આ રીતે, રાક્ષસ મारीચાએ પોતાની માયાથી એક અદભુત હરણનું રૂપ ધારણ કર્યું. તેના શિંગડા ઉત્તમ રત્નોથી બનેલા હતા, ચહેરો સફેદ અને કાળો, અને મુખ લાલ કમળ જેવું લાલચટ્ટો હતું. તેના કાન નીલ કમળ જેવા દેખાતા અને ગળું થોડું ઊંચું હતું; પેટ નીલમણિ જેવું નીલાંગ હતું, કમરો મધમાખીના રંગના ફૂલો અને કમળના રેંશા જેવા હતા. તેના ખુરા બેરિલ જેવો તેજસ્વી ઝળહળતા, પગ સળંગ અને સુંદર રચના ધરાવતા. તેની પૂંછડી ઇન્દ્રધનુષ જેવી રંગબેરંગી અને પ્રકાશમાન હતી. આ હરણ એ રીતે શણગારેલું હતું કે તેના શરીર પર અનેક પ્રકારના મણિ ઝગમગતા હતા. એક ક્ષણે જ એ રાક્ષસે પોતાને સર્વોત્તમ સુંદરતા ધરાવતું હરણ બનાવી દીધું. તે સુંદર જંગલ અને રામના આશ્રમને પ્રકાશિત કરતાં ફરવા લાગ્યું. પોતાને મનોહર અને દ્રષ્ટિને ભાવે એવા રૂપમાં એ રાક્ષસે વૈદેહીને મોહી લેવાનો પ્રયાસ કર્યો. વિવિધ ખનિજોથી શોભિત થઈ, એ હરિયાળી ઘાસમાં ચારેકોર ફરતો રહ્યો. પાંખડી જેવા ચાંદીના ધબ્બા ધરાવતું એ હરણ ઝાડના કોમળ પાંદડા ખાય ખાય ફરતું. કેળાના વન અને કાર્નિકાર વૃક્ષોની નજીક એ ધીમી ચાલે વિહાર કરતું, જાણે સીતાના દર્શન માટે રાહ જોતું હોય. કમળની રચના જેવું પીઠ ધરાવતું એ મહાન હરણ આશ્રમની નજીક ઝગમગતું વિહાર કરતું. એ ક્યારેક દૂર જતું, પછી પાછું આવતું—ઝટपट દોડીને થોડું દૂર જાય, પછી પાછું વળે. ક્યારેક જમીન પર રમતું, તો ક્યારેક બેસી જાય; આશ્રમના દ્વાર પાસે આવી, અન્ય હરણોના ઝુંડમાં ઉલ્લાસપૂર્વક ભમતું. બીજા હરણો તેને અનુસરી પાછા વળતા, અને એ રાક્ષસ હરણ સીતાના દર્શનની તરસ સાથે ફરી પાછો વળતો. એ ચક્રાકાર ફરતો, ઝગમગતી પાંખડીઓ જેવી રેખાઓ ખેંચતો, અને તેના આસપાસના બધા જંગલના હરણો આશ્ચર્યથી એને જુએ. બીજા હરણો તેની નજીક આવી, તેને સૂંઘે, અને પછી દસ દિશામાં વિખેરી જાય; પણ એ રાક્ષસ હરણ શિકારની રમતમાં આનંદ લેતો, જંગલી હરણોમાં મિશ્રાઈ જાય. તેમ છતાં, પોતાનું સાચું સ્વરૂપ છુપાવવા માટે એ તેમને સ્પર્શે પણ કદી ખાય નહીં. એ સમયે વૈદેહી, સુંદર આંખોવાળી સીતાજી, ફૂલ એકત્રિત કરતી ફરી રહી હતી—કાર્નિકાર, અશોક અને કેરીના ઝાડોમાં—અને તેની આંખોમાં મદ ભરેલો હતો. ફૂલો ભેગા કરતી, તેજસ્વી મુખવાળી એ જંગલ માટે યોગ્ય ન હતી, છતાં એ જ્વલંત મણિ સમાન હરણને જોયું. એ ઉત્તમ સ્ત્રીએ એ હરણને જોયું, જેના અંગો મોતી અને મણિથી શોભિત હતા, દાંત અને ઓંઠ ચમકતા, અને વાળ ચાંદી જેવા ઝગમગતા. આશ્ચર્યથી તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ, પ્રેમભરી દૃષ્ટિથી એ હરણને નિહાળવા લાગી; અને એ માયાવી હરણ પણ રામપ્રિય સીતાને જુએ. એ હરણ જાણે આખા જંગલને પ્રકાશિત કરે તેમ ફરતું. એ પહેલાં ક્યારેય ન જોયેલું, અનેક