષ્ટિથી વારંવાર નિહાળવા લાગ્યા. સિતાને જોઈને, જે ઊંચે ઊંચે રડતી અને 'રામ, લક્ષ્મણ' કહીને પોકારતી હતી, એ દશમુખે repeatedly જમીન તરફ જોઈ, તેના વાળ વિખરાયેલા, આભૂષણો વિક્ષિપ્ત, એ વૈદેહીને પકડી લીધી—પણ એ પોતાનાં વિનાશ માટે જ. હવે એ સુંદર, નિર્મળ સ્મિતવાળી મૈથિલી, પોતાના સ્વજનો વિના, રાઘવ અને લક્ષ્મણને શોધતી, ભયથી ઝાંખી પડી ગઈ. આવી ગૌરવશાળી વાલ્મીકિ રામાયણના અરણ્યકાંડના ત્રેપનમા અધ્યાયને હવે સાંભળો. રાવણને આકાશમાં ઉડતો જોઈને, જનકનંદિની મૈથિલી અત્યંત દુઃખી અને ભયથી વ્યાકુળ થઈ ગઈ. ગુસ્સા અને રડવાથી આંખો લાલ થઈ, એ સિતા, જે અપહરણ થઈ રહી હતી, ભયજનક આંખવાળા રાક્ષસરાજને દુઃખથી બોલી—'હે રાવણ, તું જાણે છે કે હું એકલી છું, અને ચોરીથી, ધૂર્તતાથી મને અપહરણ કરે છે, ત્યારે તને શરમ નથી આવતી?' 'અવશ્ય, એ તું જ, દુષ્ટ અને ડરપોક, જેણે મને અપહરવા ઈચ્છી, મારા પતિને મૃગરૂપે છેતરપિંડીથી દૂર લઈ ગયો. જે મારા રક્ષક બની ઊભેલો, એ પ્રાચીન ગૃધ્રરાજ, મારા શ્વશુરનો મિત્ર, તું એને પણ મારી નાખ્યો.' 'હા, તારી શક્તિ તો હવે જણાઈ ગઈ—રાક્ષસોમાં તું સૌથી નીચો છે. તું તો નામ જ પોકારી રહ્યો, પણ મને યુદ્ધમાં હરાવી શક્યો નહીં. બીજાના સ્ત્રીનું ગુપ્ત રીતે અપહરણ કરીને પણ તને શરમ નથી આવતી?' 'લોકો દુનિયામાં તારા આ કાર્યને હેય, ક્રૂર અને અધર્મ ગણશે, જો કે તું તારી શૂરવીરતાનો દાવો કરે છે. તારી દંભિત શૌર્ય અને પાત્રતાને ધિક્કાર છે; આવા વર્તનથી તારી વંશને પણ કલંક લાગે—શરમ કર.' 'પણ હવે શું થાય? તું તો ઝડપથી ભાગી રહ્યો છે. એક ક્ષણ ઊભો રહેજે—તારા માટે પાછો ફરવું અશક્ય બનશે. એ બંને રાજકુમારોની નજરમાં તું અને તારો સૈન્ય પણ એક ક્ષણ ટકી શકશે નહીં. તેમના તીરોનો સ્પર્શ સહન કરવો તારા માટે શક્ય નથી—જેમ પંખી માટે જંગલની અગ્નિ સહન કરવી અશક્ય છે તેમ.