લંકાના સ્વામી રાવણ જ્યારે પૃથ્વી પર નજર કરે છે, ત્યારે તે જટાયુને અંધારિયા વાદળ જેવા, ઉજળી છાતી અને મહાન શક્તિ ધરાવતા, જંગલની આગ પછીની શાંત અગ્નિ જેવો પડેલો જોઈ રહ્યો છે. એ સમયે, ચંદ્ર જેવી તેજસ્વી મુખવાળી સીતાએ ફરી એકવાર એ પંખીને, જે રાવણની શક્તિથી જમીન પર પડ્યો છે, ભીંસીને રડી ઉઠી—જનકનંદિની શોકમાં ડૂબી ગઈ. અત્યંત વિભવશાળી વાલ્મીકી રામાયણના અરણ્યકાંડમાં, પચાસ-બીજું સર્ગ શરૂ થાય છે. હવે, સ્ત્રીઓમાં શ્રેષ્ઠ સીતાએ, રાવણ દ્વારા મારવામાં આવેલ ગૃધ્રરાજને જોઈ, ઊંડા દુઃખમાં વિલાપ કર્યો. સીતાએ કહ્યું—માણસોને જે આનંદ અને દુઃખ મળવાનું હોય, એમાં શુક-અશુક, સ્વપ્ન અને પક્ષીઓના અવાજો ચોક્કસ દેખાય છે. રામ, તમે તમારી મહાન વિપત્તિને જાણતા નથી; હા, કકુત્સ્થ વંશના વારસદાર, મારા માટે જંગલના પ્રાણીઓ અને પક્ષીઓ દોડે છે. આ પંખી, દયાથી, મને બચાવવા આવ્યો હતો, પણ હવે મારા દુઃખના કારણે જમીન પર મારવામાં આવ્યો છે. "મને બચાવો, કકુત્સ્થ! લક્ષ્મણ!"—મહાન સ્ત્રી, અત્યંત ભયભીત થઈ, આસપાસના કોઈ સાંભળે એવી આશા સાથે ભયથી રડી ઉઠી. એ સમયે, સીતાએ પોતાના વિખરાયેલા હાર અને આભૂષણોથી સજ્જ, એકલા પડેલી જેમ રડી રહી હતી; ત્યારે રાક્ષસોનો સ્વામી રાવણ વૈદેહી તરફ દોડી આવ્યો. સીતા, વિશાળ વૃક્ષોને વાળી લતા જેવી, તેમને ભીંસીને વારંવાર "મને છોડો, મને છોડો!" કહી રડી. પણ રાક્ષસોનો સ્વામી એના પર કબજો કરી લે છે. જંગલમાં "રામ! રામ!" કહી, રામથી વિયોગમાં, એ મૃત્યુ જેવાં સ્વરૂપ ધરાવનાર રાવણ દ્વારા વાળથી પકડી લેવામાં આવી; જાણે તેના જીવનનો અંત આવી ગયો. જ્યારે વૈદેહીનું અપહરણ થયું, ત્યારે સમગ્ર જગત—ચલ અને અચાલ—અધર્મમાં ડૂબી ગયું, ઘન અંધકાર છવાઈ ગયો. ત્યાં પવન ચલ્યો નહીં, અને સૂર્યની તેજસ્વિતા ઓછી થઈ ગઈ; દેવતાઓએ, દૈવી દૃષ્ટિથી, સીતાનું અપહરણ જોયું. ત્યારે વિખ્યાત બ્રહ્માએ કહ્યું, "કાર્ય પૂર્ણ થયું," અને બધા મહાન ઋષિઓ આનંદ અને દુઃખમાં ભળી ગયા. દંડક જંગલના નિવાસીઓએ, સીતાનું અપહરણ જોઈ અને એ ક્ષણે સમજ્યું કે હવે રાવણનો વિનાશ નિશ્ચિત છે. પણ રાવણ, રાક્ષસોનો સ્વામી, સીતાને "રામ!" અને "લક્ષ્મણ!" કહી રડતી, આકાશમાં લઈ ગયો. એ时候, સીતા, જેનાં અંગ તપતા સોના જેવાં ઝળહળતાં અને પીળા વસ્ત્રમાં સજ્જ, વાદળમાં વીજળી જેવી ચમકી. એના પીળા વસ્ત્ર પવનમાં ફરકતા, રાવણને વધુ તેજસ્વી બનાવી રહ્યા—જાણે અગ્નિથી દહાતા પર્વત. એ પવિત્ર સ્ત્રીમાંથી સુગંધિત લાલ કમળના