મણિથી શોભિત એ હરણ જોઈને જનકનંદિની સીતાજી અતિ આશ્ચર્યમાં પડી ગઈ. અત્યારે, વાલ્મીકી રામાયણના અરણ્યકાંડના ત્રીસત્રીસમા સર્ગમાં પ્રવેશો. સુંદર નિતંબવાળી સીતાજી ફૂલ એકત્રિત કરતી હતી ત્યારે તેણે એ હરણને જોયું, જેના પાશ્વ ભાગ સોનાની અને ચાંદીની ઝાંખી આપતા હતા. તેજસ્વી અને નિર્વિકાર રૂપ ધરાવતું એ હરણ પોળી સોનાની જેમ ઝગમગતું હતું; સીતાએ આનંદભેર પોતાના પતિ અને શસ્ત્રધારી લક્ષ્મણને બોલાવ્યા. વારંવાર બોલાવતી, એ હરણને તાકતી રહી—'આવો, આવી જાઓ, આર્ય, તમારો નાના ભાઈ લઈને જલદી આવો!' એમ બોલાવતાં, વૈદેહીના આહ્વાનથી એ બંને પુરુષસિંહ—રામ અને લક્ષ્મણ—એ જગ્યા પર આવ્યા અને એ હરણને જોયું. લક્ષ્મણે એ હરણ જોઈને સંશયપૂર્વક કહ્યું: 'મને લાગે છે કે આ હરણ બીજું કંઈ નહીં પણ રાક્ષસ મારીચા છે.' 'આ જંગલમાં ફરતો, શિકારનો આનંદ લેતો, રાજાઓને પણ આ રૂપ બદલનાર રાક્ષસે માર્યા છે, હે રામ.' 'આ માયાવીના માયા છે; તેણે જ આ હરણનું રૂપ ધારણ કર્યું છે, હે પુરુષશ્રેષ્ઠ, જાણે ગંધર્વનગર જેવું તેજસ્વી.' 'હે રાઘવ, આવું રત્નશોભિત હરણ ક્યાંય નથી; હે પૃથ્વીનાથ, આ ચોક્કસ માયા છે, તેમાં શંકા નથી.' લક્ષ્મણ એમ બોલતા હોય, ત્યાં શુદ્ધ સ્મિતવાળી સીતાજી, મનથી આનંદિત અને ભ્રમિત, વચ્ચે બોલી ઉઠી. 'હે આર્યપુત્ર, આ મનોહર હરણ મારા હૃદયને મોહી લે છે; હે મહાબાહુ, આને અમારે માટે પકડો, એ અમારું રમણિય રમકડું બનશે.' 'આશ્રમ પાસે અનેક શુભ ચિહ્નવાળા હરણો છે—ચમરા, શ્રમરા અને બીજા પણ ઘણા.' 'હે મહાબાહુ, અહીં ભાલૂ, કૃષ્ણમૃગ, વાનરો અને કિન્નરો પણ વિહરે છે, સુંદર અને શક્તિશાળી.' 'પણ આવું હરણ, હે રાજા, મેં ક્યારેય જોયું નથી—ના તેજમાં, ના ધૈર્યમાં, ના કાંતિમાં, જેમ કે આ હરણ સર્વોત્તમ છે.' 'તેનું રંગબેરંગી, અદભુત શરીર જાણે મણિ સમું છે, અને આખા શાંતિપૂર્ણ જંગલને પ્રકાશિત કરે છે; તે ચંદ્ર જેવી કાંતિથી ઝગમગે છે.' 'આહ, તેનું રૂપ! આહ, તેની સુંદરતા! તેની અવાજ અને તેજ પણ અદભુત છે; આ મનોહર, રંગબેરંગી હરણ જાણે મારું હૃદય ચોરી જાય છે.' 'જો તમે આ હરણ જીવતું પકડી લો, તો એ અદ્ભુત અને આશ્ચર્યજનક થશે.' 'જ્યારે આપણું વનમાં નિવાસ પૂર્ણ થઈ રાજ્યમાં પાછા જઈશું, ત્યારે આ હરણ મહેલમાં શોભા આપશે.' 'હે આર્યપુત્ર, ભરત માટે, મારી સાસુઓ માટે અને મારા માટે પણ, આ દિવ્ય હરણ રૂપ આશ્ચર્ય ઉત્પન્ન કરશે.' 'જો તમે આ સર્વોત્તમ હરણ જીવતું પકડી લાવો, હે પુરુષસિંહ, તો તેની સુંદર ચામડી તમારી થશે.' આ રીતે, માયાવી મારીચાએ હરણનું રૂપ ધારણ કરી, આશ્રમ પાસે ફરતો, સીતાને મોહી લેવાનો પ્રયાસ કર્યો; અને સીતાજી, તેના અદભુત રૂપથી મોહી થઈ, રામ અને લક્ષ્મણને તેને પકડી લાવવાની વિનંતી કરી.