પાંદડા રાવણ પર પડ્યાં. પીળા વસ્ત્ર, આકાશમાં પવનમાં ફરકતું, સોનાની જેમ ઝળહળતું, સૂર્યના રંગથી ચમકતું, જાણે લાલ વાદળ સૂર્યપ્રકાશમાં. એનું શુદ્ધ મુખ, રાવણના ગોદમાં, રામ વગર ઝળહળતું નહોતું—જાણે ડાળ વગરનું કમળ. એનું મુખ, સુંદર કાંતિવાળું કપાળ, સુંદર વાળની રેખા, spotless, કમળના હૃદય જેવું, જાણે નિલી વાદળમાંથી ચંદ્ર નીકળે. એનું સુંદર મુખ, ચમકતા, spotless સફેદ દાંત અને સુંદર આંખોથી સજ્જ, રાવણના ગોદમાં આકાશમાં ઝળહળતું હતું. એ મુખ, રડતી, આંખમાંથી આંસુ પીછી, ચંદ્ર જેવું અને સુંદર નાક, લાલ હોઠોથી સજ્જ, આકાશમાં સોના જેવી કાંતિથી ઝળહળતું હતું. એ સુંદર મુખ, રાક્ષસોના રાજા દ્વારા હલાવાયું, રામ વગર ઝળહળતું નહોતું—જાણે દિવસમાં ચંદ્ર. સીતા, સોનાની જેમ ઝળહળતી માઇથિલી, અંધારા દેહવાળા રાક્ષસોના સ્વામી સાથે ભીંસી, જાણે વાદળી હાથી પર સોનાની કટિબંધી. જનકની દીકરી, સોનાની અને કમળ જેવી તેજસ્વી, રાવણમાં વીજળી જેવી પ્રવેશી, blazing આભૂષણોથી સજ્જ. વૈદેહીના આભૂષણોના અવાજથી, રાક્ષસોના સ્વામી શુદ્ધ અને અંધારા વાદળ જેવો દેખાયો, જાણે ગર્જનારા વાદળ. એના માથાથી પડેલા ફૂલોની વર્ષા, સીતાને લઈ જતાં, ચાર તરફ પડી અને જમીન પર પડતી રહી. રાવણની ઝડપથી ફૂલોની એ વર્ષા ચારે તરફ ફેલાઈ, અને ફરી દસ-મુખી રાવણ પાસે પાછી આવી. વૈશ્રવણના ભાઈ પર ફૂલોની વર્ષા પડી, જાણે શુદ્ધ તારાઓની માળા મેરુ પર્વત પર. વૈદેહીના પગમાંથી રત્નોથી સજ્જ પાયલ, વીજળીના ઘરડાં જેવો ચમકતો, જમીન પર પડ્યો. વૈદેહી, વૃક્ષોની કૂંપળોથી અંગ લાલ થઈ, અંધારા દેહવાળા રાક્ષસના સ્વામીની કાંતિ વધારી, જાણે હાથીના ઘેરામાં સોનાની કટિબંધી. વૈશ્રવણના ભાઈ, આકાશમાં પ્રવેશી, સીતાને પકડી, જે પોતાની કાંતિથી આકાશમાં blazing meteor જેવી ચમકી. એના glowing આભૂષણો, અગ્નિ જેમ, જમીન પર પડ્યા, જાણે આકાશમાંથી ઝાંખા તારા તૂટી જાય. necklace, તારા-પતિ જેવી તેજસ્વી, એના સ્તન વચ્ચેમાંથી સરકી, પડતી વખતે ગંગા જેવી ચમકી, જાણે આકાશમાંથી નીચે પડે. વૃક્ષો, ominous પવનથી ટોચે હલાયું, વિવિધ પક્ષીઓથી ભરેલું, જાણે "ભય ન રાખો!" કહી રડ્યું. કમળો, ફૂલો નષ્ટ, માછલીઓ અને જળજીવો ભયભીત, જાણે માઇથિલી માટે શોક કરતાં, જે આશા ગુમાવી ચૂકી. પછી, સિંહ, વાઘ, હરણ અને પક્ષીઓ, ચારે બાજુથી ભેગા થઈ, સીતાની છાયાનો ક્રોધથી પીછો કર્યો. પર્વતો, પ્રવાહો મોઢા અને શિખરો હાથ જેવી ઊંચી, જાણે સીતાને લઈ જતાં, રડતા હોય તેમ દેખાયા.